สวัสดีครับ ผมแค่อยากมาหางานครับ ผมทำงานได้หลายแบบงานที่เคยทำก็จะมีงานในคลังงานก่อสร้างทาสี งานพิธีงานสวน งานซ่อมชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ ผมทำพวกนี้ประจำและส่วนใหญ่ผมจะอยู่ไม่รอดก็โดนเขี่ยออกตลอด อาจเพราะตัวผมไม่มีความสามารถก็ได้
ตอนผมย้ายงานมาแถวบ้านเพราะว่าอาจสบายเพราะอยู่ใกล้บ้าน แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิด ตอนแรกผมมาเป็นรปภ. ผมทำเรื่องเอกสารเดินเรื่องให้ออฟฟิศ ซ่อมไฟในออฟฟิศเก็บกวาดตั้นต้นไม้ใบหญ้า อันที่จริงผมมีหน้าที่แค่รับเอกสาร แต่ผมคิดว่าบริษัทไม่มีภารโรงผมเลยช่วย และแม่บ้านบริษัทชอบเอาขยะมากองที่ป้อม ผมเลยต้องเอาไปทิ้งแทนตลอด ตอนแรกผมคู่กับยามอีกคนไม่ใช่หัวหน้ายาม ตอนหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนหัวหน้ายามขอแลกคู่แล้วเอาผมไปอยู่ด้วย ตอนนั้นผมไม่คิดอะไรหรอก แต่พอเข้ากลางคืนหัวหน้าคนนี้ก็เอาเหล้ามากิน พอเมาก็ชอบเอามิดออกมาเตรียมไว้ ชอบไปหาเรื่องพนักงานกะกลางคืน ชอบพูดเรื่องอะไรไม่รู้ให้ฟัง ผมก็พยายามไม่คิดอะไรจนถึงสิ้นเดือนผมได้งานอีกที่ ผมเลยบอกหัวหน้าไปว่า พี่เดือนหน้าผมต้องไปละนะ หัวหน้าตอบผมกลับมาเลย งั้นตัวออกเลยก็ได้ตอนนี้เลยพอดีมีคนมาสมัครยามพอดีได้คนละไปได้เลย ผมเลยตอบกลับว่าตั้งเดือนเลยนะครับ หัวหน้าตอบผมว่า เอ่อตัวจะได้ทำงานไว้ขึ้นเก็บของไปเลย แล้วก็เอาหล้ามากินต่อ วันนั้นผมอยู่24ช.ม. ผมเลยขออยู่ให้ครบเวลางานไหนๆก็มาละ พอถึงตอนเช้าเขาบอก ดูป้อมนะขอกลับก่อน ผมได้แค่ครับ พอเวลาเปลี่ยนคนผมเลยบอกกับพี่ๆร่วมงานว่าผมโดนเอาออกละนะครับ เดี๋ยวจะอยู่ป้อมด้วยครึ่งวัน ผมทำหน้าที่สุดท้ายแม้ว่าผมไม่ได้เงิน ก็ตาม ผมไม่ได้เสียใจที่หลุดงาน ในชีวิตผมเจอแบบนี้มาทั้งชีวิต ส่วนงานที่ผมไปทำผมพูดสั้นไเลยละกันครับ คู่ของผมโยนงานมาให้ผมดูแลคนเดียวตั้งแต่สามวันแรก ผมโดนด่าโดนอะไรประจำกับงานใหม่ ผมต้องดูแลเครื่องจักรใหญ่เท่าตึกสองชึ้น และต้องทำความสะอาดโรงงานอีก รอบเครื่องจักรมีสี่รอบผมต้องทำเวลาสี่รอบเร็วสุดอยู่ที่รอบสองช.ม. และต้องทำความสะอาดโรงงานเขตของผมทำทั้งหมดเวลาตกที่30-1ช.ม.ต่อครั้งและต้องทำสองครั้งคือรอบครื่องจักร2และ4 ไม่มีเวลาพักไม่มีโอ ค่าแรง300 ปกติต้องแบ่งกันทำ ซึ่งเขาจะมาทำแค่บางครั้ง เพื่อนร่วมงานรุ่นลุงบอกกับผมตอนที่เอาขยะไปทิ้งว่าเองมาไม่ถูกที่ ถ้าไม่ไหวก็บอกหัวหน้ากะให้เปลี่ยน หัวหน้ากะมีสามคนและมีคนหนึ่งที่ผมรู้จักบ้านใกล้กันแต่อยู่คนละกะ และคนในโรงงานก็รู้จักผมดีคุยกับผมดีมาก ผมเลยบอกว่าผมไหวครับแผนกผมทุกข์สุดไม่เป็นอะไร แต่มีคนหนึ่งที่ไม่น่าจะชอบขี้หน้าผมเท่าไหร่ คู่ผมนี่แหละแต่ผมไม่สนใจผมมาทำงาน ถึงอย่างนั้นหลายต่อหลายครั้งที่ทำงานร่วมกันผมมักได้รับปาดเจ็บ ผมจำได้ดีเขาคุมเครื่องและตอนนั้นผมเอาพิมพ์ออกจากเครื่องทุกครั้งที่ผมคุมเครื่องผมจะกดหยุดดึงพิมพ์และอัด แต่รอบนี้เขามาคุมมือผมกำลังแกะพิมพ์อยู่ก็โดนเครื่องอัดหนีบ ผมอาจประมาทก็ได้ผมไม่โทษเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะมาดูอาการผม ผมไม่ได้โกรธแค้นเขาหรอกครับผมผิดเองที่ประมาท และผมก็ทำงานต่อ พอถึงเวลาเลิกผมแจ้งลาออกเลยครับ ผมอยู่ต่อผมคงแจ้งฝ่ายบุคคลแน่ เราไม่อยากให้ใครเสียงาน จะดีจะชั่วก็ต้องกินเลี้ยงปากท้องเขาไม่ได้ทำสิ่งผิดกฎหมาย นั่นคือเรื่องราวการทำงานของผมล่าสุดครับ งานก่อนที่ผมจะมาทำตรงนี้ มันดีจนไม่รู้จะพูดยังไงงานก่อนที่กลับมาบ้านอบอุ่นมาก หัวหน้าช่วยลูกน้องเต็มที่ ไม่มีรถไปรพ.ก็ไปส่งได้ พนักงานไม่มาทำงานป่วยไม่มีรถ ขอรถบริษัทพาไปส่งได้มีข้าวฟรีบางวันมีเครื่องดื่มเลี้ยงบางครั้งมีกิจกรรมทุกเทศกาล เหตุผลที่ออกเพราะบ้านผมตอนนี้มีแค่คนแก่ และหลานต้องไปโรงเรียนแม่ผมตายตั้งแต่เด็ก พ่อผมเสียตอนผมจบม.6 ถ้าผมไม่ทำงานบ้านคงไม่มีกิน ผมแค่ต้องการงานที่เซฟสุขภาพงานที่ไม่บั่นทอนชีวิตผมมากไปผมยังมีคนแก่ที่บ้านให้ดูแล ตอนนี้หลานผมจบละผมต้องการหางานเพื่อส่งที่บ้าน ถ้าถามว่าไม่ไปต่างจังหวัดล่ะ ผมไม่มีเงินมากพอจ่ายค่าหอและผมก็ไม่มีจะกิน เงินชุดสุดท้ายผมเอาจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่ากิน ผมหางานตลอด แต่งานส่วนใหญ่ใช่วุฒิปวส. ปริญญา ผมต้องการงานจริงๆครับ ผมไม่สัญญากับนายจ้างว่าผมจะซื่อสัตย์ผมไม่สัญญาว่าผมจะอยู่ตลอดไป แต่ผมให้สัญญาได้หนึ่งอย่างคือผมจะไม่
ถ้าผมผิดผมบอกเลยว่าผิดจะเอาผมออกหรืออะไรก็แล้วแต่ไม่ต้องถามผม ผมไม่มีสิทธิ์ นิสัยผมคือไม่ชอบ
ะไม่ชอบโกหกผมให้ได้มีแค่ความจริงใจ ทุกอย่างที่ผมเล่ามามันไม่หนักเท่ากับชีวิตของผมหรอกครับที่เกิดมาแม่ตายพ่อพิการทางบ้านจนเรียนจบว่าจะทำงาพาพ่อเที่ยวแต่กลับเสียชีวิตไปก่อนที่จะสำเร็จ ผมทำงานมาตั้งแต่อายุ16 และเรียนด้วย ผมมาวันนี้เพื่อหางานครับ นี่คือบทสัมภาษณ์ที่ไม่ได้ดูดีเท่าไหร่ออกทางปัญหาชีวิตมากกว่าแต่ผมก็จะเอามาให้สัมภาษณ์
โดนแกล้งจากที่ทำงาน
ตอนผมย้ายงานมาแถวบ้านเพราะว่าอาจสบายเพราะอยู่ใกล้บ้าน แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิด ตอนแรกผมมาเป็นรปภ. ผมทำเรื่องเอกสารเดินเรื่องให้ออฟฟิศ ซ่อมไฟในออฟฟิศเก็บกวาดตั้นต้นไม้ใบหญ้า อันที่จริงผมมีหน้าที่แค่รับเอกสาร แต่ผมคิดว่าบริษัทไม่มีภารโรงผมเลยช่วย และแม่บ้านบริษัทชอบเอาขยะมากองที่ป้อม ผมเลยต้องเอาไปทิ้งแทนตลอด ตอนแรกผมคู่กับยามอีกคนไม่ใช่หัวหน้ายาม ตอนหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนหัวหน้ายามขอแลกคู่แล้วเอาผมไปอยู่ด้วย ตอนนั้นผมไม่คิดอะไรหรอก แต่พอเข้ากลางคืนหัวหน้าคนนี้ก็เอาเหล้ามากิน พอเมาก็ชอบเอามิดออกมาเตรียมไว้ ชอบไปหาเรื่องพนักงานกะกลางคืน ชอบพูดเรื่องอะไรไม่รู้ให้ฟัง ผมก็พยายามไม่คิดอะไรจนถึงสิ้นเดือนผมได้งานอีกที่ ผมเลยบอกหัวหน้าไปว่า พี่เดือนหน้าผมต้องไปละนะ หัวหน้าตอบผมกลับมาเลย งั้นตัวออกเลยก็ได้ตอนนี้เลยพอดีมีคนมาสมัครยามพอดีได้คนละไปได้เลย ผมเลยตอบกลับว่าตั้งเดือนเลยนะครับ หัวหน้าตอบผมว่า เอ่อตัวจะได้ทำงานไว้ขึ้นเก็บของไปเลย แล้วก็เอาหล้ามากินต่อ วันนั้นผมอยู่24ช.ม. ผมเลยขออยู่ให้ครบเวลางานไหนๆก็มาละ พอถึงตอนเช้าเขาบอก ดูป้อมนะขอกลับก่อน ผมได้แค่ครับ พอเวลาเปลี่ยนคนผมเลยบอกกับพี่ๆร่วมงานว่าผมโดนเอาออกละนะครับ เดี๋ยวจะอยู่ป้อมด้วยครึ่งวัน ผมทำหน้าที่สุดท้ายแม้ว่าผมไม่ได้เงิน ก็ตาม ผมไม่ได้เสียใจที่หลุดงาน ในชีวิตผมเจอแบบนี้มาทั้งชีวิต ส่วนงานที่ผมไปทำผมพูดสั้นไเลยละกันครับ คู่ของผมโยนงานมาให้ผมดูแลคนเดียวตั้งแต่สามวันแรก ผมโดนด่าโดนอะไรประจำกับงานใหม่ ผมต้องดูแลเครื่องจักรใหญ่เท่าตึกสองชึ้น และต้องทำความสะอาดโรงงานอีก รอบเครื่องจักรมีสี่รอบผมต้องทำเวลาสี่รอบเร็วสุดอยู่ที่รอบสองช.ม. และต้องทำความสะอาดโรงงานเขตของผมทำทั้งหมดเวลาตกที่30-1ช.ม.ต่อครั้งและต้องทำสองครั้งคือรอบครื่องจักร2และ4 ไม่มีเวลาพักไม่มีโอ ค่าแรง300 ปกติต้องแบ่งกันทำ ซึ่งเขาจะมาทำแค่บางครั้ง เพื่อนร่วมงานรุ่นลุงบอกกับผมตอนที่เอาขยะไปทิ้งว่าเองมาไม่ถูกที่ ถ้าไม่ไหวก็บอกหัวหน้ากะให้เปลี่ยน หัวหน้ากะมีสามคนและมีคนหนึ่งที่ผมรู้จักบ้านใกล้กันแต่อยู่คนละกะ และคนในโรงงานก็รู้จักผมดีคุยกับผมดีมาก ผมเลยบอกว่าผมไหวครับแผนกผมทุกข์สุดไม่เป็นอะไร แต่มีคนหนึ่งที่ไม่น่าจะชอบขี้หน้าผมเท่าไหร่ คู่ผมนี่แหละแต่ผมไม่สนใจผมมาทำงาน ถึงอย่างนั้นหลายต่อหลายครั้งที่ทำงานร่วมกันผมมักได้รับปาดเจ็บ ผมจำได้ดีเขาคุมเครื่องและตอนนั้นผมเอาพิมพ์ออกจากเครื่องทุกครั้งที่ผมคุมเครื่องผมจะกดหยุดดึงพิมพ์และอัด แต่รอบนี้เขามาคุมมือผมกำลังแกะพิมพ์อยู่ก็โดนเครื่องอัดหนีบ ผมอาจประมาทก็ได้ผมไม่โทษเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะมาดูอาการผม ผมไม่ได้โกรธแค้นเขาหรอกครับผมผิดเองที่ประมาท และผมก็ทำงานต่อ พอถึงเวลาเลิกผมแจ้งลาออกเลยครับ ผมอยู่ต่อผมคงแจ้งฝ่ายบุคคลแน่ เราไม่อยากให้ใครเสียงาน จะดีจะชั่วก็ต้องกินเลี้ยงปากท้องเขาไม่ได้ทำสิ่งผิดกฎหมาย นั่นคือเรื่องราวการทำงานของผมล่าสุดครับ งานก่อนที่ผมจะมาทำตรงนี้ มันดีจนไม่รู้จะพูดยังไงงานก่อนที่กลับมาบ้านอบอุ่นมาก หัวหน้าช่วยลูกน้องเต็มที่ ไม่มีรถไปรพ.ก็ไปส่งได้ พนักงานไม่มาทำงานป่วยไม่มีรถ ขอรถบริษัทพาไปส่งได้มีข้าวฟรีบางวันมีเครื่องดื่มเลี้ยงบางครั้งมีกิจกรรมทุกเทศกาล เหตุผลที่ออกเพราะบ้านผมตอนนี้มีแค่คนแก่ และหลานต้องไปโรงเรียนแม่ผมตายตั้งแต่เด็ก พ่อผมเสียตอนผมจบม.6 ถ้าผมไม่ทำงานบ้านคงไม่มีกิน ผมแค่ต้องการงานที่เซฟสุขภาพงานที่ไม่บั่นทอนชีวิตผมมากไปผมยังมีคนแก่ที่บ้านให้ดูแล ตอนนี้หลานผมจบละผมต้องการหางานเพื่อส่งที่บ้าน ถ้าถามว่าไม่ไปต่างจังหวัดล่ะ ผมไม่มีเงินมากพอจ่ายค่าหอและผมก็ไม่มีจะกิน เงินชุดสุดท้ายผมเอาจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่ากิน ผมหางานตลอด แต่งานส่วนใหญ่ใช่วุฒิปวส. ปริญญา ผมต้องการงานจริงๆครับ ผมไม่สัญญากับนายจ้างว่าผมจะซื่อสัตย์ผมไม่สัญญาว่าผมจะอยู่ตลอดไป แต่ผมให้สัญญาได้หนึ่งอย่างคือผมจะไม่