สวัสดีครับอยากถามคำถามเกี่ยวกับครอบครัวที่ผมแก้ไม่ได้
ผมเป็นคนสัญชาติพม่าครับอยากถามเรื่องส่วนตัวเริ่มตั้งแต่อายุ 9 ขวบผมเรียนถึงอายุ 10 ขวบผมบวชเป็นเณรอายุ 11 ไม่ได้หยุดพ่อแม่เขาส่งไปเลี้ยงในเมืองผมรู้สึกว่าผมอยู่ไม่ได้ในเมืองคิดถึงบ้านผมก็เลยอดทนได้ 2 ปีแล้วก็หนีกลับมาที่บ้านในตอนที่คุณยังบวชอยู่พอมาถึงบ้านผมก็สึกออกผมคิดว่าผมจะได้อยู่กับพ่อแม่แต่ไม่ใช่อย่างนั้นพ่อแม่ผมส่งผมมาทำงานที่ประเทศไทยก่อนนะผมอายุ 12ผมมาอยู่กับน้าผมมาช่วยน้าทำงานได้เดือนละ 5,000 บาท
ผมส่งให้แม่ 3,000 บาทต่อเดือนหลังจากที่ผมทำซ้ำๆถึงอายุ 16 ผมรู้สึกว่าผมอยากเข้าสังคมเริ่มครับหาบุคคลมากขึ้นแต่เขาสังคมที่ผิดเริ่มยุ่งกับยาเสพติดเลิกยุ่งกับสิ่งที่ไม่ดีผมก็ไม่ได้ส่งเงินกลับบ้านไม่คุยกับพ่อแม่โทรมาก็ไม่ถึงอายุ 18 ผมคิดว่าผมไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้แล้วตอนที่กำลังจะทำบางอย่างกับตัวเองผมก็คิดได้ว่าชีวิตผมเหลืออีกยาวไกลหลังจากนั้นผมก็เลยหันมาคุยกับพ่อแม่แล้วผมก็ย้ายที่ทำงานจากที่ผมไว้อยู่ตอนแรกที่เพชรบุรีแล้วก็ย้ายมาที่ชลบุรีผมเริ่มมีเงินส่งให้พ่อแม่จากที่ไม่ดีใครเป็นคนดีที่คุยกับพ่อแม่ส่งเงินให้พ่อแม่ทุกเดือนถึงอายุ 20 ที่ทำงานให้ผมเขาเห็นผมมีความสามารถเขาก็เลยเรื่องตำแหน่งให้งานของผมต้องรับผิดชอบเงินต่อวัน ประมาณ 3-4 แสน ถ้าทำหายผมก็ต้องรับผิดชอบจัดผมก็ต้องทดสอบงาน 3 เดือนแต่ในระหว่างทดสอบงานผมทำเงินหายรอบแรก 1,000 กว่าผมก็ต้องจ่ายให้ผมก็เลยไม่มีเงินส่งให้พ่อกับแม่ผมก็เลยไม่ได้รับสายเขาอาจารย์นะพี่ชายผมโทรมาเขาบอกว่าทำไมไม่รับสายพ่อแม่ผมก็บอกว่าเงินหายแล้วทำไมไม่บอกแม่ไปตรงๆเลยเขาบอกผมบอกว่าบอกไปเขาก็ไม่เชื่อหรอกเพราะผมเคยเหลวไหลมา 2 ปีที่เคยผ่านมาจากนั้นผมก็บอกพี่ชายว่าถ้าผมมีเงินผมก็จะส่งให้พ่อแม่แต่กลับไม่ใช่อย่างนั้นผมทำหายอีกรอบนึงประมาณ 2,000 กว่าบาทรอบน้ำในที่ทำงานเขาเริ่มสงสัยผมเขาคิดว่าผมเอาเงินออกไปใช้รอบนะลูกค้าเอาเงินมาคืนเขาก็เลยเชื่อใจผมและหลังจากผ่านไปประมาณ 15 วันหายไปอีก 3,000 บาทคราวนี้ไม่มีใครเชื่อผมเลยเขาคิดว่าผมเอาเงินออกไปแล้วผมก็ไม่มีเงินส่งให้ทางบ้านเพื่อนผมที่ผมสนิทอยู่ก็ออกห่างจากผมหมดเพราะเขาคิดว่าผมเป็นคนที่เอาเงินออกไปส่วนน้องชายผมก็ส่ง LINE มาจากประเทศพม่าเป็นนิทานเกี่ยวกับตอบแทนพระคุณพ่อแม่
ซึ่งที่ผมทำงานอยู่ผมต้องเจอกับอะไรหลายๆอย่างแต่เขายังส่งไปคำนั้นมาผมรู้สึกว่าผมยังดีไม่พอเลยผมก็ต้องเจอแรงกดดันจากที่ทำงานจากที่คนไม่เชื่อใจผมผมก็ต้องทำให้คนเชื่อใจผมแล้วเจอปัญหาทางบ้านอีกที่คิดว่าผมเป็นลูกกตัญญูตอนนี้ผมอายุ 20 ผมอยากถามพี่ๆทุกคนผมจะต้องทำยังไงซึ่งผมเหนื่อยมากผมท้อมากเป้าหมายที่ผมตั้งไว้ก็ยังไม่สำเร็จเลยผมอยากถามว่าผมควรทำไงต่อไปอีกอย่างผมทำมาขนาดนี้ผมเป็นลูกอกตัญญูใช่ไหมสิ่งที่ผมอยากได้อยากอยู่กับพ่อแม่อย่ามีเงินเยอะๆอย่าให้พ่อแม่มีความสุขแต่ผมรู้สึกไม่มีใครเข้าใจผมเลยในคืนนี้ผมทำอยู่ผมรู้สึกว่าผมเหนื่อยผมไม่รู้จะทำอะไรต่อผมเหนื่อยผมท้อจึงอยากถามทุกคนว่าผมต้องเดินไปทางไหนต่อชีวิตผมสั้นหมดแล้วถ้าใครมาตอบคำถามนี้ได้จะขอบคุณมากๆเลยครับจากเด็กพม่า
เกี่ยวกับครอบครัว
ผมเป็นคนสัญชาติพม่าครับอยากถามเรื่องส่วนตัวเริ่มตั้งแต่อายุ 9 ขวบผมเรียนถึงอายุ 10 ขวบผมบวชเป็นเณรอายุ 11 ไม่ได้หยุดพ่อแม่เขาส่งไปเลี้ยงในเมืองผมรู้สึกว่าผมอยู่ไม่ได้ในเมืองคิดถึงบ้านผมก็เลยอดทนได้ 2 ปีแล้วก็หนีกลับมาที่บ้านในตอนที่คุณยังบวชอยู่พอมาถึงบ้านผมก็สึกออกผมคิดว่าผมจะได้อยู่กับพ่อแม่แต่ไม่ใช่อย่างนั้นพ่อแม่ผมส่งผมมาทำงานที่ประเทศไทยก่อนนะผมอายุ 12ผมมาอยู่กับน้าผมมาช่วยน้าทำงานได้เดือนละ 5,000 บาท
ผมส่งให้แม่ 3,000 บาทต่อเดือนหลังจากที่ผมทำซ้ำๆถึงอายุ 16 ผมรู้สึกว่าผมอยากเข้าสังคมเริ่มครับหาบุคคลมากขึ้นแต่เขาสังคมที่ผิดเริ่มยุ่งกับยาเสพติดเลิกยุ่งกับสิ่งที่ไม่ดีผมก็ไม่ได้ส่งเงินกลับบ้านไม่คุยกับพ่อแม่โทรมาก็ไม่ถึงอายุ 18 ผมคิดว่าผมไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้แล้วตอนที่กำลังจะทำบางอย่างกับตัวเองผมก็คิดได้ว่าชีวิตผมเหลืออีกยาวไกลหลังจากนั้นผมก็เลยหันมาคุยกับพ่อแม่แล้วผมก็ย้ายที่ทำงานจากที่ผมไว้อยู่ตอนแรกที่เพชรบุรีแล้วก็ย้ายมาที่ชลบุรีผมเริ่มมีเงินส่งให้พ่อแม่จากที่ไม่ดีใครเป็นคนดีที่คุยกับพ่อแม่ส่งเงินให้พ่อแม่ทุกเดือนถึงอายุ 20 ที่ทำงานให้ผมเขาเห็นผมมีความสามารถเขาก็เลยเรื่องตำแหน่งให้งานของผมต้องรับผิดชอบเงินต่อวัน ประมาณ 3-4 แสน ถ้าทำหายผมก็ต้องรับผิดชอบจัดผมก็ต้องทดสอบงาน 3 เดือนแต่ในระหว่างทดสอบงานผมทำเงินหายรอบแรก 1,000 กว่าผมก็ต้องจ่ายให้ผมก็เลยไม่มีเงินส่งให้พ่อกับแม่ผมก็เลยไม่ได้รับสายเขาอาจารย์นะพี่ชายผมโทรมาเขาบอกว่าทำไมไม่รับสายพ่อแม่ผมก็บอกว่าเงินหายแล้วทำไมไม่บอกแม่ไปตรงๆเลยเขาบอกผมบอกว่าบอกไปเขาก็ไม่เชื่อหรอกเพราะผมเคยเหลวไหลมา 2 ปีที่เคยผ่านมาจากนั้นผมก็บอกพี่ชายว่าถ้าผมมีเงินผมก็จะส่งให้พ่อแม่แต่กลับไม่ใช่อย่างนั้นผมทำหายอีกรอบนึงประมาณ 2,000 กว่าบาทรอบน้ำในที่ทำงานเขาเริ่มสงสัยผมเขาคิดว่าผมเอาเงินออกไปใช้รอบนะลูกค้าเอาเงินมาคืนเขาก็เลยเชื่อใจผมและหลังจากผ่านไปประมาณ 15 วันหายไปอีก 3,000 บาทคราวนี้ไม่มีใครเชื่อผมเลยเขาคิดว่าผมเอาเงินออกไปแล้วผมก็ไม่มีเงินส่งให้ทางบ้านเพื่อนผมที่ผมสนิทอยู่ก็ออกห่างจากผมหมดเพราะเขาคิดว่าผมเป็นคนที่เอาเงินออกไปส่วนน้องชายผมก็ส่ง LINE มาจากประเทศพม่าเป็นนิทานเกี่ยวกับตอบแทนพระคุณพ่อแม่
ซึ่งที่ผมทำงานอยู่ผมต้องเจอกับอะไรหลายๆอย่างแต่เขายังส่งไปคำนั้นมาผมรู้สึกว่าผมยังดีไม่พอเลยผมก็ต้องเจอแรงกดดันจากที่ทำงานจากที่คนไม่เชื่อใจผมผมก็ต้องทำให้คนเชื่อใจผมแล้วเจอปัญหาทางบ้านอีกที่คิดว่าผมเป็นลูกกตัญญูตอนนี้ผมอายุ 20 ผมอยากถามพี่ๆทุกคนผมจะต้องทำยังไงซึ่งผมเหนื่อยมากผมท้อมากเป้าหมายที่ผมตั้งไว้ก็ยังไม่สำเร็จเลยผมอยากถามว่าผมควรทำไงต่อไปอีกอย่างผมทำมาขนาดนี้ผมเป็นลูกอกตัญญูใช่ไหมสิ่งที่ผมอยากได้อยากอยู่กับพ่อแม่อย่ามีเงินเยอะๆอย่าให้พ่อแม่มีความสุขแต่ผมรู้สึกไม่มีใครเข้าใจผมเลยในคืนนี้ผมทำอยู่ผมรู้สึกว่าผมเหนื่อยผมไม่รู้จะทำอะไรต่อผมเหนื่อยผมท้อจึงอยากถามทุกคนว่าผมต้องเดินไปทางไหนต่อชีวิตผมสั้นหมดแล้วถ้าใครมาตอบคำถามนี้ได้จะขอบคุณมากๆเลยครับจากเด็กพม่า