เครียดครับ

ผมมาทำงานกับพี่ชายที่ในเมืองกรุงสามคนเเละมีเเฟนของพี่ชาย1คนเเล้วผมเป็นน้องเล็กสุดผมทนคำดูถูกหรือคำพูดที่มันมันเล็กๆน้อยๆได้นะผมไม่เคยซีเรียสเลยเพราะผมรักพี่ๆมากๆเเต่พอมันมากๆไปผมก็ต้องพูดบ้างเพราะเราทำงานรวมกันพูดเเบบนี้ตลอดมันก็ไม่ค่อยโอเครเท่าไหร่ จริงๆเเล้วผมเปิ้นคนที่ไม่โกรธหรือไม่เครียดใครง่ายๆนะผมเป็นคนอารมณ์ดีไม่ซีเรียสกับเรื่องเล็กๆน้อยๆเเต่ถึงขึ้นที่คนย่างผมต้องมาซีเรียสกับเรื่องที่มันจี้ใจดำผมผมเริ่มไม่พอใจเเล้วพูดถึงความเป็นจริงว่าสิ่งที่เขาพูดมันไม่ถูกต้องนะเเต่เขากับพูดว่าผมมาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องพวกนี้ เเต่มันคือสุดๆเเล้วที่จะพูดผมตั้งใจทำงานทุกอย่างเขาใช่อะไรผทก็ทำผมไม่เคยขัดเลยสักครั้งพอผมพูดเขากลับไม่พอใจในสิ่งที่ผมพูดเเล้วก็ก็ไม่เข้าใจสิ่งที่ผมจะสือด้วยผมควรทำอย่างไงดีครับกลับบ้านดีไหมหรือควรสู้ต่อไปผมเต็มที่ของผมเเล้วจริงๆ

---

#ขอคำตอบหน่อยครับ