ขอคำปรึกษาทีค่ะ จะเรียนสายวิทย์คณิตต่อหรือควรพอแค่นี้ดีคะ?

เราอยู่ม.5แล้วค่ะ ตอนนี้เราเหนื่อยแล้วก็ท้อมาก บวกกับหยุดกักตัวโควิดไป1สัปดาห์ กลับมาอีกทีคือตามไม่ทันค่ะ ตอนแรกก็ทนๆตามงานให้ทัน หักโหมทำงานจนดึก จนกระทั่งวันนึงร่างกายเราไม่ไหวแล้ว เลยได้หยุดไป3วัน(อ-พฤ ศ.หยุดวันแม่)

เรามีอาการซึม ร้องไห้ รู้สึกเหนื่อย และไม่อยากอาหาร รู้สึกจะอ้วก เราไม่สามารถไปรร.ได้ เราเลยไปหาหมอจิตแพทย์ เพราะอาการเรามันไม่ดีขึ้นเลย ดูเหมือนว่าเราพยายามรวมหลายๆปัญหาเข้าด้วยกัน จนหาทางแก้ไม่ได้ มีความเครียดเรื่องงาน แล้วอยู่ในภาวะซึมเศร้า เราจึงหยุดไปอีก5วัน(ไม่รวมเสาร์อาทิตย์) 

ความรู้สึกตอนนั้นคือไม่อยากเรียนแล้ว ไม่โอเคแล้ว มันทรมานมาก เหนื่อย ท้อ ไม่มีกำลังใจเรียนต่อ แน่นอนว่าพ่อแม่อยากให้ลูกเรียนต่อ เราเองก็ไม่อยากลาออก อยากให้พ่อแม่ภูมิใจในตัวเรา และอยากให้เราภูมิใจในตัวเองด้วย เราเลยพยามลองไปเรียนอีกครั้ง 

พอเราได้ไปเรียนแล้ว มีงานหลายๆอย่างมากที่เรายังไม่ทำ เพราะระหว่างที่หยุดเราอาจจะไม่ได้พยายามดึงตัวเองให้ออกมาจากความคิดด้านลบมากพอ ทำงานต่อไม่ได้ไม่งั้นจะคิดมาก เหมือนกำลังหนีปัญหาเพื่อให้ตัวเองเริ่มต้นใหม่ได้

ช่วงแรกเราตามงานตลอดพยายามทำงานให้ดี จนเราท้อ ไม่ไหวแล้ว พ่อเลยบอกให้เราหยุดทำงานไปก่อน ไม่ต้องทำงานจนนอนดึก จำกัดเวลาอย่างน้อยคือ4ทุ่มขึ้นไปอะไรที่ทำอยู่ต้องหยุด แล้วนอนพักผ่อน 

ทีนี้เราก็แย้งว่ามันเป็นไปไม่ได้ งานที่หนูทำมันต้องให้เวลาทำความเข้าใจ หนูอยากทำให้เต็มที่ หนูอยากทำให้มันดี พ่อก็ตอบว่า ไม่ต้องหักโหม จำกัดเวลาในการทำงาน มันจะได้ไม่เครียด แล้วก็โยงไปเรื่องโทรศัพท์ บอกว่าจับบ่อยบ้าง เป็นเพราะเล่นโทรศัพท์บ้าง (เกือบจะดีอยู่แล้วนะ)

ความจริงแล้วตั้งแต่เรียนที่โรงเรียน เราก็ไม่ค่อยได้เล่นเกม ดูซีรีส์ ดูยูทูป ยกเว้นดูtiktokบ้าง แต่ส่วนใหญ่เราให้เวลากับงาน จนเราไม่สนุกแล้ว บวกกับมีปัญหาเรื่องที่บ้าน เหมือนเรามีปม เราอยากได้รับการยอมรับจากคนในครอบครัว ว่าเราเก่ง ว่าเราก็ทำได้นะ 

พ่อแม่ก็ให้กำลังใจเรานะ ให้ในแบบของเขา พ่อก็รับฟังฉัน แต่ส่วนใหญ่แล้ว เขาพยายามทำให้เห็นว่ามันจะเป็นยังไง ถ้าเราเป็นแบบนี้ อนาคตของเราจะเป็นยังไง เขาเหมือนพยายามยัดความคิดให้เราโดยที่เรายังเล่าไม่หมด  ทำเรารู้สึกว่าต้องกดดันตัวเองกว่านี้ ต้องพยายามกว่านี้ เราพูดคุยกับใครไม่ได้เลย มันทำให้เรารู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจ

แม่เป็นโรคเครียด เป็นคนคิดมาก เราเลยไม่ยากสร้างปัญหาเพิ่ม ครั้งหนึ่งเราเคยคุยกับแม่ เราเลยรู้ดีว่าแม่เป็นยังไง ถ้าเขาเครียดเขาจะไม่ฟังอะไรเลย เขาจะหงุดหงิดและบ่นตลอด เขาจะโทษตัวเอง โดยที่ฉันต้องการเขา

เราเป็นผู้บกพร่องทางการได้ยินตั้งแต่กำเนิด หรือเรียกว่าหูตึง ต้องใช้เครื่องช่วยฟัง เราพยายามทำเกรดให้ดีมาตลอด แล้วเราก็ไม่ค่อยมีเพื่อน ซึ่งตรงนี้ก็มีส่วนทำให้เรารู้สึกว่าการไปโรงเรียนทุกวันเป็นอะไรที่โดดเดี่ยวมาก ไม่รู้จะคุยอะไรดับเพื่อนดี เพื่อนต่างไม่อยากคุยกับเรา ทำให้เราเก็บตัว ไม่ค่อยพูดกับใครเลยถ้าไม่จำเป็น มีปัญหาเรื่องฟังไม่ได้ศัพท์บ้าง การเข้าร่วมกลุ่มรู้สึกเหมือยแปลกแยก 

เราอยากลาออกมากค่ะ 
ช่วยให้คำแนะนำทีนะคะ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่