สิ่งที่ยากในการดำเนินชีวิตประจำวันของคนมาทำงาน

เกริ่นก่อนว่าเราเป็นโรคไทรอยด์และก็พ่วงซึมเศร้าด้วย ทำให้อารมณ์ไม่คงที่มากๆ และเพิ่งจะลองกลับมากินยา อารมณ์บูด×2เลย ตื่นเช้ามาเราก็โดนแม่บ่นเป็นอย่างแรกเลยว่าให้หาอาชีพ (เราเพิ่งจะอายุ19ได้เดือ

สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมไม่ได้จะมาบ่นเรื่องงานหรือดราม่าอะไร แต่อยากจะมาแชร์โมเมนต์สั้นๆ ที่เพิ่งเจอมาเมื่อเย็น แล้วมันทำให้คนวัยทำงานที่เหนื่อยมาทั้งวันอย่างผมรู้สึก "ใจฟู" ขึ้นมาแบบบอกไม่

สวัสดีค่ะ หนูอยากมาระบาย ​ช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยดีกับตัวเอง หนูก็อายุ17 เป็นคนซีเรียสเรื่องเรียน และพยายามเท่าที่จะทำได้ (ความคาดหวังของแม่ด้วยแหละ) ซึ่งช่วงนี้เป็นช่วงทำportfolio ยอมครับว่ากดดันตัวเองม

ไม่รู้ว่าคำว่า “เหนื่อย” ของแต่ละคนหน้าตาเหมือนกันไหม ของเรามันไม่ใช่เหนื่อยหนัก ไม่ได้มีดราม่าใหญ่โตอะไร แค่เป็นความเหนื่อยสะสมแบบตื่นมาก็รู้สึกว่า เออ…วันนี้ขอใช้ชีวิตเบาๆ หน่อยไ

ก็ทั้งๆที่รู้ว่า มีคนอีกเป็นแสนเป็นล้านที่ลำบากและเหนื่อยกว่าเรา แต่มันก็ยังไม่วายที่จะฟุ้งซ่าน มันเหนื่อยมาก เหมือนพยายามทำอะไรให้ดีที่สุด แต่ก็ยังผิดพลาด มันมีแต่เรื่องแต่ราวเข้ามา เฮ้อออออออออ ก็

สวัสดีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ วัยทำงานทุกคนครับ ผมเชื่อว่าหลายคนในที่นี้ น่าจะเคยนั่งคิดเรื่องนี้กันบ้าง ทุกวันนี้เราตื่นมาเจอข่าวอะไรบ้างครับ? เศรษฐกิจผันผวน สงครามที่ไกลตัวแต่กระทบปากท้อง อากาศที่ร้อนขึ้

อันนี้มาตั้งกระทู้แนวบ่นหน่อยๆนั่นแหละค่ะ อย่าถือสามาก555555 แบบ หลายๆเรื่องชอบเซ็ตผมแข็งๆให้นสดตลอดลเยค่ะ เป็นส่วนที่ทำให้ดูแล้วตะหงิดมาก แบบมันไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ เด็กมัธยมคนไหนเขาเซ้ตผมไปรรกัน

เป็นเด็ก15ที่บ้านมีปัญหาทะเลาะกันพ่อเหนื่อยกับแม่ที่แม่เริ่มติดเพื่อนติดสังคมไปยืนเงินมาพอเงินออกก็เอาไปน่ายจนไม่มีจ่ายค่าบ้านช่วงนี้มาขอพ่อบ่อยๆพ่อก็โทรมาบ่นกับพี่สาวให้ฟังแล้วก็ให้คุยกับแม่ให้พี่สาว