หากวันหนึ่งฉันต้องตัวคนเดียว(Once)

กระทู้นี้เป็นเพียงการบอกเล่า ความคิด ความรู้สึกของเจ้าของกระทู้
 
 
      สวัสดี เราเป็นผู้ป่วยทางจิตเวช วัย 24 ปี
เราคิดมาตลอดตั้งแต่เรากลับมารักษาตัวที่บ้านใหม่ๆ ว่าถ้าวันนึงเราต้องอยู่คนเดียว ไม่มี พ่อ แม่ เพื่อน ค่อยอยู่ช่วยเราจะทำยังไง
เราเรียนไม่จบ ไม่มีประสบการณ์ทำงาน(เคยแต่รับถ่ายรูป กับตัดต่อ VDO) เรียกว่าตอนนี้เกาะที่บ้านกินก็ได้ ถึงที่บ้านจะไม่ว่าอะไร เพราะมีธุระกิจเล็กๆของที่บ้าน แต่เราก็ยังกังวล ว่าเราจะทำยังไงต่อถ้าไม่มีใครอยู่ทำแล้ว เพราะเราคงไม่ทำต่อแน่ๆ เรื่องเงินที่ใช้ตอนนี้ถึงจะมีรายได้จากที่ทำน้ำขายบ้าง แต่ก็แค่พอใช้ บางทีก็ต้องขอที่บ้านด้วยซ้ำ 55555 (สรุปเราทำอะไรได้บ้างเนี้ย)
    มันก็เลยมีความคิดแบบนี้วนมาเรื่อยๆ งั้นตายดีไหมนะจะได้ไม่ต้องกังวล ที่บ้านจะได้เหนื่อยน้อยลง หรือ ถ้าตายไปคงไม่ต้องเหนื่อยแบบนี้
 
วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน ค่อยมาต่อวันหลัง