ตัวเราเป็นคนที่ไม่ดีหรือเปล่า

ตอนนี้อยู่ในช่วงวัยเรียนค่ะ และกำลังมีความรักอยู่ค่ะ ก็อยู่ใกล้ๆเขา พยายามคุยกับเขาให้ได้มากที่สุดในแต่ละวัน แต่แล้วพ่อก็พูดประโยคหลังจากกลับมาจากต่างประเทศว่า "ยังไม่มีแฟนใช่ไหม ต้องมีแฟนหลังเรียนจบ" พอเจอประโยคนี้ทีไร ก็รู้สึกว่าเราชอบเขาไม่ได้ เรารู้สึกไปมากกว่านี้ไม่ได้

แต่พอได้ข่าวว่ามีหนังเข้ามา ก็เลยชวนทุกคนที่สนิทมาดูด้วยกัน แต่มีแค่เขาคนเดียวที่ไปดู ตอนแรกก็บอกพ่อแม่ไปแล้วเมื่อเดือนที่แล้ว ตอนแรกก็ให้ พอครั้งนี้พูดอีกเพื่อความแน่ใจ ก็บอกว่าไม่ให้ไปกับผู้ชาย 'มันไม่เหมาะสม'

เรียนดีเกือบตลอด(ถึงจะได้มากกว่า3.96) พยายามเป็นเด็กดี ทำตามคำสั่งของพ่อแม่ กลับบ้านเร็วมาตลอด จนได้เจอกับเขาคนนี้ รู้สึกว่า ชีวิตสมัยก่อนมันโครตน่าเบื่อเลย

ทำไมต้องรีบกลับบ้าน ได้ใช้เวลากับเพื่อนสักหน่อยก็ดี โดยการเดินช้าๆเพื่อคุยกันมากขึ้น แอบแวะร้านขายหนังสือที่อยู่ใกล้ๆกับรถไฟฟ้า(ก็เข้าใจว่าเป็นห่วง แต่ก็บอกทุกครั้งที่ไปแวะร้านไหน) ทำไมต้องห้ามยุ่งกับคนนี้ แต่ควรให้ความสำคัญกับคนนั้นนะ เพราะเธอคนนั้นมีปัญหา แล้วรู้ได้ไงว่ามีปัญหาละ รู้ได้ไงว่าอย่าไปยุ่งกับคนนี้ ไม่มีใครควรถูกปฏิบัติยังไงสักหน่อย คนที่มีปัญหานะ ถ้าเราเข้าไปปลอบใจมันก็เป็นสิ่งที่ดีอยู่ แต่ว่าแค่ปัญหาของตัวของฉันเองยังจัดการปัญหาไม่ได้ ฉันก็คงช่วยอะไรเธอไม่ได้เหมือนกัน แต่ถ้ารับฟังก็ได้อยู่นะ
(อาจจะคำที่ดูแย่ ก็ขอโทษด้วยนะคะ)

พอมานั่งดูจริงๆพ่อแม่ทำเพื่อเรามากขนาดไหน แล้วเราเชื่อฟังคำสั่งอีกสักหน่อย แค่อย่ามีแฟนจนเรียนจบ แค่นี้ก็ทำไม่ได้หรอ ก็รู้สึกแย่ขึ้นมาเลยค่ะ รู้สึกเป็นคนที่แย่ขึ้นมาเลยค่ะ แหะ

ขอโทษนะคะ วันนี้อารมณ์ค่อนข้างเศร้านะคะ ขอโทษที่ต้องมาเจอกระทู้แบบนี้นะคะ

คำถาม : ตัวเราเองเป็นคนที่แย่หรือเปล่า