กลัวการลา กลัวการใช้ชีวิต

เราในวัยที่ 24 ปี ที่ชีวิตกำลังเดินไปด้วยการเริ่มต้นทำงานในเดือน ม.ค. หลังจากเรียนจบเราก็ใช้เวลา 1 ปีหลังจากเรียนจบ ในการอ่านหนังสือสอบใบประสอบวิชาชีพของตัวเองและดูซี่รีย์ที่ดองไว้ให้จบและเที่ยวที่อยากไป เราได้ใช้ชีวิตตามที่วางไว้ โดยที่มีพ่อและแม่เป็นคนซัพพอร์ตมาตลอดดด พอเดือนเม.ย. ฉันได้รับข่าวร้ายว่าพ่อเป็นมะเร็งตับ ระยะสุดท้าย แต่มันก็มีความหวังว่าจะสามารถรักษาได้ โดยที่พ่อจะได้มีเวลาอยู่กับฉันอีกหลายปี แต่สุดท้ายต้นเดือน พ.ค. ก็เกิดสิ่งที่ไม่คาดฝันขึ้น พ่อได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ พอพ่อจากไปฉันยอมรับว่าฉันยอมรับความจริงไม่ได้ พอฉันกลับมาทำงาน มันไม่ Ok มากก ฉันเลยตัดสินใจลาออกจากงานทั้งๆที่งานก็ ok นะ แต่กลับเป็นตัวฉันเองที่ไม่ Ok มันร้องไห้ทุกวัน เวลาอยู่คนเดียวมันแย่มากกก พอพ่อเสียได้ไม่นาน พี่ชายลูกลุงฉันก็เสียชีวิต ด้วยหัวใจล้มเหลว ทั้งๆที่ งานพ่อฉัน พี่แกก็ยังมาร่วมงานและพูดให้กำลังใจฉันอยู่เลย หลังจากที่พี่ฉันเสียได้ไม่ถึงอาทิตย์ ฉันก็ได้รับข่าวจากพี่สาวเพื่อนสนิทฉันว่า เพื่อนฉันได้เสียชีวิตแล้ว ตอนนั้นฉันช็อคมากกก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันทำไมถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ ล่าสุดต้นเดือน ก.ค.ที่ผ่านมาฉันได้เสียปู่ไปอีกคน ฉันรู้สึกว่าฉันสูญเสียจน ฉันกลัวการใช้ชีวิต ตอนนี้ฉันกลับคิดว่าสุดท้ายทุกคนก็ต้องตายอยู่ดี แล้วเราล่ะ ฉันกลัวการจากลา กลัวการใช้ชีวิต กลัว ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองต้องการอะไร จากที่แต่ก่อนจะรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไร แต่ตอนนี้ไม่มีเลย มันน่ากลัวจัง ฉันไม่รู้ว่าหลังจากนี้ฉันจะดำเนินชีวิตไปในทิศทางไหนเลย พยายามยอมรับความจริงแต่ความจริงเป็นสิ่งที่เจ็บปวดมากก แต่ไม่ใช่ว่าฉันไม่พยายามนะ   ชีวิตฉันตอนนี้ไม่รู้เลยยยย  มันแย่จังงง กลัวการออกไปใช้ชีวิต ความสดใสในตัวฉันกำลังหายไป