ไม่เคยเปิดแมสก์เลย หน้าแย่มาก

เรื่องนี้อาจจะยาวไปหน่อยนะคะแต่เราจะมาเล่าให้ฟังตั้งแต่ต้นเลยว่าเป็นมายังไง คือตอนนี้เราอยู่ม.6ค่ะ เรื่องที่จะเล่าคือเราไม่เคยถอดแมสก์เลยในที่สาธารณะไม่ว่าจะที่ไหนก็ตามเวลาไหนก็ตาม จะถอดก็ต่อเมื่อเราอยู่คนเดียวลำพังและแน่ใจว่าไม่มีใครเดินผ่านมาเห็นอะค่ะ สาเหตุคือเราขาดความมั่นใจมากเลยกับหน้าของตัวเองชนิดที่ว่าเวลากินน้ำยังกินโดยเปิดแมสก์ใต้คางแล้วก็ใช้หลอดดูดน้ำอะค่ะ เวลากินข้าวก็จะไม่ยอมกินเด็ดขาดเลย ถ้าหิวจริงๆจะพยายามหาโอกาสหาที่ลับตาคนแล้วกิน ถามว่ารู้สึกหิวมั้ยก็หิวบ้างไม่หิวบ้าง แต่ปกติทนได้อยู่แล้วค่ะ ไม่เคยเป็นลมแล้วก็ไม่ปวดท้องด้วย แต่ที่เราทุกข์ใจคือหน้าเราอะค่ะ ไม่มีความมั่นใจแม้แต่นิดเดียวที่จะเปิดแมสก์ 
คือเราเป็นคนตาคมแล้วก็มีไฝใต้ตาด้วยค่ะ แต่จมูกแบนมากบานมากด้วย ฟันเราก็เรียงตัวโอเคอยู่นะคะแต่ยื่นมาก แบบปากอูมอะค่ะ เหมือนอมอะไรตลอดเวลาแถมปากยังหนาด้วย มันเสริมให้ปากเรายื่นไปอีก แต่มันไม่แย่เท่าผิวหน้าเราที่แก้ม มันเป็นรอยแดงเป็นจุดๆแบบใครเห็นก็จะคิดว่าเป็นรอยสิว คือที่เป็นรอยแดงมันมาจากว่า ตอนม.ต้นเราเห็นผิวหน้าตัวเองมันรู้สึกว่าไม่เรียบเนียนเท่าที่ควรอะค่ะ สิวนานๆทีจะขึ้นตามฮอร์โมน แปปๆก็หายแต่เราดันไปกดผิวหน้าเราส่วนที่ไม่เรียบเนียนเพราะคิดว่าทำอย่างนี้ผิวจะเรียบขึ้นปรากฏว่าหลังกดหน้าเสร็จ หน้าเป็นจ้ำๆแดงๆเต็มหน้าเลย แดงมากๆ เราก็ตกใจมากแต่ก็คิดว่าวันต่อไปคงจะหายแดง แต่มันไม่หายค่ะ มันน่าเกลียดมาก เหมือนรอยสิวเลย ทั้งๆทีไม่ใช่รอยที่เกิดจากสิว รู้สึกแย่มากๆ นอกจากจะแดงแล้วผิวยังขรุขระเพราะรอยที่กดด้วย เรารู้สึกแย่มากโทษตัวเองตลอดว่าไม่น่าไปยุ่งกับมันเลย หลังจากนั้นสิวจากที่ไม่ค่อยขึ้นก็ขึ้นมาบ่อยๆเดี๋ยวเป็นๆหายๆแต่เป็นสิวที่เดิมตลอดๆ กลายเป็นผิวแพ้ง่ายไปเลย หลังจากวันนั้นก็เริ่มใส่แมสก์ไปรร.ถอดน้อยครั้งแต่ก็ไม่เท่าไหร่ จนขึ้นม.4 ที่เป็นช่วงโควิดเราก็ค่อยชื้นใจหน่อยค่ะว่าต้องใส่แมสก์ทำให้เราเริ่มใส่แมสก์แบบจริงๆจังๆตั้งแต่นั้นมา ไม่เคยถอดแมสก์ให้เพื่อนเห็นเลยแม้กระทั่งกินข้าว จนเพื่อนทักแล้วก็พากันสงสัยเราก็ใช้ข้ออ้างว่ากลัวโควิดไปอย่างนี้ตลอดเลยค่ะ ก็ผ่านไปนานมากๆจนวันนึงเพื่อนมันก็เซ้าซี้จะให้เปิดแมสก์เพราะจะวาดหน้าเราค่ะ เล่นๆกันตามประสาเพื่อนตอนนั้นก็มีทั้งเพื่อนผญ.เราแล้วก็มีเพื่อผช.ที่มันจะวาดเรา เราก็จะให้เห็นแค่แปปเดียวเท่านั้น จังหวะนั้นเหมือน เพื่อนของไอเพื่อนผช.มันเรียกหน้าห้องมันเลยวิ่งไป ก็เหลือแค่เพื่อนเราอยุ่ในห้อง เราเลยถอดแมสก์แล้วจังหวะที่เราถอดอะค่ะ เราจำสีหน้าเพื่อนได้ชัดเจนเลย สีหน้าแบบทุกคนมองหน้าเราแล้วอึ้งอะค่ะ รายได้ ตอนนั้นใจมันหล่นวูบไปเลย รส.แย่มากๆๆๆเราก็เลยรีบปิดแมสก์ทันทีแต่เพื่อนก็ไม่ได้พูดอะไรนะคะ พอเพื่อนผช.มันเดินกลับมาเราก้เลิกเล่นเลย นี่เป็นความทรงจำแรกที่จำได้ พอขึ้นม.5รร.เค้าเปลี่ยนห้องค่ะทำให้เจอเพื่อนชุดใหม่ที่จะต้องเรียนถึงม.6 เลย ก็อย่างที่เล่ามาเลยไม่เปิดแมสก์ซักครั้งให้เพื่อนเห็น ตอนม.5 เรียนออนไลน์100%แต่ตอนนี้ม.6 แล้วจะจบเทอมหนึ่งแล้วค่ะ ก็เลยจะต้องถ่ายหนังสือรุ่น ทำให้จำเป็นต้องถอดแมสก์ คือเรากลัวมาก หมดความมั่นใจทุกสิ่งอย่าง ตั้งแต่ที่เป็นสิวมาก็พยายามทำทุกอย่างเลยนะคะแต่มันไม่หาย เรากลัวคนที่มองหน้าเราเขาจะรังเกียจเพราะมันเหมือนหน้าดูเหมือนสิวเขรอะมาก แถมเครื่องหน้าก็ไม่ได้ดี คนแทบทุกคนเลยมักจะคิดว่าที่หน้าเป็นงี้เพราะทำตัวสกปรกไม่ยอมรักษาความสะอาด ล้างหน้าไม่ดี แต่ไม่ใช่เลย เรามั่นใจว่าเราเป็นคนสะอาดมาก ไม่เคยนอนทั้งที่ไม่อาบน้ำ ล้างหน้าสะอาดดูแลหน้าดีกว่าคนที่ผิวหน้าดีๆอีก ลักษณะภายนอกเราเป็นคนตัวสูงค่ะ หุ่นค่อนข้างดีตามพิมพ์นิยม ผิวอาจจะไม่ได้ขาวมากแต่ดูสว่าง ผิวตัวเรียบเนียน แล้วก็ดูสะอาด เรากลัวที่เปิดแมสก์เพราะกลัวเสียบุคลิก ดูสกปรก ดูไม่สะอาดตา ทำให้ภาพลักษณ์ที่สั่งสมมาหายไปหมดเลย เคยคิดจะแต่งหน้านะแต่รอยแดงปิดไม่น่ามิด ถึงมิดก็จะดูออกว่าโบกหน้ามาหนา แถมกลัวสิวจะขึ้นด้วย อีกอย่างถึงผิวจะปกติแล้วหน้าตาเราก็น่าเกลียดอยู่ดี เคยคิดจะเข้าคลินิกเราก็เป็นนักเรียนอยู่ ไม่มีเงินขนาดนั้น ทางบ้านก็ไม่ได้มีเงินขนาดให้เข้าคลินิก แต่ตอนเราใส่แมสก์ก็ถือว่าไม่แย่เลยนะคะ ค่อนข้างดูดี ปัญหาที่ด่วนๆเลยคือ อาทิตย์หน้าจะถ่ายหนังสือรุ่นแล้ว ไม่ไปคงเป็นไปไม่ได้ ไม่ถอดแมสก์ก็คงเป็นไปไม่ได้เช่นกัน กลุ้มใจมาก แต่ปัญหาในระยะยาวคือ จะขึ้นมหาลัยแล้ว ให้ตายยังไงก็คงต้องเปิดแมสก์เข้าสักวัน ถ้าเปิดแล้วคนรังเกียจมันคงจะเป็นปมเรามากแน่ๆ 

****เรื่องก็ทีประมาณนี้แหละค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ******

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่