ฉัตร ฐิสา | ทำไมรู้สึกบท "เฉิด" นางเฟียซไม่พอ ทำไมดูสายตาไม่ใช่สาวมั่น เอาตรงๆไหม นางอ่อนแอไปอ่ะ EP.แรก สายตาสื่อสารอะไร

บทของเฉิดที่ฐิสาเล่น ไม่ใช่รำนำ ใน กระเช้าสีดา ต้องตีบทประพันธ์ให้แตกด้วย  คนไทยติดนิสัยที่ว่า นางร้ายต้องเล็บแดง ปากแดง กรีดร้อง วีน เหวี่ยง ตบ กระชากผมตลอด
ซึ่งมันหมดยุคไปแล้ว
แล้วบทของเฉิด ไม่ใช่ สาวเฟี๊ยส พร้อมตบ พร้อมด่าอะไร ในบทแม่นางเป็นลูกผู้ดีเก่า มีการศึกษา ไม่ได้เป็นบ้ามั่นหน้าพร้อมด่าเหมือนเหมือนรำนำในกระเช้าสีดาของทางช่องวัน ซึ่งในกระเช้าสีดา บทของรำนำก็ไม่ใช่คนแบบนั้นด้วยซ้ำ นางแค่มีปมในใจ ถึงจะเก่งแค่ไหน นางก็ยังเกรงใจน้ำพิงค์ไม่กล้าหือ แค่ละครเค้าเอามาทำเอาใจคนไทยที่ชอบแนวแรงๆเผ็ดๆมากกว่า  

แต่บทของเฉิด   มีความนิ่งมากกว่าบทของเยาวยอดเสียอีก
ชีวิตเฉิดน่าสงสาร ไม่ได้ร้ายอะไรเลยนะ แค่หลงผิดเพราะยังรักพุชายยุ ตอนแรกนางจะถอยพร้อมเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว แต่ลานนามาให้ความหวัง มันก็เลยเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่อง แล้วมีเหตุ ที่แม่นางเข้าโรงพยาบาลเพราะโรคหัวใจ นางกลัวเยาวยอดจะเอาไปบอกแม่เรื่องที่นางเปนเมียน้อย ซึ่งหากแม่รับรู้คงรับไม่ได้ ถึงขั้นก้มลงกราบเท้าเยาวยอด แต่สุดท้ายมีเหตุให้แม่ของเฉิดต้องตาย ซึ่งน่าจะเป็นเพราะเจ้าสัวพ่อของเยาวยอด นางเลยต้องลุกขึ้นมาเอาคืน ว่า แม่นางไม่เกี่ยวเลย มาทำแม่นางทำไม

บทละคร สื่อถึง เข็มแห่งความรักความหลงที่มันทิ่มแทงใจของเฉิด หัวใจที่เจ็บกลัดหนอง สุขก็สุขไม่สุด มีคำหวานของลานนามาให้ความหวัง ก็หายเจ็บแต่ก็ชั่วครั้งชั่วคราว เฉิดจะเลือกดึงเข็มที่แทงหัวใจออกมาแล้วโยนทิ้งไปถึงจะเจ็บจนเลือดสาดแต่มันก็ไม่ทรมาณนาน หรือจะให้มันคอยทิ่มแทงหัวใจแล้วยอมทนแบบนี้ตลอดไป เริ่มใหม่ก็ไม่ได้ หาทางออกไม่เจอ
เฉิดจะเลือกแบบไหนกันแน่ ละครสื่อถึงจุดนี้

แค่บทละครเพิ่มความแซ่บของเยาวยอด และ เฉิด ใส่เข้าไป เพื่อเพิ่มอรรถรสในการรับชมไม่ให้น่าเบื่อเข้าไปเท่านั้นเอง

ลุคแบบนี้แหละที่ผู้ชายอยากได้ อยากเก็บเอาไว้

สู้เมื่อถึงคราวจำเป็น สู้เมื่อโดนท้าทายล้ำเส้น

ไม่ใช่ร้ายๆแรงๆ ทาปากแดงๆแต่บทแบน

จืดมาก ขาวซีด ปะทะนุ่นไม่ว้าวเลย ตอน นุ่น แพท ยังสนุกกว่านี้

เคยอ่านนิยายไหมค่ะ ก็ตรงตามบทประพันธ์ ในนิยาย ๆใ่ได้ฟาดฟันอ่ะไรกันเลย นี่ปรับบทให้ดูเข้มข้นแล้วนะคะ ไม่ใช่ค่ายเจ๊ฉอดนะคะ