ช่วยถอดคำประพันธ์รามเกียรติ์ ตอน ทศกัณฐ์ล้ม

 บัดนั้น หนุมานผู้ชาญชัยศรี กริ้วโกรธพิโรธดั่งอัคคี ขุนกระบี่รับระปะทะกร เคล่าคล่องว่องไวทั้งสองข้าง ต่างคนต่างหาญชาญสมร ถ้อยทีถ้อยมีฤทธิรอน ต่อกรไม่ละลดกัน        บัดนั้น มั

หรือจะเป็นพระจันทร์พระอาทิตย์ หากแกล้งนิมิตกระมังหนา หรือชั้นดุสิตเทวา ลงมายังพื้นปถพี ต่างตนพินิจพิศวง ที่ในรูปทรงยักษี มิได้ระวังอินทรีย์ กระบี่งวยงงหลงไป จะถามตรง"มิได้ระวัอินทรีย์ กระบี่งวยง

กลอนแปดมีมากผู้   ประพันธ์ มักปะได้ทุกวัน.       ยิ่งแล้ว กลอนห้ากลับเสกสรรค์  น้อยกว่า น้อยแล เหมือนก่องมณีแก้ว.  เลิศล้ำถูกพราง แผ้วถางรกชัฎถ้วน.   ทีเผย งามยิ่งค

สององค์ลงจากอาชา เสนาแวดล้อมแน่นนันต์ ครั้นถึงจึงแจ้งกิจจา เราผู้น้องระตูผู้บรรลัย บัดนั้น พาระตูพีน้องทั้งสององค์ วันทาทูลแถลงแจ้งคดี น้องระตูผู้ม้วยชีวัน เมื่อนั้น จ้านอยทั้งสองเป็นไหลไป จงโปรดปรานป

ก็เสด็จโสรจทรงเครื่อง                               อร่ามเรืองดั่งดวงแขไข จับพระแสงพรหมาสตร์ฤทธิไกร     

ครั้งถึงให้หยุดจตุรงค์ ตั้งลงโดยกระบวนทัพขันธ์ เป็นกองเป็นหมวดตรวจกัน คอยจะโรมรันไพรี ฯ เมื่อนั้น พระตรีภพลบโลกเรืองศรี ไสยาสน์เหนืออาสน์รูจี ยังที่สุวรรณพลับพลา ตรึกไปในการรณยุทธ์ พระทรงครุฑแสนโสมน

ขุนมารขานเยาะยิ้ม ยินดี ชิงประวิชลักษมี คว่างคว้าง ถูกอกนกเสียที ถลาหล่น ลงเฮย ปากคาบธำมรงค์ค้าง คร่อถ้าถวายแหวน ฯ ทศเศียรเสรจเศิกอุ้ม อรเหิน หาวแฮ เพรงเดชสุราเผอิญ ราพล้า พาสมรร่อนลงเดิน ดงด่วน มาแฮ