สังเกตตั้งแต่ม. 5 ยันตอนนี้ เลยปีนึงมาแล้วยังเป็นอยู่เลยนะ เราจะแบบ เป็นพวกตีตนไปก่อนไข้แล้วหงุดหงิดไปทั่วเลย เช่นเวลาทำอะไรเฟล เล่นเปียโนแล้วเล่นพลาดไปสัก 5 - 6 เทคนี่ก็หน้าแดงขึ้นมาละ หรือเวลาอยู่ในคาบดรออิ้ง พอรู้สึกเฟลกับอะไรสักนิด(เราลงเรียนดรออิ้งเขาให้อิสระกับการหาที่นั่งทำงาน มีงานมาส่งคือพอ) ถ้าเราไม่ออกจากห้องไปนั่งทำคนเดียวนี่เพื่อนเข้าใกล้ไม่ได้อ่ะ แน่นอนว่าไม่ถึงขั้นด่าหรืออะไร เราจะแบบ  โทษนะ.. กุไม่อยู่ในมู้ดคุยอ่ะ แต่ถ้าเพื่อนถามว่าเป็นอะไรจะตอบไม่ค่อยได้ เพราะมันแบบ หงุดหงิดไปหมดอ่ะ ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่ครู ที่เราหงุดหงิดคือตัวเอง(อันดับหนึ่งเลย) ว่าทำไมมันเฟล มันเป็นงี้วะ แล้วมันทำเรารู้สึกด้อยค่าเวลารับรู้ว่าคนอื่นไม่ได้เป็นแบบเราอ่ะ รับรู้ว่าเราเป็นบ้าอยู่คนเดียว ร้อนรุ่มอยู่คนเดียวถึงแอร์ในห้องศิลปะจะเย็นก็ตาม(ไอ้คนที่มันเปิด 18 องศานี่เราก็งงนะมันอยู่กันได้ไงวะ แค่ 24 องศานี่เรากอดอกแล้วนะ) เราเลยแอบคิดว่ามันเป็นเพราะเรากดดันกับสิ่งที่ต้องการจะทำให้ได้แล้วมันไม่ได้งี้รึเปล่า ? แล้วมันมีปัญหาไปถึงที่บ้านอ่ะ ถ้าเพื่อนแม่มาเที่ยวบ้านกลายเป็นเราต้องตัดปัญหาโดยการเลี่ยงอะไรที่เราชอบ จะได้ไม่กดดันตัวเอง นี่ตอนมานั่งเขียนกระทู้นี่คือเพิ่งทำวงสนทนาแตกมาทีนึงนะ รู้สึกผิดกับแม่มากเลย เราไม่อยากเป็นไฟในสายตาคนอื่น แต่มันทำอะไรไม่ได้ เพราะวัย? เพราะวิถีชีวิต? เพราะต้องเข้ามหาลัย? หาคำตอบไม่ได้เลยจริง ๆ  ใครเป็นเด็กม.ปลายอารมณ์เสียมาทางนี้ มานั่งคุยกัน O^O