คิดอยู่นานมากว่า จะเล่าดีไหมเราอาจจะเล่าไม่ดีและอาจจะทำให้มีคนที่ไม่เข้าใจเรา และเราก็อยากรู้มีคนที่เคยเป็นแบบเราไหม ดูแลตัวเองยังไงคะ
เราอยากมาแชร์ประสบการณ์เกี่ยวกับสุขภาพจิตใจที่เราเป็นอยู่  ที่มันเกิดจาก การที่เราจำเป็นต้องทำเพื่อให้ตัวเองไม่เป็นบ้า เพราะสิ่งที่เราเจอมามันกระทบต่อ ทุกเรื่องของเราทั้งร่างกายและ จิตใจ เรื่องนี้ที่เราเคยลงไปแล้ว(เรื่อง ตัดขาดจากครอบครัว ep1-2) มันคือเหตุผลว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ 
และมาระบายเรื่องอื่นด้วยเผื่อจะดีขึ้น 
ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเลยค่ะ เกี่ยวกับสิ่งที่เราเป็นอยู่  จะเรียกว่าอาการได้ไหม
ขออธิบายก่อนเพิ่มนิดนึงนะคะเกี่ยวเนื่องจากที่เราเคยเขียนกระทู้แรก ตอนช่วงนั้นเราถูกตีกรอบ ถูกกังขัง ไม่ให้ไปไหนเลยตลอดเวลา (ถ้ารู้สึกมันหดหู่ให้ข้ามไป ถึงตอน ช่วงกลางๆได้เลยนะคะ เขียนเลข1 ข้างหน้า ขนาดเราเองมาเล่าซ้ำยังใจสั่นเลย)
เกือบ20ปี ไปได้แค่ร้านของชำและโรงเรียนเท่านั้น ขนาดไปแค่ร้านของชำที่เค้าใช้มาซื้อของเค้ายังเดินตาม
ตอนนั้นเราเป็นเด็กดีตั้งใจเรียน เรียนเก่งตั้งใจเรียนไม่เคยให้ครอบครัวลำบากอะไรเลย และเรียนรร.ธรรมดา เราก็ได้ค่าเทอมทุกปีด้วย ทุนเรียนดีแต่ฐานะทางบ้านไม่ดี นิสัยก็โอเคอ่อนโยนร่าเริงและกตัญญูตามวัฒนธรรมแต่ถูกคนในครอบครัวบังคับโดยเฉพาะแม่ และถูกทำร้ายร่างกาย จิตใจ สภาพ แย่มาก เราร้องให้จนตาบวมทุกวัน ไม่เคยมีวันไหน ที่เรา ยิ้มหัวเราะ มีความสุขเลย  เราถูกกีดกั้น แทบทุกการกระทำและ แม้แต่การแสดงความเห็น มันทุกทรมาณมาก เจ็บจนจะตายแม้แต่จะหันหาทางบรรเทาจิตใจให้มันสู้ไปแต่ละวัน เจ็บจนเหนื่อย แต่ก็ต้องทน เพราะไม่อยากตายอย่างไร้ค่าอยู่ที่นี่
แม้แต่ หนังสือสักเล่ม ที่เกี่ยวกับเนื้อหาดีๆ อะไรที่เกี่ยวกับเนื้อหาที่เป็นเรื่องของ ความ สุข หรือสิ่งปลอบใจ ก็ไม่สามารถอ่านได้ จะโดนด่า ไม่มีแม้ แต่อะไรมาเอนเตอร์เทรนตัวเอง ไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีทีวีดูชีวิต ตื่นมาเจอ แต่คำด่า ดูถูก หยาบคายทำร้ายจิตใจ จากคนในครอบครัว ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิด แถม ต้องมานั่งเลี้ยงลูกพี่สาว ที่พี่สาวไม่ส่งเสียอะไรเลย เจียดเงินค่ากินให้หลาน 2-3 เดือน1000 ชีวิตเราอยู่แบบไร้อนาคตมาก แถมมีพ่อเลี้ยงหัวงูจ้องแต่จะทำร้าย ส่วนแม่ก็รักและเข้าข้างแต่ผัว จนป่านนี้ เวลาปัจจุบัน เค้ายัง คบกันและรักกันดี

-มีแค่สิ่งนึง และเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยเราได้ คือการนอนหลับ ฝัน ฟังดูอาจจะตลก แต่สำหรับเรา ทรมารมาก ทุกครั้งที่รู้ว่าตัวเองทำเพื่ออะไร ความฝัน และจินตนาการคือเซฟโซนของเราคือโลก อีกใบของเรา ที่เราจะทำอะไรก็ได้ เราทรมานมากในชีวิตจริง ทุกครั้งที่ลืมตาตื่นมา เราต้อง ใช้จินตนาการ และคิดไปเองมโนว่าเรา ชีวิตจะเป็นยังไง ตอนเด็กๆ ก็มโนไปเรื่อยให้ใจเราดีขึ้น แต่พอโตแล้วอายุ 18-19 มัน เริ่มจะไม่ไหวแล้วอยากให้ความฝันและจินตนาการเป็นเรื่องจริง อยากมีชีวิตที่ดีขึ้นจริงๆไม่ใช่เป็นต้นไม้ที่อัดอยู่ในกระถางเล็กๆทั้งๆที่โตได้อีกได้แต่คิดแต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลยและจินตนาการที่เรามีความสุขมันเป็นแค่สิ่งหล่อเลี้ยงให้เรายังอยู่
เราเคยพยายามฆตต.หลายวิธีแต่ เรารู้ว่าเราแค่เราอยากทำร้ายตัวเอง ไม่อยากตายจริง เพราะเราเจ็บจบไม่สามารถหาทางออกได้ เราพิมพ์อยู่ยังน้ำตาไหลเลย  ตอนนั้นยังเด็ก14-16 แต่ที่เราไม่ทำให้สำเร็จ เพราะเราเคยแอดมิดเพราะยาเราเลิกกินยาทุกชนิดอยู่3ปีเพราะเอียนมาก และ ความเจ็บ ไม่ได้ทำให้เราดีขึ้น มีแต่ยิ่งทำให้รู้ว่าไม่มีใครรักเราเลย ไม่มีใครสนใจแม้แต่ถาม ว่าเราเป็นอะไร เพราะอะไร เราไม่ได้มีค่าให้เค้าต้องสนใจ
ถ้าคนที่เคยเป็นแบบเราแล้วเคยผ่านมาเจอเรื่องแบบเราก็คงจะเข้าใจว่ามันทรมานขนาดไหนถึงขั้นอยากให้ถึงกลางคืนเร็วเพื่อที่จะได้หลับจะได้อยู่ในโลกของความฝันที่ไม่ใช่โลกความจริงที่มันโหดร้าย ในบ้านหลังนี้
..
ตอนเราหลุดพ้นมาจากบ้านหลังนั้น ช่วงอายุ19-20 ให้นึกภาพผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงดูบอบบางมาก ไม่เคยเจอโลกภายนอกเลย นอกจากที่เล่ามา เคยนั่งรถเมย์แค่ไม่เกิน5ครั้งในชีวิต เจอผู้คนแค่ไม่กี่คน ไม่เคยได้คุยกับคนแปลกหน้า ไม่เคยไปไหนด้วยตัวเอง หนีจากบ้าน เดินข้างถนนไร้จุดหมาย มีเงินติดตัว400 บาท อันตรายแค่ไหนเราจำเป็นต้องทำจากคนอื่นที่เคยให้มา ไม่รู้จะเริ่มชีวิตที่ตรงไหน แต่ขอแค่ให้ได้ออกมาจากที่นั่น มาสู้ตายเอาข้างหน้า ดีกว่าตายอย่างไร้ค่า อยู่ที่นั่น
แต่ไม่รู้ว่าโชคชะตาหรืออะไรที่ทำให้เรา พบเจอแต่คนดี ถึงเจอคนเลวแต่เราก็รอดมาได้ แค่ตอนที่เราเดินข้างถนนก็มีคนดีมาช่วยทั้งที่เราไม่ได้ขอให้ช่วย ไม่เคยตกต่ำเลยถึงขีดสุดแบบไม่มีเงินขาดมือเลย ตั้งแต่วันที่ออกจากที่นั่นพอจะไม่มีใช้ อยู่ดีๆ ก็มีคนให้มาหรือมีเรื่องที่ต้องได้เงิน แบบนี้ตลอดเลย ถือเป็นความโชคดีของเรา จนอดคิดไม่ได้ว่า ทำไมเกือบ20ปีที่ผ่านมา เราเสียดายชีวิตมากไม่เคยได้ใช้เลย แต่ไม่เป็นไรถึงจะเริ่มช้า แต่ก็ทำให้ดีและไม่ช้าได้นิ 
เราเป็นแพนิกอยู่แล้ว สุขภาพจิตใจก็แย่มาตั้งนานเหมือนได้ปลดปล่อย หายใจสะดวกขึ้น รู้สึก เหมือน ยกภูเขา ออกจากตัวเลย วินาทีที่เรา เดินออกจากชีวิตพวกเค้าเราเรียกว่าหลุดพ้นจากขุมนรกเลย เราไม่เคยเรียกว่าบ้านหรือครอบครัว
คิดดูเราเปลี่ยนขนาดไหน เราขับถ่ายดีมาก จากที่ท้องผูกมาเป็นเวลานาน สมองปลอดโปร่ง โล่งมาก
เรากล้านอนหงาย เพราะไม่ต้องกลัวใครจะมาทำร้ายชีวิตที่ไม่มีแม่ และครอบครัว โคตรดี แบบดีมากแค่ได้หลุดพ้นมาก็คือเป็นบุญของเราที่สุด
โลกข้างนอกต่อให้คน คิดร้ายทำร้ายเราแค่ไหน ไม่เหมือนกับที่พวกเค้าที่ทำร้ายเราเลย
...
****1 ปัจจุบัน แต่ที่มันไม่หายไปคือความคิดเรา ยอมรับว่า บางทีมันผิดเพี้ยนมันคิดมาก มันทำยังไงก็ไม่หาย เหมือนคนย้ำคิด และวางแผนอะไรไปล่วงหน้าเยอะหลายขั้นตอนมาก กว่าคนปกติทั่วไป อาการนี้เราเป็นตอนที่เราเคยอยู่ที่นั่น เพราะเราได้แค่คิดแต่ไม่มีโอกาสทำจริง 
ตอนนี้จะค้นหาข้อมูลสิ่งทั้งวันทั้งคืน และใส่ใจรายละเอียดจนเวอร์ทุกๆ อย่างต้องเป้ะ ทั้งที่มีเวลาและ บางทีชอบไปทำเรื่องชอบไปทำเรื่องไม่สำคัญก่อนอยากให้ได้ตามที่ต้องการ ถ้าเผื่อ ไม่ได้แบบนี้ ก็จะคิดหาทางสำรอง ไปอีกหลายเสต็ป ไม่รู้ทำไปเพื่ออะไร
จนแพนิกใจสั่น ตัวสั่น จนต้องเลิกไปก่อน เราจะตื่นเต้นกับ สิ่งที่ต้องเจอและกดดันตัวเองเป็นพิเศษ
เราเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ เราพยายาม นั่งสมาธิ พยายามหาอะไรทำ และเป็นคนที่คิดมาก เรื่อง การแสดง ออกและคำพูดของคนอื่น เราจิตใจอ่อนไหว มากๆ แค่พูดแรงๆ พูดไม่ดี เราก็เสียใจมากแล้วเก็บมาคิดมากไม่หาย และ อาการที่ มันชอบ ไปจำอะไรที่มันควรจะลืมไปตั้งนานแล้ว เช่นใครทำไม่ดี เราก็จะ จำได้หมด และเสียใจนาน เช่น เคยเจอคนทำพฤติกรรมแย่ๆใส่เราก็จำได้หมด เก็ยมาคิดมากกับสิ่งที่เราแสดงออกไปแล้วกลัวคนอื่นจะไม่พอใจทั้งทั้งที่มันไม่ได้น่าจะมีอะไรเลย แบบว่าขี้เกรงใจคนอื่นมากไป จนลำบากตัวเอง ฟังอาจจะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เราเครียดมาก ๆและจิตใจมันอ่อนไหวเกินไป ที่จะ อยู่ในโลกนี้แบบเจอคนเยอะหลายแบบ เราจะใจดีมากเกินไป ไม่กล้าทำร้ายคนอื่นกลับ แบบ กลัวคนอื่นจะเจ็บ และเสียใจ แต่ถ้า เราจะทำเราทำแรงแบบตัดขาดและสามารถทำร้ายคนอื่นได้ โดยยอมแลกอะไรบางอย่างถึงขั้นนั้นเลย แต่เราไม่เคยทำร้ายใครก่อน
- บางเวลา อยู่ดีๆ เราก็ดิ่งไม่อยากมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ ทั้งๆ ที่เรามีความสุขดีในตอนที่กำลังมีความสุขเลย
มีรายได้เดือนละแสนกว่าบาทรายจ่ายเดือนละ4หมื่น ชีวิตควรจะสบายใจ แบบไม่มีหนี้อะไรมีแค่ค่าบ้าน  ไม่เจ็บป่วยอะไร มีคนที่รักเรามากๆไม่จำเป็นต้องมาเครียดอะไรเรื่อง อยู่เรื่องกินเลย แต่เรากลัวใจตัวเองมาก ทำไมถึงอยากตาย ทั้งๆที่มีความสุข ดี และเวลาที่เรา เจออะไรที่มันดีเกินไป เราก็จะแพนิก ใจเราจะสั่น ไข้ขึ้น มวนท้องเช่น วันนี้ เราขายของ ได้ยอดเยอะมาก หรือ เจอเรื่องที่มันดีเกินไป เราจะรับไม่ได้ เราเคยถูกลอตตาลี่ ยังไม่เอาเงินไม่ขึ้นรางวัลเลยค่ะ (ปกติเราไม่เล่นหวย)ชีวิตเราที่ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะมาก อย่างฟ้ากับเหว เรากลับไม่ค่อยเห็นคุณค่า ทั้งที่เคยโหยหาความสุขแบบนี้มาก่อน กลับอยากจะไม่อยู่เพื่อใช้มัน เราเคยไปปรึกหมอ เรื่องนี้แต่หมอบอกเรา ปกตินะ เราไม่ได้ เป็นโรคซึมเสร้านะคะ เราไม่ได้เสร้าอะไรชีวิต ปกติ ร่าเริง เป็นคน ขี้เล่น อารมณ์ดีเวลาอยู่กับคนที่เราไว้ใจ และ ชอบจะอยู่กับเขา เรื่องที่เราอยากจะระบาย มันมีแค่นี้ค่ะ จบแล้ว
เราไม่รู้จะอยู่ในโลกนี้ได้นานแค่ไหน ถ้าเราขาดคนที่เรารักและเข้าใจไป
ชีวิตเราที่เคยได้รับความรัก ความอบอุ่น และการดูแลเอาใจใส่ เราจะเป็นคนที่ทุ่มเทกับคนนั้นมาก ถ้าใครรักเราถึงแม้เค้าจะทำไม่เหมาะสม เราก็จะทนอยู่ได้นาน กว่าจะตัดใจได้เสียอะไรไปเยอะมาก เสียทั้งเวลา ทั้งเสียใจ
เราขาดคนที่จะเป็น ที่พึ่งทางใจไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อน ตอนอยู่กับครอบครัวเดิม มีคนในบ้านเยอดแต่เราเคว้งมากเหมือนอยู่ตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง
พอมีคนที่รักและดูแลเรามากๆ เราจะนิสัยไม่ดีอยู่อย่างนึง ถ้าเรารู้ว่าใครรักเรามากๆ อยู่แล้ว เราจะขี้งอล มากแบบขั้นสุด พูดอะไรก็ไม่ฟัง  แต่ตอนนี้ เราดีขึ้นแล้ว เพราะ เราก็โตแล้ว
-เราคิดอะไรที่มันละเอียด เกิน บางที เบื่อตัวเอง มากก เราเหนื่อย ที่จะคิด เพราะมันหยุดไม่ได้
เช่น บางเรื่อง แต่ไม่ทุกเรื่องนะ แค่เรื่องแพคกระเป๋าจะเดินทางไปตจว. ทุกอย่างต้องเป้ะ ต้องไม่ลืมอะไรทั้งนั้นถ้าลืม ของสำคัญ ก็จะนอน ว่า เห้อไม่น่าลืมเลย น่าจะเอามา และก็คิดมากทั้งวัน บ้าไปแล้ว คิดวนอยู่แบบนั้น
บางทีแค่เคสโทรศัพท์ มันแตกมุมเล็กๆ เราก็จะไม่ชอบละ มันมีตำหนิ เพราะเราชอบลายนี้มากๆ
เหมือนเด็กเลยเนาะ แต่ ทุกอย่างเรา เก็บไว้ในใจ ทำเหมือนเป็นแค่เรื่อง เล็กน้อย แต่ มัน คิดเอง ให้รกสมองตัวเอง ทำไมไม่รู้
แต่เรา เป็นคนที่ มีนิสัย อีกแบบนึง ที่ เราก็ดีใจนะ แต่ตัวเองเป็นคนแบบนี้ เช่น เราเป็นคน ง่ายๆ มาก กับหายเรื่อง เช่นเวลานอน รร. เป็นเดือน เรา มีธุระ ให้ไปบ่อย มาก เราจะไม่ให้แม่บ้าน เปลี่ยนที่นอน เพราะเราไม่อยากให้เค้าเหนื่อย และไม่มีความจำเป็นเพราะไม่ได้ทำสกปรกอะไร  1-2 วัน ทำที
เวลาเกิดอุบัติเหตุหรือ มีเรื่องอะไรกับคนอื่น เรามักจะโทษตัวเองด้วยเสมอถ้าฝ่ายนั้นไม่ได้ตั้งใจ
ปล่อยผ่านกับหลายเรื่อง เหมือนคนทั่วไป เลย เราปกติมากไม่ใช่คนขี้วีน ใช้ชีวิตในสังคม ทั่วไปปกติ แต่โลกส่วนตัวสูงมากแค่นั้น
เรื่องที่เราจะเล่าก็มีประมาณนี้ค่ะมีใครเป็นแบบเราบ้างคะเราจะจัดการกับตัวเองยังไงดีคือต่อให้เราจะนั่งสมาธิหรือทำจิตใจให้สงบหรือทำเป็นลืมไป
แต่เราไม่สามารถลืมเรื่องร้ายๆที่ครอบครัวทำกับเราได้ ต่อให้ชีวิตเราจะมีความสุขดีแล้ว ตอนนี้ แต่มันก็มีคำถามใจใจ ที่เราอยากจะถามเค้าก่อนจะตายจากกันคำเดียว ว่าเค้าทำได้ยังไง ทำไปเพื่ออะไร (ถามแม่) แต่เราก็พูดไม่ออก มันจุกข้างใน แค่เรา อ้าปากจะถาม เรื่องปัญหาอะไรทั่วไปเกี่ยวกับที่บ้าน เค้ายังบ่ายเบี่ยง ไม่ชอบฟัง และดูรำคานมาก คงต้องอยู่กันแบบคนไม่รู้จักกันอีกต่อไปแล้ว เราทำแค่ ถ้าเค้าโทรมาก็รับ บ้างไม่รับบ้างแต่เราไม่เคยโทรหาเค้า มาประมาณ1ปีแล้วค่ะ โทรแค่ ถามว่าของที่เราส่งไปให้หลานสาว(ที่เราเลี้ยงมา)เค้าชอบมั้ย เราส่งของ เสื้อผ้า ของใช้ ให้หลานประจำรักหลานมาก เพราะเราเลี้ยงกับมือและคิดตลอดถ้าหลานเค้าโตรู้เรื่อง และมีอะไรให้เราช่วยเรายินดีที่จะซับพอตเค้าเพราะเค้าเองก็เป็นเด็กดีมาก หลานนิสัยดี มีนิสัย คล้ายเราหลาอย่างและเราก็สงสารที่เค้าไม่มีพ่อ และแม่ก็ไม่ค่อยสนใจดูแล
เวลาเราเจอเด็กผู้หญิง ตัวเล็กๆ เราจะเอ็นดูมากหรือเป็นเด็กผู้หญิงวัยรุ่นก็ตาม รู้สึกว่า ชอบเด็กผู้หญิงมาก อยากดูแล และยิ่งเจอคนที่ลำบากกว่าเราจะชอบช่วยเหลือมากๆ เพราะเราเคยลำบากมาก่อน รู้สึกอยากช่วยเหลือ
-เราไม่เคยโทษเค้า ไม่เคยโทษใคร ว่าเพราะเค้าเราถึงเป็นแบบนี้ มันเลยคำว่าจะโทษใครได้เลย เอาแค่เค้าดีกับเราบ้างยังไม่เคยมี เราแทบจะไม่มีความรู้สึกอยากจะโทษเค้า แต่ลึกๆเราอยากได้ยินคำว่าขอโทษแค่คำเดียว และคิดโกรธอยู่เรื่องเดียว ทำไมเมื่อไรพวกเค้าจะคิดได้ และเลิกทวงบุญคุณจากเราซะที เราให้อภัยเค้าไปแล้ว แต่เราลืมสิ่งที่พวกเค้าทำกับเราไม่ได้
เรื่องที่เราอยากเล่า ก็มีประมาณนี้ค่ะขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบนะคะ