สวัสดีค่ะตามหัวข้อเลย ช่วงนี้เราหมดไฟกับอะไรหลายอย่างมาก การเรียนการทำงานอะไรคือไปหมดเลยแม้แต่บุคลิกหรือการใช้ชีวิตก็เปลี่ยนไปด้วย

จากคนที่คอยเก็บทำความสะอาดห้องนอนตลอดดันกลายเป็นคนที่ไม่อยากทำอะไรเลยกองถุงขยะในห้องก็กองแบบนั้นมาเป็นอาทิตย์แล้ว

จากคนที่ตั้งใจเรียนทุกเรื่องทุกวิชาก็ดันไม่อยากเรียนไม่อยากตั้งใจกับอะไรแล้ว
แถมช่วงนี้เรารู้สึกว่าตัวเองอ่อนไหวง่ายมากๆค่ะเหมือนทุกอารมณ์มันยุ่งเหยิงไปหมดเลย

แถมที่แปลกคือปกติเราเป็นคนใจแข็งนะคะไม่ค่อยตกใจไม่ค่อยอะไรเท่าไหร่แต่ช่วงนี้แค่ได้ยินเสียงแม่เปิดประตูก็สะดุ้งแล้ว

อีกเรื่องคือปกติเราเป็นคนเงียบๆค่ะอยู่โรงเรียนหรืออยู่กับใครก็จะนิ่งๆเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่ช่วงนี้มันไม่ได้เป็นแบบปกติน่ะค่ะเรารู้สึกว่าจู่ๆก็กลายเป็นเหมือนคนขวางโลกทำอะไรก็ไม่ถูกใจสักอย่างบางทีก็เย็นชาไปเลย    ยอมรับตรงๆว่าไม่ชอบตัวเองมุมนี้มากเลย

ยังไม่หมดค่ะ ช่วงนี้เราโทรมลงมากๆรู้สึกได้เลยว่าร่างกายแย่ลง เราเริ่มนอนไม่หลับ กินอะไรไม่ลง หน้ามืดบ่อยขึ้น เริ่มอาเจียนแล้วก็มีอาการปวดหัวร่วมด้วยแถมประจำเดือนมาน้อยกว่าปกติอีก 

ส่วนสุขภาพจิตช่วงนี้ก็แปรปรวนมากขึ้นๆลงๆ  เริ่มเครียดมากกว่าเดิม เวลาเศร้าหรือโมโหก็จะสติแตกไปเลยแล้วก็เอาไปลงกับสิ่งของในห้อง เริ่มใช้กำลังเวลาอารมณ์เสีย แต่ไม่ได้ทำร้ายใครนะคะเรายังรู้ขีดจำกัดตัวเองอยู่เวลาโมโหก็จะหาเวลาไปอยู่คนเดียว

เราคิดว่าต้นเหตุมันมาจากการเปลี่ยนแปลงในชีวิตเราค่ะตอนนี้เราม.3แล้วช่วงนี้เป็นช่วงที่งานเยอะมากๆทั้งเรื่องสอบเข้าม.4หรือเรื่องสอบในโรงเรียนไหนจะต้องทำกิจกรรมอีก หนังสือก็ได้อ่านน้อยกว่าที่ผ่านมา เกรดก็ตก คะแนนเริ่มไม่ดี  บางทีเราอาจจะกดดันตัวเองมากไป  แต่ถ้าเราไม่ทำแบบนี้เราก็จะหย่อนไปเลย
   
เหมือนกับว่าชีวิตเราตอนนี้ไม่มีความพอดีเลยค่ะไม่มากไปก็น้อยไป   แล้วก็ยังมีเรื่องสังคมที่โรงเรียนอีกที่เราหนักใจอยู่  เรารู้สึกว่าตัวเองจัดการอะไรไม่ได้เลย
 
เราเคยคิดถึงอนาคตดูนะว่าถ้าเราเป็นแบบนี้ในอนาคตเราก็จะลำบากกว่า   แต่มันก็จะมีความคิดในหัวแบบช่างมันไป  เดี๋ยวถึงเวลาก็ค่อยไปเอาตัวรอดตอนนั้นก็ได้

เราพยายามหาแรงในการใช้ชีวิตดูแล้ว ลองนึกถึงพ่อถึงแม่ก็แล้ว ลองคิดหาความฝันของตัวเองแต่ก็รู้สึกว่า มันยังไม่มากพอที่จะดึงเราออกไปจากตรงนี้

ช่วยเราทีค่ะ