ความรักที่เราเข้าใจยาก

กระทู้คำถาม

ความรักวัยรุ่น เพื่อนวัยเรียน ปัญหาความรัก

_{คือเรื่องมีอยู่ว่า มีคนชอบเราในห้องเรียน เค้าตามจีบเรามาเรื่อยๆเกือบสัปดาห์นึง วันนึงในห้องสมุดกับเพื่อนอีกคนนึงของเขา เขาขอเราเป็นแฟนซึ่งเราก็จะตอบว่าไม่ แต่คือมันพูดไม่ออกอะ เราเลยคิดจะหนีโดยการบอกว่า"นี่ก็เย็นแล้วกลีบก่อนนะ" แต่เขาก็รั้งแขนเราไว้ขยั้นขยอให้ตอบ แล้วด้วยความที่เรารำคาญนิดหน่อยแล้วก็อยากจะลองเปิดใจดูนิดหน่อย เราก็ดันตอบโอเคไป พอกลับถึงบ้านเขาก็ทักมาถามอีกรอบเพื่อความแน่ใจว่าคบกันแล้วจริงนะ ซึ่งเราก็ตอบว่าใช่ วันต่อมาเขาก็เริ่มเข้าใกล้เราเวลาเรียนทั้งวัน กลุ่มเพื่อนของเขาก็แซวตลอด แต่คือขอย้อนความนิดนึงนะ (ก่อนเขาจะมาบอกชอบเราเขาเคยชอบคนๆนึงในห้องเหมือนกันแต่ดูเหมือนเขาจะจีบไม่ติด พอผ่านไปวันสองวันเขาก็มาบอกชอบเรา คือเรางงมากว่าตัดใจง่ายขนาดนั้นเลยหรอ แล้วคือเราเพิ่งหักอกเพื่อนของเขาไปด้วยเพราะเพื่อนเขาคนนึงชอบเราแต่เราไม่ชอบเขา แล้วเขาก็มาบอกชอบเราไง เออออ คือแบบ ถึงกับอีหยังวะเลย )มาต่อกันมา ช่วงแรกที่คบคือหวานมากกกกกกก ตามไปนั่งข้างเราบ้าง มาหาเราบ้างคือเข้าใกล้ตัวเรามากอ่ะ ซึ่งเราก็เขินนะพยายามดันออกไม่ก็ไล่ให้ไปนั่งที่ก็ไม่ไป แล้วหลังๆมาก็เริ่มทะเลาะกัน เรายอมรับนะว่าเราเอาแต่ใจไม่ว่าเรื่องอะไรเราก็จะเอาแต่เลิกทั้งๆที่เราก็ไม่อยากเลิกหรอก แต่ถ้าเขาไม่รั้งไว้เราก็พร้อมเลิกค่ะไม่ยอมง้อหรอกแล้วอยู่มาวันนึงในห้องเรียน เพื่อนของเขาแย่งโทรศัพท์เราไปแล้วคือจอมันไม่ได้ล็อก เพื่อนของเขาเอาไปแล้วก็วิ่งหนีหายไปซึ่งเราก็พอจะรู้ว่าพวกนั้นจะเอาไปเปิดแชทmessageของเรา ซึ่งเราก็ไม่ได้ตามไปเอาเพราะรู้ว่าถึงตามไปพวกนั้นก็ไม่คืนหรอกเราเลยคิดไปไกลเลยว่าพวกนั้นต้องเห็นที่เราระบายเเน่เลย(เราระบายในแชทของ"คุณคนเดียว"นะ)เรากลัวว่าพวกนั้นจะเห็นว่าเราพิมพ์ไร้สาระขนาดไหนคือเราระบายไปหลายเรื่องมากเช่นเรื่องครอบครัว,ความรักแล้วก็อย่างอื่นอีก แล้วตัดมาที่แฟนของเรา เขาก็รู้ว่าเพื่อนเขาเอาโทรศัพท์เราไปแต่ก็นั่งเฉยๆ พิมพ์ไปทักบอกเพื่อนแค่ว่า"เอาคืนมา" แล้วตอนนั้นคือเราร้องไห้อยู่เพราะพวกนั้นเอาโทรศัพท์เราไป เขาเห็นเราร้องไห้ปุ้ปเขาเลยเดินออกไปหาเพื่อนของโทรศัพท์คืน เขาได้โทรศัพท์มาแล้วก็วางลงให้เราเฉยๆไม่ปลอบอะไรเลย มันเลยทำให้เราผุดคิดขึ้นมาว่า "เห้ย เขาไม่สนใจเราแล้วใช่ปะ คือถ้าไม่ร้องไห้นี่จะไม่เอามาคืนให้หรอกหรอ" ตอนนั้นคือเสียความรู้สึกมาก จากที่ร้องไห้อยู่แล้วก็ร้องหนักขึ้นอีกแต่เราไม่ได้ส่งเสียงออกมาหรอก เพราะคิดว่าเดี๋ยวถ้าเพื่อนของเขาเห็นจะล้อเราว่าขี้แง ใจเสาะ เราเลยพยายามกลั้นไว้ เราเลยตัดสินใจทักไปบอกเลิกเขา ทั้งๆที่เขาก็นั่งข้างหลังเราแท้ๆ(เขากับเพื่อนๆเขานั่งข้างหลังเรา)พอเราทักไปแล้วเขาอ่าน เขาก็อุทานขึ้นว่า"เอ้า" แล้วก็ต่อด้วยเสียงพูดเบาๆที่พูดว่า" แล้วกูผิดไรวะ ปัญญาอ่อนว่ะ ช่าง เลิกก็เลิก สัส น่าเบื่อว่ะ" พอเราได้ยินนี่แทบกลั้นนํ้าตาไม่อยู่อ่ะ แต่ก็กลั้นได้ไงเราเก่งอยู่ละ หลังจากเขาพูดเสร็จเขาก็เงียบไปสักพัก แล้วก็เรียกเราให้หันไปคุยดีๆ ทั้งที่เมื่อกี้ยังว่าเราอยู่เลย เราไม่นอมหันไปเขาก็พยายามดึงแขนเราแล้วคือเขาดึงแรงอยู่จนเราเจ็บอ่ะแต่เราไม่พูดได้แต่สบัดแขน จนเขาเดินมาหน้าโต๊ะเราแต่เราหันหนีแล้วเขาก็บอกให้หันมาคุยดีๆแต่เราไม่หัน จนเขาเดินกลับไปนั่งที่ พอจบคาบเราก็เดินออกห้องไปเขาก็ตามเรามา แล้วลากเราไปคุยที่ห้องสมุด(ห้องสมุดคือจุดที่มีไว้เคลียร์และเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขากับเรา) แน่นอนว่าเราไม่ยอมไป คือตอนนั้นใจมันแตกสลายไปกับความรู้สึกแล้วอ่ะ ตั้งแต่ที่เขาว่าเรา แต่ก็นะเขาชอบตื้อ ตื้อจนเรายอมไปห้องสมุดด้วยอ่ะ ก็ไปคุยกัน จะว่าคุยก็ไม่เชิงเพร่ะเราเิ่แต่เงียบ ข้ามเลยละกันเดี๋ยวเรื่องมันยาวไป หลังจากวันนั้นในห้องสมุดเขาก็พยายามตามง้อเรา}
_{จะเหลือหรอที่เราจะไม่ยอมคืนดี ก็เขาชอบตื้ออ่ะก่อนจะคืนดีเขาก็สัญญากับเราไว้ว่าจะดูและให้ดีที่สุด แต่หลังจากนั้น...เขาเปลี่ยนไปค่ะ เขาเริ่มไม่เข้าใกล้เรา จะมาหาเราตามเราไปห้องสมุดแค่นั้น พออยู่ในห้องเรียนเขาก็ติดเพื่อน เล่นอยู่แต่กับเพื่อน แต่เราก็ไม่ได้บอกอะไรไปนะ ว่าเขาเปลี่ยนไป เราก็อยู่ในที่ของเราแต่ถึงอย่างนั้นเราก็แอบเหล่ๆมองเขาบ่อยมากนะ ถ้าเทียบระหว่างในแชทที่เขาคุยกับตัวจริงมันต่างกันมาก ในแชทเขาน่ารัก ทักมาคุย แต่ตัวจริงคือเงียบเชียบเลย แล้วมาวันนึงเขาบอกว่าเราเปลี่ยนไป เราก็ไม่รู้ตัวเท่าไหร่หรอก คงเพราะตั้งแต่ที่เขาว่าเรามั้ง คิดทีไรเจ็บใจทุกที จนตอนนี้เลิกกันแล้วค่ะ ถึงจะยังรักยังชอบเขาอยู่ แต่เราก็เลือกที่จะบอกเลิกเขาละ เราถอยละ ปัจจุบันเราก็แอบๆเหล่มองอยู่นะ จะมูฟออนก็ยาก เพราะอยู่ห้องเรียนเดียวกัน จะค่อยๆมูฟออนไปค่ะ ถึงเราจะพูดแรงๆกับเขาแค่ไหน ยังไงก็รักค่ะ(มุมุ)}