รู้สึกว่าตัวเองเหงา และเป็นหนึ่งในคนที่โดดเดี่ยวที่สุดในโลก

เราเหงาและโครต โดดเดี่ยวเลยค่ะ หรือชีวิตเรา มันถูกกำหนดมาให้โดดเดี่ยวตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว?
ตอนเราอยู่อนุบาล เราก็มีเพื่อนสนิทอยู่คนนึง จำได้ว่า สนิทกันมาก แต่พอเราป่วย ไม่ไปโรงเรียน กี่วันจำไม่ได้ เพื่อนสนิทเราก็ไปมีเพื่อนคนใหม่ ทำให้เราไม่มีเพื่อน เพราะคนอื่นเราไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แล้วเราก็ย้ายโรงเรียน เพราะแม่เปลี่ยนที่ทำงาน ต้องไปหลายๆจังหวัด เราอยู่กับแม่แค่สองคน

เราจำไม่ได้แล้วว่าเป็นไงต่อ แต่จำได้ว่าย้าย 2-3 โรงเรียน ช่วงอนุบาลถึง ป.3 จำได้ล่าสุดคือเราย้ายโรงเรียน เราอยู่อีกจังหวัดนึง อยู่ป.4  เพื่อนที่โรงเรียนเป็นไปได้สวยเลยค่ะ เรามีเพื่อนเป็นกลุ่ม แล้วเราค่อนข้างจะเป็นท๊อปต้นๆของห้องมั้ง เพื่อนบอกว่าเราเรียนเก่ง แล้วเราก็ ร่วมงานกิจกรรมบ่อย เลยมีเพื่อนเยอะ และมีเพื่อนสนิท4คน เรื่องราวก็ดำเนินการไปได้ดี จนถึงป.5 เราต้องย้ายโรงเรียนอีกแล้ว และ ช่วงนั้นยังเด็ก เราไม่เล่นเฟสหรือไลน์ เลยไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนเลย 
 
เราย้ายไปอีกรร.นึง อยู่นอกเมือง อีกจังหวัดนึง โรงเรียนนี้คนค่อนข้างจะน้อย ป.5 มีอยู่1คน รวมเราเป็น2 แล้วคนนั้นเป็นเด็กผช.ห้าวๆ เราเลยไม่ค่อยชอบ ไม่สนิทกันเท่าไหร่  จะเป็นเพื่อนกับน้องก็ไม่ได้ เพราะเขามีเพื่อนกันหมดละ แล้วเราไม่ใช่คนพื้นที่ เด็กเลยไม่คุ้นชินเรา ตรงนี้คือเริ่มโดดเดี่ยว ทุกคนมีเพื่อนกันหมด แต่ก็ยังมีคนมาทักมาคุยบ้างค่ะ แต่มาแล้วก็หายไป บวกกับที่เราเป็นคนขี้อายอยู่แล้ว เลยไม่กล้าทักใคร  

แล้ววว เราก็ต้องย้ายโรงเรียนอีก โรงเรียนนี้ เป็นโรงเรียนเอกชนโรงเรียนแรก ในระดับประถมค่ะ เป็นโรงเรียนหอด้วย แม่ตัดสินใจย้ายมาให้เราอยู่หอ เพราะแม่เดินทางบ่อย ต้องย้ายโรงเรียนบ่อย โรงเรียนหอเลยตอบโจทย์ที่สุด  เราร้องไห้หนักมาก เพราะเรารักแม่และติดแม่ แต่มันจำเป็น ซึ่ง เราย้ายมากลางเทอม ป.5 ซึ่งเราก็มีแก๊งหลังห้อง เป็นแก๊งผญ ตัวตึงของห้องเลยค่ะ แต่ตอนนั้นเราไม่รู้ คือกลุ่มคล้ายๆเด็กเนิร์ด แต่เป็นเด็กเนิร์ดที่เรียนไม่เก่ง แล้วเราก็ เฉิ่มๆด้วย แบบว่าเอ๋อๆ เด็กใหม่บวกบุคลิกขี้อาย เลยโดนชวนเข้า แล้วหลังจากนั้น 2วันเราก็ขอออกมาจากกลุ่ม เพราะว่า เพื่อนนิสัยไม่ค่อยดี 
ส่วนเพื่อนในหอ ไม่มีใครคุยกับเราเลยค่ะ คือแปลกแยกอยู่คนเดียว เพราะเข้ากลางเทอม แล้วเขาก็มีกลุ่มเหมือนกัน จะมีแก๊งหัวหน้า แล้วก็น่ากลัวนิดๆ ห้าวๆเรียนเก่ง แต่นิสัยเสียชอบบังคับคนอื่น เราเหงาเลยอยากขอเข้ากลุ่ม หรือขอใครสักคนก็ได้ เป็นเพื่อนเราหน่อยได้ไหม แล้วหนึ่งในกลุ่มบอกอยากเป็นแต่เป็นไม่ได้ เพราะจะแปลกแยกกับคนในกลุ่มเหมือนกัน

ที่นี้เราเศร้า ไม่มีเพื่อน เพื่อนในห้องเขาก็มีเพื่อนสนิทกันหมดแล้วค่ะ และห้องนั้นส่วนมากเป็นเด็กหอ เราเลยบอกแม่ แม่เลยมาฟ้องครูฮ่าๆ แล้วกลุ่มก็แตก หลายๆคนบอกว่าอยากออกจากกลุ่มนั้นเหมือนกัน เหมือนที่บอกไปข้างต้นว่าหัวหน้าใจร้าย นิสัยไม่ดีชอบสั่ง แล้วพอกลุ่มแตกหลายๆคนก็ดีใจมีอิสระ แล้วเราก็เริ่มมีเพื่อนสนิทค่ะ จากที่นั่งกินข้าวโรงอาหารคนเดียว ก็เริ่มไปกับเพื่อนแล้ว แต่ทีนี้เนี่ย คนที่สนิทๆจะมีอยู่สองคน ซึ่ง เขามาเป็นเพื่อนสนิทเรา เพราะว่า เพื่อนทะเลาะกับเพื่อนสนิทเค้า เลยมาหาเรา เพราะเพื่อนๆหลายๆคนบอกว่าเรานิสัยดี หลายๆคนมาเป็นเพื่อนสนิทเรา แต่แค่ชั่วคราวค่ะ เพราะว่า บางทีเราป่วยบ่อย ขาดเรียน เขาก็ไปหาเพื่อนคนอื่นใหม่ บางคนคืนดีกันแล้วก็กลับไปคบกัน คือเหมือนว่า เราเป็นที่พักพิงชั่วคราวไรแบบนี้เลย ซึ่งเราก็เศร้าเหมือนเดิม ว่าทำไมเราไม่มีเพื่อนสนิทจริงๆจังๆแบบเขาบ้าง 

เราก็กลับมาตัวคนเดียวเหมือนเดิม ไปไหนไปคนเดียว กินข้าวคนเดียว นั่งอ่านหนังสือคนเดียว บางคนก็มากินข้าวด้วย เราโดดเดี่ยวถึงขั้นขนาดมีเพื่อนสงสารเราเลย ว่าทำไมถึงไม่มีเพื่อน แต่เราเริ่มชิน เริ่มอยู่กับมันได้ค่ะ เป็นแบบนี้วนลูปไปจนถึงป.6 ก็มีคนใหม่ๆจากห้องอื่นเข้ามาบางคนก็อยู่อีกห้อง เราได้สนิทกับเพื่อนอีกคนนึง ในสายตาเราเขานิสัยดีมาก แต่เขาเอาเราไปนินทาลับหลังค่ะ ป.6้เราโดนหนักสุด โดนบูลลี่ สารพัดที่จะโดน ด้วยความที่ว่าเราตัวใหญ่เอ๋อๆเลยไม่ค่อยมีใครชอบ สรุป ไม่มีเพื่อนสนิทเหมือนเดิมค่ะ 

แล้ววว พอจบออกมา เราต้องย้ายไปตปท. แม่เราจะเปิดร้านอาหารไทยเล็กๆที่นั่น แม่เลยไปก่อน ช่วงปิดเทอม พอเราไปจะได้พร้อม แต่ติดเรื่องโควิด ปัญหาหลายๆอย่าง เอกสารมีปัญหาอีก เลยต้องอยู่ไทย และไม่ได้เรียน3ปี เพราะมันเป็นช่วงโควิดระบาดหนักมาก แม่กลัวว่าเราจะติด เลยไม่ให้ไปรร. เราอยู่กับน้า อยู่จังหวัดเดิมที่เด็กป.5มี1คน เราก็ช่วยดูแลลูกของน้า ที่เป็นน้องแม่เรา เรามีเพื่อนคนเดียวก็คือน้องนี่แหละค่ะ ตอนนั้นเรา13ขวบ  น้อง5ขวบ เราก้อยู่อย่างนั้นไป ตื่นมารีดผ้าให้น้องเตรียมไปรร. เพราะพ่อกับแม่เขาไม่ว่าง คนนึงเป็นวิศวะ คนนึงเป็นพยาบาล ส่วนมากที่อยู่บ้านดูแลบ้านมีเรากับตาของน้อง ก็อยู่อย่างนี่แหละค่ะ ดูแลน้องพาไปปั่นจักรยานในหมู่บ้าน พากันไปเล่นตรงนู้นตรงนี้ บางที่ก็ได้ไปปั่นจักรยานวิ่งเล่นที่นา

อยู่แบบนี้3ปี ไม่ได้เรียน แต่ไม่ค่อยเหงาเพราะมีน้องค่ะ จนถึงวันที่ เราต้องไปตปท.แล้ว เพราะทุกอย่างเรียบร้อยโควิดก็น้อย ก่อนจะไป แม่ก็ส่งเงินให้น้า เพื่อให้เราไปเที่ยวเต็มที่ ไปทะเล ไปเที่ยวกรุงเทพ หลายที่มากๆ ช่วงนี้เราโอเคค่ะ พอถึงวันที่ไปตปท. เราก็ต้องขาดเรียนอีก เพราะเรามาตอนที่เขาเรียนได้ไปครึ่งเทอม เลย อยากให้เรียนปีหน้า พอปีหน้า โควิดระบาดหนักมากๆ คืออยู่ยุโรป และติดอันดับต้นๆ ที่ผู้ติดเชื้อเยอะสุดในโลก  เลยไม่ได้เข้าเรียนอีกแล้ว อยู่แต่ในบ้านค่ะ อันนี้เรื่องจริงๆ 1ปีกว่าที่ไม่ออกไปไหน ไม่มีเพื่อน มีแต่มือถือ1เครื่องให้ดูยูทูปได้บ้าง 

พอจนถึงวันที่เราต้องไปเรียนจริงๆ เราพูดภาษาบ้านเขาไม่ได้ ได้แค่นิดหน่อยมากๆเพราะเราไม้ได้เรียนภาษาเลย เรียนแต่ในยูทูปแต่ไม่ได้เอาออกมาใช้ แม่ก็ไม่สอน เพราะเขาเอาเวลาทั้งหมดไปปลูกดอกไม้ ในสวน เจอกันแค่ตอนกินข้าวกับตอนนอน แล้วเราไม่มีเพื่อนเลยค่ะ เฟสก็ไม่ได้เล่น เพราะไม่รู้ว่าจะหาเพือนยังไง ตัดมาทีเรื่องโรงเรียน เหมือนเดิมคือ ไม่มีเพื่อน เพราะภาษาไม่คล่อง เราสื่อสารใช้อังกฤษสะส่วนมาก คนที่นี่พูดอังกฤษได้เก่งมากนะคะ แต่เขาไม่ชอบพูด แต่ยังดี ที่มีเพื่อนที่คุยบ่อยๆด้วยคนนึง เขาพูดอังกฤษกับเรา ก็พอเข้ากันได้ค่ะ แต่ไม่ได้สนิทกันมาก เพราะ เราสื่อสารกันไม่ค่อยเข้าใจ บวกเราขี้อายเช่นเคยเลยไม่ชวนเขาคุย ก็เลยไม่ค่อยได้คุยกันอีกค่ะ ชีวิตช่วงนั้นก็ตื่นมาไปรร.เรียนกลับบ้านนอน แล้วก็แปลกแยกเพราะบางกิจกรรมไม่ได้เข้าร่วม เพราะไม่เข้าใจภาษา สรุปคือ เพื่อนจริงๆ ไม่มีสักคน 

จนเมื่อต้นปีนี้ เราเริ่มสมัครเฟสมาเล่น เราเข้ากลุ่มหลายกลุ่ม เราได้มารู้จักพี่คนนึง ที่อยู่ประเทศเดียวกับเรา อายุใกล้ๆกัน เรามีอะไรหลายๆอย่างๆเหมือนกันค่ะ เราชอบเค้า เราก็คุยแบบพี่น้องรู้จักกันนานอยู่ แต่สุดท้าย เขาคุยกับเรา เพราะหวังแค่เรื่อง18+ แล้วเราก็เพิ่งรู้ว่าเขามีแฟนแล้ว เราพยายามตัดใจจากเขา แต่ยากมากๆ แต่ก็สำเร็จค่ะ ก่อนหน้านี่เราเคยโพสต์หาเพื่อน เลยได้เพื่อนมาคุยคลายเหงาบ้าง บางคนก็เข้ามาจีบ เพราะดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ แต่เราไม่ค่อยสนใจ บางคนไม่ตรงเสปคเรานิสัยๆอะไรหลายๆอย่าง ตอนนั้นสนเกมดูหนังมากกว่า เราเก็บตัวอยู่ในห้อง สรุปแล้วก็คือโดดเดี่ยวเหมือนเดิมค่ะ ล่าสุดเราบอกชอบคนที่เคยมาจีบเรา แต่ตอนนี้เขาเลิกชอบเราไปแล้ว เขาทำเป็นไม่รู้ว่าคนที่เราบอกชอบ คือเค้า แล้วเขาก็มีแฟนแล้วอีก

ตอนนี้ช่วงปิดเทอมค่ะ เราอายุ15 ปัญหาก็มีเยอะ เพราะแม่ใจร้ายดุ และชอบตีเรา จำกัดเวลานอนนู้นนี่นั้น เพื่อนไม่มี เดี๋ยวจะเปิดเทอมม.4เดือนหน้า ภาษาเราก็ไม่ค่อยคล่อง แต่ก็เรียนด้วยตัวเองอยู่ ในยูทูป แต่เราเหงามากๆค่ะ อยากมีเพื่อนสนิท เหมือนคนอื่นๆบ้าง ตอนนี้ก็ได้แต่โดดเดี่ยว ใช้ชีวิตไปวันๆต่อไป

เขียนอะไรผิดพลาดตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ เราเบลอๆ เราแค่อยากมาระบายเฉยๆ
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่