ความในใจเด็กเงียบขรึมคนนึง

ปัจจุบันอายุ 28 ปีครับ ทำงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง บุคลิกของผม จะค่อนข้าง เงียบขรึม นิ่ง ไม่ค่อยพูด แต่เวลาเจอคนที่รู้จักแล้วก็มีทักทาย พูดคุยกันปกติ ใครที่สนิทกับผมมาก ๆ ก็มี 4-5 คนที่สนิทกันที่ทำงานผม

ทุกคนสังเกตมั้ยว่า ช่วงนี้ ติ้กต้อก มีคอนเท้น เกี่ยวกับ การโชว์ไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิต ที่เป็นคอนเท้นเกี่ยวกับ ความยากจน ความยากลำบาก โดยจะเป็นเกี่ยวกับ พ่อเลี้ยงเดี่ยว สู้ชีวิต แม่เลี้ยงเดี่ยว สู้ชีวิต

คุณเคยสังเกตมั้ยคะว่าคุณมีข้อเสียอะไรบ้าง ที่บางทีมันกลายเป็นข้อดีไปซะอีก เช่น หลงตัวเองจนเว่อ คิดว่าตัวเองเก่งไม่แพ้ใคร เป็นคนมั่นใจเกินเบอร์ จนน่าหมั่นไส้ ใคร ๆ ก็มองบนใส่… … ซึ่ง

มีคนที่พิการหรือยากจนมาขอทานบ้างไหม ผมอ่านบางบทความบอกว่าอย่าให้เงินพวกนี้เพราะถ้ายิ่งให้ ยิ่งส่งเสริมขบวนการค้ามนุษย์ แล้วจะแยกแยะยังไงว่า คนไหนขอทานด้วยความไม่มีของตนเอง หรือเป็นพวกค้ามนุษย์ พอเห็นค

เข้าใจว่าชีวิตเขาคงลำบาก เข้าตาจนจริงๆ ถึงทำแบบนี้ ... ถ้าแจ้งตำรวจครอบครัวเขาคงลำบาก ถ้าปล่อยแบบนี้เหมือนเขากำลังหลอกสังคม

เริ่มเรื่องเลย (พิมพ์ในมือถือผิดถูกบ้างต้องขออภัย) เวลาไปเดินตามตลาดนัด คลองถมก็จะเห็นขอทาน แบบมีหลายรูปแบบมาก ทั้งพิการ เด็กน้อย คนแก่ น่าฉงฉานนนนนนนมาก ด้วยความเห็นใจไอ้เราก็ซื้อน้ำให้บ้าง ข้าวบ้า

ทำงานเป็น มนุษย์เงินเดือน อายุ 38 ปี ได้รายรับอยู่ที่ 40K ทำงาน จ-ศ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ทำงานให้จบ เป็นโปรเจคๆ เเละมีงานลูทีนบ้าง เพื่อนร่วม งานก็เเค่คุยบ้าง ไม่ได้อินอะไรมาก ไม่ใช่ลูกรัก เป็นคนธรรมดา

นึกถึงช่วงรัฐบาลลุงตู่หลังการเลือกตั้ง ตอนนั้นบ้านเมืองดูวุ่นวาย ม็อบออกมาแทบทุกเดือน ทั้งปัญหาเศรษฐกิจ โควิด การเมืองร้อนแรง แต่สุดท้ายก็เหมือนประเทศยังพอประคองตัวผ่านวิกฤตไปได้ แต่พอมาถึงยุครัฐบาลเ