เรื่องมีอยู่ว่าเรากับเพื่อนๆติดฝนต้องพากันไปหลบที่บ้านของเพื่อนในกลุ่มก็ไม่ได้คิดว่าจะกินของมึนเมาเพราะเพื่อนก็ซื้อโค๊กมาด้วย  ไม่คิดด้วยว่าบ้านเพื่อนจะมี เหล้ามักกอลลีซึ่งเพื่อนก็บอกว่าลองไหมไม่แรง  เราก็ลองดูมันก็เหมือนกินน้ำพีชธรรมดาก็ไม่ได้มีอการมึนเมาอะไร แต่ก็กินไปแค่สองแก้วก็ไม่ได้กินต่อเพราะมันจะหมดแล้วเลยเหลือไว้ให้เพื่อน  ก็กลับมากินโค๊กต่อ  ในใจเรารู้สึกผิดนะที่ไม่ได้บอกแฟนก่อน กะจะกลับถึงหอละค่อยสารภาพบาป  เอาจริงตอนแรกไม่อยากบอกเลยเพราะเราสัญญาไว้กับเค้าแล้วว่าจะไม่กินแอลกอฮอล์หรือถ้าจะกินจะถามก่อนแต่ก็คงไม่ให้กิน  เราเข้าใจเขานะเพราะเค้าไม่ชอบคนที่ดิ่มเหล้าเค้ามีแผลใหญ่เกี่ยวกับคนดื่มเหล้ามันเป็นเรื่องซีเรียสสำหรับเค้า  เค้าเป็นห่วงเราด้วยความที่เราเป็นผญ. แต่เราก็ไม่อยากปิดบังเพราะเหมือนเค้าก็ถามลองเชิงมาก่อนแล้วว่ากินอะไรที่บ้านเพื่อน  เราก็ยอมบอกเค้าไปแบบละเอียดเลยเหมือนที่เราพิมพ์ในนี้  แล้วเค้าก็เงียบไปสักพักเราเลยถามต่อว่างอลหนูหรอ  ( เห้อออไม่งอลเลยมั้งทำไรลงไปเนี้ยะ)คิดในใจ   สุดท้ายก็เป็นเรื่องขึ้นจนได้ตอนแรกเขาขอคิดดูก่อนเพราะเขาก็ไม่ได้อยากเลือกที่จะไปแต่อยู่ไปก็เจ็บเพราะเราผิดคำสัญญา  เราเคยตะบะแตกกินหลายรอบมากก่อนหน้านั้นเพราะคิดว่ากินแค่นี้คงไม่เป็นไรหรอกไม่ได้กินกะเอาเมาเพราะเราก็ดื่มไม่ได้เก่ง  แต่ตั้งแต่ก่อนที่จะมามีเรื่องนี้เราเลิกขาดจริงขาดแบบไม่กินเลยขนาดเพื่อนชวนให้ดื่มเล่นๆเรายังไม่เอา  แต่เมื่อวานมันอะไรไม่รู้ดลใจอยากลองเพราะไม่เคยกินด้วยมั้ง  แต่เราก็ยอมรับผิดทุกอย่างนะไม่เถียงไม่ทะเลาะได้แต่เพียงขอโทษแล้วขอโอกาสซึ่งมันคงมากไปสำหรับเค้าจริงๆ เพราะเค้าก็ยื่นคำขาดว่าโอกาสครั้งนี้ให้ไม่ได้จริงๆ  เราพยายามสุดๆเมื่อคืนแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผล  เราหมดหนทางจริงๆ  ครั้งนี้เราผิดจริงๆแต่ยังไม่อยากเสียเขาไปเราควรต้องทำยังไง  ขอเซฟหัวใจหน่อยนะคะมันพึ่งสดๆเมื่อคืนเลย  ใจยังไม่อยากยอมแพ้แต่เค้าก็ดูจะใจแข็งมากๆ  ด้วยความเค้าเป็นผช.ที่ค่อนข้างซีเรียสกับคำพูด  เรายังอยากดูแลเค้ายังอยากจะมีเขาอยู่ในชีวิตในวันข้างหน้า  แต่เราก็ทำพังเองเพราะอารมณ์ชั่ววูบ