เอายังไงต่อกับชีวิต?

เรารู้สึกเหงาขนาดนี้มาก่อน เพราะเราเคยจริงใจผชคนหนึ่งมากที่สุดที่เราทำได้แล้ว วันหนึ่งเราออกมาคุยคนอื่น เพราะว่าเราขอเลิกแล้ว ที่ผ่านมาเราเเทบไม่ได้คุยกับใครเลยจริงๆๆ5ปี ที่บอกว่ามีคุยคนอื่นแค่โกหก อย

รู้สึกเหนื่อยกับชีวิต เหมือนต้องเจอกับเรื่องผิดหวังซ้ำๆ เหมือนไม่มีใครเข้าใจหรือจริงใจด้วย ขี้กังวลกลัวว่าทำแบบนั้นแล้วไม่ดีแต่พอไม่ทำก็เสียดาย เบื่อไม่อยากพูดคุยกับใครแต่พอต้องออกไปเจอสังคมก็กลายเป็น

สวัสดีค่ะ เราอายุ20นิดๆ แม่กับพ่อเราแยกย้ายกันตั้งแต่เราเด็กๆ เราโตมากับแม่(มั้ง) เรามีพี่ชาย1คน(คนละพ่อ) ตอนเราอายุ6ขวบ แม่เราชอบทิ้งเราไว้บ้านให้อยู่กับยายและญาติๆใกล้บ้าน ตอนนั้นเราค่อนข้างไม่ชอบแฟ

ไม่รู้ว่าควรจะเอายังไงต่อกับชีวิตดีตอนนี้อายุ18แล้วอีกไม่กี่เดือนก็ต้องจบม.6รู้สึกว่างเปล่าไม่มีใครให้ปรึกษาแบบสนิทใจครอบครัวก็มีแค่พ่อที่มีก็เหมือนไม่มีเพราะก็รู้สึกว่าพ่อเลิกใส่ใจไปตั้งแต่ม.1แล้วและ

ตามหัวกท.เลยค่ะ แต่ละคนรู้สึกว่า ตัวเองโตเป็นผู้ใหญ่จริงๆ แบบมีวุฒิภาวะ ทั้งทางร่างกาย จิตใจ และอารมณ์ สามารถรับมือกับปัญหา หรือจัดการกับปัญหา ได้แบบคนมีวุฒิภาวะ กันตอนอายุเท่าไหร่กันคะ หรือรู้สึกว่

ตามหัวข้อเลยค่ะ เรากับแฟนพึ่งคบกันได้2เดือนแล้วค่ะ เราอายุเท่ากัน18คู่ เราเป็นแฟนคนแรกของกันและยังไม่เคยมีsexทั้งคู่ เขาเป็นคนที่ติดสกินชิพมากและlove languageเขาก็เป็นการสกินชิพซึ่งlove language ของเร

ครอบครัวเรามีกันสี่คน พ่อแม่เราแล้วก็น้องชายที่อายุห่างกันปีนึงค่ะ เรารู้สึกว่าบ้านเรา Toxic มากๆมาตั้งนานแล้วแต่เรายอมรับแล้วก็เติบโตมาได้แล้วค่ะตอนนี้อายุ20 สำหรับน้องชายที่อายุ19 เรารู้สึกว่าเราโตม

เราเป็นลูกคนโตค่ะ เราอยู่กับกับคำด่า และการตี รวมไปถึง การดูถูก การเปรียบเทียบกับเด็กรุ่นเดียวกัน ค่อนข้างหมดกำลังเลยล่ะ เพราะครอบครัวเรา แม่เราจะเป็นคนด่ารุนแรงมาก เขาด่าและเสียงดัง ด่าทีก็มีแต่คำหยา