คนเราสามารถอยู่โดยไม่มีใครเคียงข้างได้เลยไหม

สวัสดีครับผมเพิ่งเล่นพันทิปวันนี้เลยใจจริงผมอยากลองแชร์ประสบการณ์นึงในชีวิตผมอันนึงที่ผมเจอมา คือ ในวันนี้ผมไม่มีใครที่ผมจะไว้ใจหรือเคียงข้างผมได้อีกแล้วครับ ผมรู้สึกเหมือนคนที่ผมเคยอยู่ด้วยแล้วรู้สึกมีตัวตนหายไปในชีวิตหมดแล้วครับ ชีวิตผมเหมือนไม่มีตัวตนอยู่อีก ผมไม่อยากไปโรงเรียนเลยครับ ถึงแม้แต่ก่อนผมจะมองโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนอันทรงเกียรติสังคมดีแถมพ่อผมยังเป็นศิษย์เก่าด้วย แต่ในวันนี้ผมดันเห็นที่นี้เป็นเหมือนสงครามจิตวิทยาที่ต้องมาสู่ในทุกๆวันถึงแม้แต่ก่อนจะสลับไปออนไลน์ออนไซต์แต่ในวันนี้ไปรร.100%เลยครับผมไปแล้วทุกๆอย่างกำลังเลวร้ายและดีขึ้น ชีวิตประจำวันทำให้อารมณ์ผมสวิงมาก ผมกลัวว่าวันนึงผมจะรับอะไรไม่ไหวเลย จนไม่เหลือใครอีกแล้วแหละครับ  ไอเรื่องราวความเครียดทั้งหมดเนี่ยครับส่งผลต่อการเรียนการทำงานของผมอย่างมากผมไม่อยากทำอะไรที่มันลำบากยากเกอนตัวเลยแค่มีแรงทำงานเอาเกรด 4 เทอมนี้ผมก็เหมือนคนใกล้ตายแล้วหล่ะครับแรงใจผมแทบไม่เหลือผมอยากนอนๆๆๆตลอดเวลา ผมอยากจะก้าวผ่านตรงนี้ไปให้ได้จริงๆผมอยากระบายออกมามากกว่าแต่นั้นแหละครับ ผมไม่เหลือใครแล้ว ซึ่งผมอยู่แบบนี้มาจะเดือนนึงละครับ ผมก็ไม่ตาย แต่ก็ไม่ได้ดีเลย ผมจึงอยากแชร์อีกอย่างคือ เมื่อคุณเจอใครที่ให้ความสำคัญใส่ใจคุณแล้วหล่ะก็ให้รักษาเขาไว้โอบกอดอย่างอบอุ่นรังษาเขาไว้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ เพราะ ถ้าคนๆนั้นเขาไปจากชีวิตคุณแล้วเขาคงกลับมาไม่เหมือนเดิมหรอกครับ ฉะนั้นเพื่อนๆที่อยู่ในพัททิปที่นี้ ขอให้เรื่องราวของผมอย่างน้อยๆทำให้ใครบางคนฉุกคิดขึ้นมาได้บ้างก็ดี หรือใครอยากแชร์เรื่องราวในเรื่องคล้ายๆของผมก็ได้นะครับ หรือใครจะมีความคิดเห็นอย่างไรในหัวข้อของผมก็ได้นะครับ ผมอยากฟังแนวคิดหลายๆรูปแบบจากหลายๆคนครับ เป็นกำลังใจให้ทุกคนมีวันที่ดีในแบบของตัวเองนะครับ