ในวันที่รู้สึกว่าโลกไม่น่าอยู่

ขอพื้นที่เล็ก ๆ ขอกำลังใจจากทุกคนหน่อยครับ ช่วงนี้เหนื่อยกับงานมาก และรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะไม่ไหวแล้ว ปกติผมเป็นคนที่ชอบเข้าไปตอบกระทู้ ให้กำลังใจคนอื่น แนะนำคนอื่น หรือพยายามบอกคนอื่นเสมอว่าเดี๋ยวม

เราเป็นคนที่ให้กำลังใจตัวเองเสมอ จะสอนตัวเองและคนรอบตัวเสมอว่า.... "อย่าลืมหันมารักตัวเอง อย่าลืมคุณค่าในแบบของเรา" แต่พอวันนี้เรากลับรู้สึกโดดเดี่ยว เหนื่อยกับการใช้ชีวิตที่พยายามทำให้มัน

เหนื่อยจังเลยค่ะ สับสนไปหมด ไม่รู้จะปรึกษาใคร เพื่อนก็มีแต่แย่ๆคอยซ้ำเติมกัน พูดจาทำร้ายจิตใจแทนที่จะให้กำลังใจ พ่อแม่ก็เหมือนกันรส.ว่าไม่เข้าใจกันเลย ตอนนี้มีแต่เรื่องให้เครียด อยากย้อนเวลากลับไปแก้ไ

คือเราอยากจะเล่าย้อนไปสมัยปอหกถึงมอหนึ่ง เกริ่นๆเลยว่า เป็นปัญหาทั้งทางครอบครัว เพื่อน โรงเรียน เรียน กะตัวเอง  คือเราเป็นเด็กคนนึงโตมาไม่ค่อยดีนักพ่อแม่หย่าร้างอยู่กะตายาย เราเป็นเด็กเรียนเก่งคน

สวัสดีค่ะ เราไม่รู้ว่ากระทู้นี้ควรเป็นกระทู้ระบาย หรือปรึกษาดี ประมาณหนึ่งอาทิตย์มานี้สภาพจิตใจเราแย่มาก เราเศร้า ท้อ ผิดหวัง เสียใจ โดดเดี่ยว เหนื่อย อยากตาย เกือบตลอดเวลา เรามีปัญหาทะเลาะกับคนที่เร

เพื่อนๆเคยรู้สึกโดดเดี่ยวบ้างไหม รู้สึกว่าไม่เป็นที่ต้องการของใคร ไม่เป็นที่รักของใครแม้กระทั้งคนในครอบครัว หรือ คนรอบข้าง  ไปที่ไหนก็เจอแต่ปัญหาทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจใคร เป็นบุคคลที่ใครๆก็ลืม 

มีม.6 คนไหนรู้สึกเหมือนเราบ้าง .. การสอบโน้นสอบนี่เยอะแยะ แค่การสมัครก็ยากมากแล้ว ต้องตื่นมาเฝ้าหน้าคอม วิ่งไปแย่งจ่ายตัง กลับมาแย่งสนามสอบอีก ละที่สำคัญคือเรารู้สึกสงสารพ่อแม่ คือพ่อแม่เราถึงเขาไม่