ผมมองชีวิตตัวเอง รายได้ต่อเดือน6หลัก หักค่าใช้จ่ายสำคัญก็ยังเหลือ6หลัก หรือบางเดือนทีรายจ่ายเยอะแฟนสูบก็จะเหลือ 5หลักบ้าง
เอาจริงเก็บไม่กี่เดือนก็ได้เงินล้านละ   ผมว่าผมก็ไม่ได้จน

แต่แฟนเคยบอกว่าไม่เกี่ยวเหลือเท่าไร ต้องดูที่เราเลี้ยงแฟนเท่าไร ให้แฟนยามลำบากเท่าไร แฟนป่วยให้ใช้สิทธิ์ประกันบริษัทงี้ก็เข้าเอกชนได้นะแต่ช้าและไกล
ทำไมไม่พาเข้าเอกชนดีๆไปก่อน ถ้ารักเขาจริงก็ควรจะให้เขาปลอดภัย  แต่เงินเราจ่ายนิ ทำงานเหนื่อยทั้งเดือนก็อยากมีเงินเก็บหรือซื้อของบ้าง
แล้วแฟนป่วยโคตรบ่อย บางทีก็ป่วยจากการทำตัวเอง เคยล่มเพราะวิ่งตากฝนเข้าบ้าน บอกอย่าวิ่งก็วิ่ง แขนบวมนิดหน่อยเจ็บขาขยับได้ปกติ
รพ.จับ x-ray หลายส่วน   ให้ยาทายากินกลับบ้าน โดนไป 18,000

เราก็ไม่มีความสุข   แฟนก็มองว่าไม่รักจริงนี่หว่ารายได้เป็นแสนเข้ารพ.เต็มที่ก็หลักหมื่นจ่ายให้ไม่ได้    ทั้งที่แฟนก็ไม่ได้สวยเวอร์วังหรือเป็นผู้ดีเก่ามาจากไหน

คำถามคือยุคนี้มันจริงไหมที่ผู้หญิงที่ไม่ขี้เหร่แบบโพสFacebookก็มีคนกดlikeรูปหลักร้อยหลักพัน แค่โพสอกหักก็พร้อมมีคนจีบ จะเลือกผู้ชายที่รวยสุดเท่าที่เขาหาได้ แบบผมที่รายได้เยอะแต่เขาบอกงก ยังไม่ผ่าน qualify
ผมเห็นแบบดาราบางคู่ซึ่งคุณก็พอเดาได้ว่าใคร   แค่นามสกุลก็รู้และเขารวยแต่หลายคู่แฟนก็ไปกับไฮโซ

ไอผมเองที่เคยคิดว่ารายได้ดีอยู่สุขสบายกว่าหลายคนแล้วนะ พยายามเลือกผู้หญิงบ้านๆ แบบเงินเดือนน้อยก็ยอม หัวไม่ดีก็ยอม ขี้เกียจบ้างก็ยอม ก็โดนด่าโดนเทียบตลอด ถ้าเราคบกันอีกคนที่จีบเราป่านี้เราสบายไปละ  เพื่อนเราแฟนให้ออกมาเป็นแม่บ้าน แฟนเลี้ยงทุกอย่างเลยจ้างแม่บ้านด้วย เพื่อนเราแค่เลี้ยงลูกเองตื่นสายๆก็ได้ เรายังต้องตื่นเช้าอยู่เลย   

แค่อยากบ่นครับ รู้สึกเหมือนฟ้าสูงเหลือกินเติมไปเท่าไรก็ไม่เต็ม