คือเรื่องมีอยู่ว่าวันนั้นเรานั่งทำใบงานอยู่ในห้องเรียนตามปกติกับเพื่อนแต่พอดีว่าเพื่อนต้องไปสอบส่วนเราเองก็นั้งทำงานไปเรื่อยๆแต่เราเผลอทำของตกเราเลยบอกให้เพื่อนที่นั่งข้างหน้าเราหยิบให้ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่พอเพื่อนเราสอบเสร็จเพื่อนเราก็จะกลับมาทำใบงานต่อแต่ปากฎว่าใบงานเพื่อนของเราหาย เพื่อนเราโมโหมากเลยพูขึ้นมาว่าถ้าใครเอาไปขอให้ตาย เรามีความรู้สึกวิตกกังวลมาก วันนั้นเราได้แต่นั่งนึกว่าเราได้ทำของเพื่อนหายหรือเปล่าแต่เราเองก็ไม่ได้ไปยุ่งกับใบงานของเพื่อนและเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนเอาใบงานไว้ไหน แต่ตอนนั้นในหัวเรามีแต่คำว่า กลัวตายมาก แต่เราก็ไม่รู้ว่าทำไมเราถึงกลัวคำเหล่านี้มาก เราไม่ชอบคำพวกนี้เลย ตอนนี้เรากลัวมาก สรุปวันนี้เราถามเพื่อนอีกทีว่าหาใบงานเจอยัง เพื่อนบอกว่าเจอแล้วแต่เราก็ยังกังวลคำที่เพื่อนพูด เรามีความวิตกกังวลั้งๆที่เราไม่ได้ทำของเพื่อนหายแบบนี้เรียกว่าแพนิคไหมคะ?