มีใครเคยเสียใจ และอยากร้องไห้ แต่ร้องไห้ไม่ออกไหมครับ

ความรู้สึกที่อยากฆ่าคนมันเริ่มความรู้สึกเฉยชาเวลาพวกเขาที่พวกเจ็บหรือว่าเวลาพวกเขาเจอเหตุการณ์แย่ๆและบางทีก็สะใจที่พวกเขาทรมานกับที่พบเจอในชีวิตเพราะคิดอยู่ในใจว่านี่คือสิ่งที่พวกเขาควรได้รับกับสิ่งที

ไม่รู้มีใครเป็นเหมือนเราบ้างไหมคะ เมื่อก่อนเป็นคนรู้สึกเก่งมาก ดีใจก็ดีใจสุด เสียใจก็ร้องไห้หนัก แต่พักหลังๆ เวลามีเรื่องอะไรเข้ามา เรากลับนิ่งขึ้น เย็นขึ้น ไม่ร้อง ไม่โวย ไม่ฟูมฟายเหมือนเดิม ตอนแรก

ช่วงนี้แอบคิดเรื่องนี้บ่อยมากค่ะ ไม่แน่ใจว่ามีใครเคยรู้สึกเหมือนกันไหม คือเราเป็นคนทำงานเต็มที่มาตลอด เวลามีอะไรเข้ามาก็รับ ทำได้ก็ทำ ช่วยได้ก็ช่วย บางช่วงคือยุ่งมาก เหนื่อยมาก แล้วก็คิดมาตลอดว่า ถ้า

ผิดหวังกับความรักบ่อยๆ หรือ ผิดหวังกับความรักมาตลอดจนชินชากับความเสียใจ และเริ่มเข็ดกับความรัก... หรือบางที ความรักแบบคนรัก คงไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเรา..

เรามีปัญหาส่วนตัวที่เล็กมากๆแต่เกิดขึ้นซ้ำๆทุกอาทิตย์ ทุกครั้งที่มีปัญหาเราไม่รู้สึกเสียใจเลย แต่จะร้องไห้ออกมาเองอยู่ตลอด บางทีก็หยุดไม่ได้ เรารู้สึก/คิดว่า อีกแล้วหรอ ทำไมวะ พอได้แล้วมั้ง เราไม่แน่

ชอบงอแง เวลาหิวข้าว 😁 เวลาหิว ตาก็จะขวางๆๆหน่อยคะ ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน มื้อเย็นเป็นมื้อปลดปล่อย อาหารอร่อยๆๆเพียบเลยคะ นั่งกินข้าวคนเดียว ชินแล้ว 😅 เป็นคนไม่ค่อยชวนใครมาทานข้าว ถ้าคนๆนั้นไม่พิเ

อยู่ๆรู้สึกคิดถึงพันทิปขึ้นมา และลองเข้ามาดูในรอบ 8ปีได้ที่ไม่ได้เคยเข้ามาเลย ตอนนี้ก็อายุเลข3กว่าแล้ว ไม่รู้ว่าเพื่อนๆทุกคนยังใช้ตรงนี้ยังใช้กระทู้แบบนี้พูดคุยถามไถ่กันมากน้อยสักแค่ไหนแล้วนะคะ จากที่

เราอยากทราบว่าสิ่งที่เราเป็นนี้ปกติเหมือนคนทั่วไปไหม?  เวลากลัวจะมีอาการมือสั่นจนร้องไห้ บางทีอยู่ๆก็ใจสั่นใจหวิว ตัวชาทั้งตัว ชอบเหม่อลอยโมโหง่ายมาก บางทีก็โมโหคนข้างๆทั้งๆที่ไม่อยากทำคุมอารมณ์ต