เลือกคนที่มาก่อนอยู่ด้วยกันได้เรื่อยๆ หรือ คนที่มาทีหลังแต่ความรู้สึกมากกว่าในทุกๆด้านดี

แรกๆเขาก็ชวนคุยตลอดโทรคุยกันทุกวันพูดดีด้วยคอยโอ๋คอยปลอบ พอมาหลังๆคุยกันน้อยลงโทรน้อยลงทะเลาะกันบ่อยขึ้น ถ้าไม่ทักไปก็ไม่ทักมา  เปวลาทะเลาะกันเราจะเป็นคนเข้าหาตลอดเลยค่ะพยายามปรับความเข้าใจกับเขา

เคยคบกับคนๆนึงมาสองปีตอนนี้เลิกกันแล้ว แต่ยังคิดถึงเขา ยังจำทุกๆอย่างได้ดี ยังคิกถึงตอนไปเที่ยว ไปกินนู้นกินนี้ คอยง้อ คอยโอ๋ คอยปลอบเรา คอยไห้กำลังใจเรา คอยอยู่ข้างๆเราตอนเราร้องไห้ ทำยังไงไห้ลืมเขาไ

ไม่ว่าจะมีเรื่องแย่แค่ไหน ทำอะไรก็ผิดหวังไปสะทุกอย่างไม่มีใครมาคอยโอ๋คอยปลอบ ได้แต่นั่งให้กำลังใจตัวเองเพื่อขอให้มันผ่านพ้นไปให้ได้ ไม่ต้องทรมาน ไม่ต้องทนกับเรื่องราวแย่ๆอีก

เราไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พออายุเข้า 30 รู้ตัวอีกที หันซ้าย หันขวา เราไม่เหลือใครจะไว้ใจ จะเก็บความลับได้ จะปรับทุกข์ด้วยได้อีก วินาทีที่ กำลังจะจิ้มนิ้วทักหาเพื่อน ความรู้สึกไม่อยากถูกตัดสินถูกรบก

ช่วงหลังๆ ผมสังเกตตัวเองว่ามีวันที่รู้สึกเหนื่อยง่ายกว่าสมัยก่อน ทั้งที่งานก็ไม่ได้หนักขึ้นมาก แต่แค่เรื่องเล็กๆ บางทีก็ทำให้รู้สึกล้า รู้สึกหมดแรงใจได้ง่ายเหมือนกัน เมื่อก่อนผมเป็นคนที่คิดว่า ถ้าเร

เห็นมีหลายท่านที่เป็นเด็กพิเศษเอ๋อๆ ป่วยทางจิต บอกกันว่าเจอคนในสังคมบูลลี่ เลยมาแสดงความคิดเห็น กับมาให้กำลังใจด้วยคนค่ะ เราก็เหมือนกันเป็นเด็กพูดไม่ชัด สื่อสารกับคนไม่เข้าใจสมาธิสั้น เรียนรู้ช้า ไปโ

มาเปลี่ยนคำก่นด่าเป็นการระดมความคิดกันค่ะ ตามหัวข้อเลยเชื่อว่าคนไทยเป็นคนที่เก่ง มีความคิดสร้างสรรค์ มีน้ำใจ เผื่อนายกผ่านมาได้อ่านแกอาจจะเอาไปทำให้มันเป็นรูปธรรม อยากให้บอกจังหวัดด้วยนะคะ อันนี้จขกท

ขอแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเรากับน้องเด็กมาก ไปร้านอาหารกับครอบครัวและน้องพอเรากินเสร็จก็ชวนพ่อแม่ไปเล่นข้างล่างของร้านแต่พ่อบอกอิ่มจุกไปไม่ได้เราจึงชวนแม่แม่บอกไม่ว่าง พ่อกับแม่จึง

คือเรารู้สึกว่าเราอ่อนไหวง่ายมากๆเลย อะไรนิดๆหน่อยๆก็ร้องแล้ว บางทีก็กลัวคนอื่นหรือเพื่อนๆรำคาญ กลัวว่าเขาจะคิดว่าเราแอ๊บ อย่างวันนี้ตอนเช้าครูโฮมรูมอยู่แล้วเพื่อนเราขอยืมทิชชู่ เราเลยเอามือบังปากแล้ว