เรื่องที่ผมกำลังจะเล่านี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผมเองซึ่งผมกับ ผญ คนหนึ่งซึ่งความสัมพันธ์ปมก็ไม่รู้เธอให้ผมอยู่ในสถานะอะไรกับจะเรียกว่าแฟนหรือยังไงก็ยังไงอยู่ก็คุยกันอต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเราคุยกันได้5-6เดือนแต่ช่วงหลังมาผมกับเธอไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไรแต่ก็เจอบ้างเพราะทำงานหลายอย่างและเดินทางไปต่างจังหวัดบ่อย
เอาเป็นว่าผมจะเข้าเรื่องเลยแล้วกันตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องอยู่ผมเชื่อเลย100%ว่าคือลูกผมเองเพราะเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยอะไรกับใครซักเท่าไร่ถามว่าเที่ยวกลางคืนไหมก็มีบ้างหลักจากที่มีความสัมพันธ์กันครั้งท้ายหลังจากนั้นประมาณ2อาทิตย์ เค้าบอกว่าท้องผมกับเธอก็ปรึกษากันว่าจะเอายังไงกับเด็กในท้องผมขอให้เธอเก็บไว้เพราะผมเป็นคนทำผมจะรับผิดชอบเองแต่ความคิดของเธอกับกลับสวนทางกันเธอเอาเด็กออกผมก็บอกเธอว่ามันบาปนะเธอบอกว่าเธอรู้ว่ามันบาปแต่หน้าที่การงานที่เธอต้องรับผิดชอบทำให้เธอต้องทำผมลืมบอกว่าเธออยู่ตัวคนเดี่ยวไม่มีพ่อกับแม่ซึ่งพ่อแม่ก็เสียบไปแล้ว ตอนเด็กๆเธออยู่กับป้าเธอซึ่งก็ไม่เคยดูดำดูดีเธอ เธอทำงานตั้งแต่อายุ15-16จนตอนนี้อายุ25ซื้อบ้านซื้อรถเองได้ถือว่าเป็นคนเก่งเลยแหล่ะ กลับมาเข้าเรื่องกันต่อเธอบอกว่าเธอท้องผมบอกว่าจะเก็บเด็กไว้เธอไม่ยอมเธอจะเอาออกเธอให้เหตุผลว่ากว่าเธอจะมาถึงขนาดนี้เธออดทนขนาดไหนถ้าจะเก็บเด็กไว้ต้องใช่เวลา9เดือนแล้วงานเธอสิ่งที่เธอทำงานต้องมาหยุดแล้วสิ่งที่เธอต้องรับผิดชอบอีกไหนจะเรื่องบ้านเรื่องรถ เธอบอกเธอต้องทำ ผมนี่เครียดมากตอนนี้เธอก็มีอายุขัยได้ประมาณ 2 เดือนแล้วผมไม่รู้จักปรึกษาใครผมรู้ว่ามันผิดแต่ก็ต้องจำใจทำวันนี้ก็เป็นวันที่เธอจะเอาเด็กออกเด็กที่เธอจะเอาออกก็ลูกผมเองซึ่งผมช่วยอะไรไม่ได้เลยถ้าผมมีเงินมากพอที่จะซัพพอร์ดเธอได้มากกว่านี่ก็คงจะดีไม่น้อยลูกผมก็คงไม่ต้องตายขอความคิดเห็นจากพี่ในกระทู้หน่อยครับ