รู้สึกไม่ดีที่มีคนมายุ่งกับการเลี้ยงลูกของเรามากไปค่ะ

ขอระบาย..ยาวหน่อยนะคะ
จขก. มีปัญหาเรื่องมีคนแย่งเลี้ยงลูกมากเกินไปค่ะ(เอาลูกเราไปเลี้ยงแบบตามใจมากเกินไป ลูกเราแทบจะเป็นนางฟ้า..ไม่ต้องทำอะไรเอง)
ปัญหาก็คือลูกเราติดเขามาก
ตอนลูกอยู่กับเราคือเลี้ยงง่ายพูดอะไรก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง
(ลูก1ขวบ6เดือน)
แต่พอไปกับป้า(พี่สาวของยาย)น้องกลับมาจะเป็นอีกอย่าง ทั้งงอแง เอาแต่ใจ ที่เลวร้ายสุดเลยคือไม่เอาแม่ แม่ไม่ได้ตามใจ แต่พยายามจะสอนให้ช่วยตัวเอง ให้ลองผิดถูกด้วยตัวเองบ้าง(อยู่ในสายตาเรา)
แม่ตัดสินใจจะเลี้ยงลูกเอง24ชม.ค่ะ
ต้องท้าวความก่อนนะคะ
คือครอบครัวของทั้งเราผู้เป็นแม่ และสามีผู้เป็นพ่อ ไม่ค่อยมีหลาน
ตอนคลอดแรกๆ น้องไม่ได้กินนมแม่ เพราะแม่ทานยาบางตัวทำให้ให้นมไม่ได้..
ตอนคลอดก็อยู่บ้านสามี แม่สามีก็เกือบจะเรียกว่าเลี้ยงลูกเราแทนเราไปเลย เพราะให้เราทำนั่นทำนี่ ได้ไกวลูกหรือดูลูกบ้างก็ตอนลูกหลับ กลางคืนลูกร้องแกก็จะเข้ามาทันที เราอุ้มอยู่ก็จะเอาหลานไป
คือตอนนั้นเราร้องไห้หนัก และอึดอัด
คือเราเอาลูกมานอนเล่นในห้องตัวเองก็โดนว่า ว่าอุดอู้..แต่พอย่าอยากเอาไปนอนห้องนอนแก(ตอนกลางวัน)แกกลับทำได้
เรา..ไม่ไหว
ก็เลยให้สามีพากลับมาบ้านยาย(แม่ของแม่ค่ะ)ตอนน้องไม่ถึง 1 เดือน
อยู่ได้เกือบเดือนก็ต้องกลับมาบ่นสามีอีก เพราะสามีต้องกลับมาทำงาน
ก็เหมือนว่าจะดี
แต่ย่าคือเอาไปพูดไปทั่วว่าหลานไม่เอาใครเอาแต่แม่ ใครมาเยี่ยมก็จะบ่นแต่เราว่าให้หลานติดคนอื่นบ้าง
คือหลานให้ทุกคนอุ้มนะคะ
แต่เขาก็เอาไปนินทาเอง
ถึงขั้นหนักคือเราทำอะไร ขยับอะไรคือเอาไปนินทาหมด
ที่รู้เพราะคนเอามาประชดให้เรสได้ยินหมด
เราเลยรู้สึกไม่โอเค
ก็พาลูกกลับมาที่บ้านยายอีกตอนลูก 8 เดือน
กลับมาบ้านยายตอนแรกสามีอยู่ด้วยไม่ได้มีปัญหาอะไร ตอนแรกเขาจะมาหางานทำที่บ้านยาย แต่เขาอยากกลับไปทำงานที่บ้านมากกว่า ได้เดือนนึงสามีเลยกลับไปทำงานที่บ้าน
จขกท.เลยเลี้ยงลูกอยู่ที่บ้านยาย
แต่มันมีปัญหาตรงที่บ้านยายก็ไม่ค่อยมีหลานทำให้ คนรอบข้างค่อนข้างเอาใจลูกเรามาก
เดินใกล้ดินเปียกก็ว่าทำไมไม่อุ้ม
คือทำอะไรแทบจะทำให้หมด
ซึ่งเราไม่โอเค เราพยายามให้ลูกทำอะไรเอง(อะไรที่พอทำได้)
ลูกร้อง ตอนนี้น้อง1ขวบ6เดือนละ) ก็แบบจะต้องโอ๋ทันที แบบมาแย่งเราอุ้มเลย
ปัญหาคือล่าสุด(ป้าเราซึ่งเป็นพี่สาวของแม่ หรือยายของหลานอีกคน) แกไม่มีลูก(ตระกูลเราผู้หญิงไม่ค่อยมีลูก)แต่แกเอาเด็กแฝดมาเลี้ยงจนตอนนี้22ปีแล้ว หลานแฝดทำอะไรไม่เป็น มีหน้าที่หลักๆ กิน นอน เล่นเกม ทำอะไรตามประสาเขาไป แต่ไม่แตะงานบ้าน งานอะไรเลย เรียน ป.ตรีออนไลน์ก็เรียนบ้างไมาเรียนบ้าง สมัยหลานแฝดเรียนประถมมัธยม (แม่เขาหรือป้าเราเป็นครูอัตราจ้าง ตอนยังไม่เกษียน)ทำการบ้านให้ลูก ทำทุกอย่างให้ลูก คืออ่านหนังสือไม่อกอะไรไม่ได้แม่ทำให้หมด
แล้วป้าก็เอาหลานอีกคนที่เป็นเด็กสมาธิสั้นไปเลี้ยงด้วย
ผลก็คือตามใจ จนหลานสมาธิสั้นโกรธอะไรแกไม่รู้จะเอามีดฟันแก..เรื่องผ่านไปก็ไม่สอนอะไรหลานเลยว่าอะไรควรไม่ควร..ก็กลับมาโอ๋หลานต่อ
ส่วนความสัมพันธ์ของเรากับป้าคือสมัยก่อนป้าแกมีเงินเยอะ เราเรียนมัธยม ส่วนแกเรียนปี.ตรี มีงานอะไรก็มาใช้เราทำ บอกเราเดี่ยวจ้างทำ ปรากฏว่าทำเสร็จทีไรไมาเคยให้เงินเรา เราต้องซื้อของมาทำให้แกทุกอย่าง กระดาษชาร์ต กระดาษอะไร สีเสอ อุปกรณ์นั่นนี่ และไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแต่หลายครั้งเราเลยค่อนข้างฝังใจ
แต่เราถูกเลี้ยงมาแบบให้ยอมทุกคน (ซึ่งนี่ค่อนข้างเป็นแผลในใจมาก)
****จนปัจจุบันคือป้าแกเหมือนจะรักลูกเรามาก จะมาแย่งเราเลี้ยงลูกตลอด
เรสพูดอะไรแกจะคอยพูดตามคอยสอดตลอด (แม่เราหรือยายก็เห็นดีเห็นงามด้วยเพราะสบายไม่ต้องเลี้ยงหลานเอง รวมถึงแกคงส่งสารป้าที่ไม่มีลูก)
จนลูกเราไม่เอาเรา ไม่ฟังเรา
เป็นเวลา8เดือนหลายวันก่อนหน้านี้เราเลยนะเบิด ด่าลูกต่อหน้าป้า(อารมณ์โกรธยายป้า..แต่ไม่รู้จะลงที่ไหน) พอด่าจบเราก็จะปลอบลูกปรากฏว่าบรรดาญาติคือจะมาแย่งโอ๋ลูก
แต่เราไม่ยอมให้..เราบอกเหตุผลว่า เราเป็นแม่ เด็กต้องรู้ว่าใครแม่ ใครเป็นเสาหลัก และใครจะเป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่อยู่กับเขา
น้าคนนึงแกก็เดินตามเราจะแย่งอุ้มลูก เราก็คือใจแข็ง ขอเป็นแม่หน่อยเหอะ
จนสุดท้าย เมื่อวานเราบอกลูกต่อหน้าป้าไปว่า"รู้ไหมว่าไปกับคนอื่น กลับมาแล้วเป็นไง ตอนไปพูดง่ายเป็นอีกคน กลับมาพูดยากเป็นอีกคน บอกยาก พูดไม่ฟัง ร้องแต่จะไปกับคนอื่น ตอนอยู่กับแม่ก็ดีๆ อยู่"
"แล้วแบบนี้ใครจะอยากให้ไป"
"ช่วยเลี้ยงลูก มันต้องทำให้แม่เลี้ยงลูกง่ายขึ้น ไม่ใช่ทำให้เลี้ยงลูกยากขึ้น"
เราพูดจบเท่านี้ แต่ใจเราระเบิดมาก
เราไม่เคยพูดกับใครตรงๆ แบบนี้นานแล้ว หรือไม่ค่อยพูดเลย
เราควรทำไงดีคะ
เราไม่ชอบหน้าป้าเลย
ตอนนี้เวลาเห็นหน้าแกมายุ่งกับลูกเราใจเราสั่นไปหมด
เราไม่อยากให้แกมายุ่งเลยค่ะ 
เราต้องปรับที่ใจเรา หรือต้องทำแบบไหน
ช่วยแนะนำทีค่ะ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่