ตะวันสิลับลาฟ้า

    ดุจนกที่แรมรอนหาคอนจับ ตะวันลับ ขอบฟ้าจะนอนไหน เที่ยวสัญจรร่อนบิน จากถิ่นไพร สู่เมืองใหญ่ ดายเดียวเปลี่ยวชีวี เกาะเกี่ยวบนกิ่งไม้หมายพิงพัก&n

ศุภมาสผลัดเปลี่ยนเวียนบรรจบ สิ้นพิภพกาลเก่าที่เฝ้าสมัย สุริยาเรืองรองส่องฟ้าไกล เบิกอรุณวันใหม่ให้ร่มเย็น รอยอดีตที่พลาดพลั้งจงวางไว้ เก็บเป็นบทเรียนใจที่มองเห็น หยาดน้ำค้างพรมพรมล่มลำเค็ญ ทุกข์ลำเข็

ฉันจะฝันถึงเธอ  ตะวันลับลาส่งฟ้า มืดมน  ใจย่อมเงียบเหงาทน       เปลี่ยวคว้าง ยามเธอเมื่อลาจน        

สายลมแผ่วปลอบใจยามเหนื่อย ใบไม้เอื่อยยังไหวไม่หยุดเคลื่อน แม้นชีวิตต้องเจอทางเปื้อน แต่ทุกเรือนย่อมผ่านพายุไหว ตะวันลับยังกลับส่องฟ้า แม้ชีวาเคยเงียบเหงาใจ ทุกขุนเขายังเฝ้ายืนใหญ่ บอกว่าใครก็แข็งแรงไ