เราแย่มากมั้ยที่ไม่อยากอยู่กับแม่ตัวเอง???

เป็นผญที่โตมากับตายายป้าเป็นคนเลี้ยงดูคะ เลี้ยงดูตั้งแต่เด็กจะโต จนพอมีงานทำได้รับเงินเดือน เราก้อส่งให้ตายายป้าคนที่เราผูกพันมากตั้งแต่เด็ก ส่วนแม่ผู้ให้กำเนิดเราก้อส่งไปบ้างนะคะแต่ไม่บ่อย แต่แม่ผู้ใ

ต้องบอกก่อนเลยตั้งแต่เล็กจนโตคนที่คอยเลี้ยงดูเราก็คือยาย ไม่แปลกเลยที่จะรู้สึกผูกพันธ์กับยายมาก เรารักยายมากกว่าแม่เสียอีก จนกระทั่งเราได้รู้ว่ายายเป็นมะเร็งระยะขั้นรุนแรง หมอไม่สามารถรักษาได้ ช่วงนั้

คือเรามีแม่อยู่คนนึง ซึ่งไม่เคยเลี้ยงเราเลย คลอดเราแล้วทิ้งเราไว้กับยายตั้งแต่ 2 เดือนแรก ที่ยายเล่าให้ฟัง ทั้งชีวิตไม่เคยมาส่งเสียเลี้ยงดูอะไรเราเลย  เราได้เห็นหน้าแม่อีกทีนึงก็ตอนโตแล้ว แต่เค้า

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราต้องดูแลยายอายุ89ปีเพราะสงสารแม่ค่ะ ยายเรามีลูกหกคน แกพูดดีกับลูกทุกคนยกเว้นแม่ของเราค่ะ ของดี ๆ อะไรก็แบ่งให้อีกห้าคนหมด ที่ดินเงินทอง แต่แบ่งให้แม่ของเราเสี้ยวเดียวถ้าเทียบก

พึ่งรู้ไม่นานมานี้จากเพื่อนสนิท(กึ่งลูกพี่ลูกน้อง) ซึ่งโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กว่าพวกญาติๆนั้นด่าเรากับยายกันแทบทุกคนเลยค่ะ ครอบครัวเราเป็นคนไทย(มีเชื้อสายจีนนิดหน่อย) เดิมทีแต่ก่อนคุณตาเป็นข้าราชการ(สม

ทะเลาะกับแม่ ด้วยความที่หนูก็สงสารยาย แกมีลูก2คน ลูกชาย ส่งมาให้ยายตลอดเงินค่ากิน ค่าใช้จ่าย เพราะแม่หนูไม่ค่อยได้ดูแลยาย หลังๆก็ใช้คำพูด ด่าว่าสาระพัด ยายก็อดทนอยู่เพราะต้องเลี้ยงหลานอีกคนด้วย แล้วตั

เริ่มด้วยเรามีแม่ ตั้งแต่เราเกิดมาแม่เลี้ยงเราได้แค่ไม่กี่เดือน เอาเรามาฝากไว้ที่บ้านยาย แล้วไปมีครอบครัวใหม่ แม่มีลูกใหม่อีก 2 คน หญิงคนโต 1 ชายคนเล็ก 1 แม่อยู่กับครอบครัวนั้นอีกบ้านมาตลอด เราก็อยู่บ

พ่อเราเสียตั้งแต่เด็กมากๆ เลยมีแม่เลี้ยงมาคนเดียว ปกติไม่สนิทกับแม่เลย เจอกันทะเลาะกันเป็นประจำด้วยซ้ำ แต่แม่ของเรากำพร้าทั้งพ่อกับแม่ ยายเสียตั้งแต่แม่เด็กพอๆ กับเรา ส่วนตาเสียตอนเราโตประมาณประถม เรา

ก็คือเรามีพี่สาวคนนึ่งค่ะเป็นพี่สาวคนละพ่อ อายุ 24 ปี ไม่ได้ทำงานอยู่บ้านแค่ทำงานบ้านติดเกมส์นอนดึกตื่นเย็น ที่เราจะพูดจริงก็คือเราควรที่จะดูแลเลี้ยงดูคนๆนี้จนตายเลยเหรอคะ คือตอนนี้พ่อกับแม่เราหย่ากัน