ใครรู้บ้างครับว่าอันนี้คือคุณค่าวรรณศิลป์ด้านใดครับ

คนพาลผู้บาปแท้            ทุรจิต
ไปสู้หาบัณฑิต             ค่ำเช้า
ฟังธรรมอยู่เนืองนิตย์           บ่ทราบ ใจนา
คือจวักตักเข้า             ห่อนรู้รสแกง