เป็นแบบนี้ควรทำอย่างไรดี

กระทู้คำถาม

สุขภาพจิต ปัญหาวัยรุ่น ชีวิตวัยรุ่น โรคซึมเศร้า

เราอายุ14ปี อยู่ม.3 คือช่วงหลังมา น่าจะหลายเดือนละ เราชอบตะคอกพ่อแม่ เหวี่ยงวีนตลอดเลย แล้วก็ไปง้อ เราไม่อยากเป็นแบนี้เลย โคตรเบื่อ คนโดนตะคอกอ่ะเราเข้าใจ เขาก็รู้สึกเเย่ ถึงเราจะขอโทษก็เถอะ ความรู้สึกที่เสียไปมันเอากลับมาไม่ได้ แต่มันห้ามตัวเองไม่ได้ ควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งกับน้องสาวเรา แค่น้องมันทำอะไรผิดนิดหน่อยเราก็ด่าก็ว่า แบ้วน้องมันชอบมึน555 เราโคตรไม่ชอบตัวเองแบบนี้เลย เมื่อก่อนเราไม่ได้เป็นขนาดนี้ แต่กลับเพือนๆก็มีบ้างแต่นานๆครั้ง คือเพื่อนชอบตะคอกเราก่อน เราก็ไม่สู้ แต่พอครั้งนึงมันไม่ไหวเลยตะคอกกลับ แล้วเราก็ไม่อยากทำอะไร เราเล่นโทรศัพท์(จะทำงานแต่ยังไม่ทำ)แค่แม่บอกให้ช่วยทำงานบ้าน(แม่พูดดีๆ)เราก็ร้องไห้ละ แบ้วก็คิดว่า การบ้านยังไม่เสร็จเลย หนังสือยังไม่ได้อ่านเลย แต่เวลาเล่นโทรศัพท์เล่นได้ แล้วการบ้านมันเยอะ แล้วสอบก็เยอะ เราโคตรเครียดเลย เราคิดว่าตัวเองไม่เก่งมากตลอด เราเรียนได้ที่1ของห้อง(เราไม่ได้อวดนะ) แต่ทำไมเราคิดว่าตัวเองไม่เก่งตลอดเลย เราคิดว่าตัวเองแย่ เพื่อนก็บอกว่าเราเก่งแล้ว แต่เราคิดว่ามันไม่ดีพอ พอเห็นคนอื่นเก่งกว่าเราก็อยากเก่งบ้างเพื่อสนิทเราเก่ง เราก็อยากเก่งบ้าง เเต่เราไม่ได้อยากให้เขาไม่เก่งนะ เเค่อยากเก่งด้วย เราไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลย มันเหมือนอิจฉาเพื่อน ทั้งที่เรารักเพื่อนคนนี้มากนะ เพื่อนก็ดีกับเรา แต่ชอบตะคอกไปหน่อย เราไม่ค่อยมีความคิดเป็นของตัวเอง เวบาทำงานกลุ่มบางทีเพื่อนถามว่า เอาแบบนี้ดีไหม ติดตรงนี้ดีไหม เราก็ได้หมดๆๆๆ เพราะคิดไม่ออก แล้วเราก็คิดว่าถึงเราจะตอบว่าอะไรมันก็ไม่สำคัญอยู่แล้ว ถ้าเพื่อนยอากทำแบบไหนทำเลย เราไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว จนเราคิดว่าเพื่อนคงรำคาญ แล้วเวลาทำงานกลุ่มเราก็ชอบถามเพื่อนว่า มีอะรไให้ช่วยไหม ถามตลอด แต่เพื่อนก็บอกไม่มี เราเลยคิดว่าไม่ไว้ใจกันบ้างหรอ เราอยากช่วยนะ ไม่อยากมาเกาะเป็นภาระแล้วเอาคะแนนฟรีๆ ได้ช่วยก็แค่นิดหน่อยจนเรารู้สึกเป็นภาระ แล้วเราก็กลัวเพื่อนเอาเราไปนินทาว่าเราไม่ข้วย แต่เราอยากช่วยจริงๆ เดอนตามตลอดเวลาไปไหนจะได้คอยช่วย เพื่อนก็บอกหยุดเดินตาม แต่ก็มีบ้างที่ช่วยหยิบของ บางทีเราของานส่วนเรากลับไปทำเพื่อนก็ไม่ให้ เอาไปทำเองหมด คือเราก็บอกเพื่อนว่า ทำงานส่วนตัวให้เสร็จก็ได้ค่อยทำงานกลุ่ม เดี๋ยวทำไม่ทันเอาจริงๆคือเราไม่น่าไปได้ที่1 มันทำให้กดดันตัวเอง กลัวตกลงมาแล้วคนอืนเหยียบซ้ำ เพื่อนในห้อง(ส่วนมากที่เข้าหาเราก็เพราะลอกการบ้านนั่นเเหละ ไม่มีใครมาจริงใจหรอก ถ้าเราไม่มีประโยชน์ก็ไม่น่าจะมีใครคบ แต่บางคนก็จริงใจ) แล้วหลังๆมาเราก็ชอบมองอะไรในแง่ร้าย เราทำการบ้านไปเพื่อนก็ขอลอกตบอด แล้วสอบก็สอบออนไลน์ เพื่อนคนอื่นก็คงลอกตลอด แล้วเราไม่ได้เติมเน็ตไปโรงเรียน เพราะที่บ้านมีไวไฟ แล้วเราก็ไม่ได้รวยขนาดนั้น เน็ตเดือนนึงมันก็แพง บางทีก็ไม่มีสอบ มันเครียดมากๆ คือเราไม่เคยได้ของที่วัยรุ่นคนอื่นเขาได้ มันยากได้นะ แต่เกรงใจพ่อแม่เขาทำงานเหนื่อย แต่ก็มีได้บ้าง พ่อแม่เขาก็บอกว่ามีพอมีเงิน แต่เราก็ชอบคิดไปเองอีกว่า ถ้าขอตะได้ไหม แม่จะว่าไหม เงินพ่อกับแม่เขาจะมีไหม แต่เราก็คิดว่ามันไม่จำเป็นขนาดนั้น บางที่ในโรงเรียนมันก็มีไวไฟให้ใช้ แต่อาการของเรามันร้องไห้แป็บเดียวประมาณ2-3ชั่วโมงก็หายแล้ว แต่ยังเครียดเก็บมาคิดเหมือนเดิม แล้วมันก็เป็นบ่อย อาทิตย์นึงเราร้องไห้หลายครั้ง แล้วเราเป็นครคิดเยอะมากๆ ช่วงนี้เราต้องเตรียมตัวเข้าม.4 แต่การบ้านมันเยอะ+เราขี้เกียจด้วย เมื่อด่อนเราชอบอ่านหนังสือนะ แต่เดี๋ยวนี้คือพอหยิบหนังสือมันก็จะนึกถึงการบ้าน บางทีอ่านได้หนึ่งหน้าก็ไปละ ไม่อยากอ่าน เบื่อ ท้อ แล้วก็ไปทำการบ้านก่อนแล้วมันก็ดึกมาก แล้วก็เล่นโทรศัพท์ต่อ กลางคืนเราไม่อยากนอน มันรู้สึกส่าตัวเองมีอะไรให้ทำเยอะมากๆ เช่นวันนี้ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย แล้วก็โทษตัวเอง ด่าตัวเอง แต่พ่อกับแม่ไม่กดดันเราเลย เขาให้กำลังใจตลอด เขาบอกถ้ามันเครียดก็ไม่ต้องเรียนก็ได้นะลูก ยังไงหรูก็เป็นลํกพ่อกับแม่อยู่ดี เรานอนไม่ต่ำกว่า 5ทุ่มมาตั้งแต่ต้นปีละ ชั่วงนี้คือเที่ยงคืน ตีหนึ่งถึงนอน ตื่นตี5 แต่ความจริง3-4ทุ่มเราก็ง่วง แต่บางทีการบ้านยังไม่เสร็จก็ต้องทำก่อน แล้วเราทำการบ้านช้า(ยิ่งพวกทำในโทรศัพท์ ออกแบบอะไรประมาณนี้) เรามีเป้าหมายคืออยากเป็นหมอ (เป็นอาชีพที่เราอยากเป็นมากๆ) เราเลยกดดันตัวเอง เราไม่มีเวลาอ่านหนังสือ(เราว่ามันน่าจะเป็นข้ออ้างมากกว่า แต่กลับจากโรงเรียนก็เหนื่อยแล้ว ของเราเดิมเรียน ต้องเดินขึ้นบันไดเอา) เราคิดว่าตัวเองไม่ได้พอ ทำแบบนี้แล้วจะสอบติดม.4หรอ เป็นหมอได้หรอวะ แล้วที่บอกไปว่าเรานอนดึก พอไปเรียนเราก็หลับ แล้วพอตื่นเราก็คิดว่าไอ้

หลับอีกแล้วหรอ แล้วก็ร้องไห้5555 คือเรากลัวสอบไม่ได้ สอบกลางภาค ปลายภาค ม.4 สอบหมอ มันคิดไปหมด ถามว่าคิดตลอดเวลาไหม ก็ไม่ แต่ก็บ่อย เวลามีปัจจัยกระตุ้น แล้วช่วงนี้เราทะเลาะกับพ่อแม่บ่อย เขาแค่พูดไม่เข้าหูเราก็ปากไวไง บางทีเขาก็บ่นคนอื่นบ้าง เราก็ปากไว พ่อกับแม่น่ะ เขาเข้าใจเรา พอรู้ว่าเราเครียดบ่อยๆเขาแทบจะไม่ว่าเราเลย แต่อาจจะบ้างตามประสาพ่อกับแม่ เเต่ปกติเราก็เล่นกับเขานะ แต่ชาวงหลังมารู้สึกห่างกัน เขาทำงานเยอะ เราก็ทำการบ้านบ้าง แล้วเรานอนรวมกัน เราไม่มีห้องส่วนตัว บางทรจะอ่านหนังสือ แล้วน้อง ก่อ แม่ เข้ามาเล่นในห้อง เล่นโทรศัพท์ เราก็โมโหอีกแล้ว ระเบิดอีก แล้วก็ตามด้วยร้องไห้เงียบๆ คิดว่าแล้วกูจะทำไงดีวะ เอาไรไปสอบ ตั้งแต่ขึ้นม.1มาเราชอบแบกตัว เก็บตัวมากขึ้น แค่บ้านยายที่อยู่ใกล้ๆบ้าน ยังไม่อยากไปเลย ลูกพี่ลูกน้องอีก อายุ5ขวบ เราก็พูดแบบไม่ค่อยดี เราไม่อยากทำแบบนี้ เพราะรู้ว่ามันกระทบจิตใจเด็ก เราเริ่มรำคาญมากขึ้น ร้องไห้โคตรง่าย อะไรนิดหน่อยก็ร้องแล้ว ชอบเหม่อลอย สะดุ้งบ่อย บางทีนั่งเฉยๆก็คิดเรื่องนึงขึ้นมาแล้วร้องไห้ เศร้า เราก็ปวดหัวด้วย คาดว่าจากการนอนดึก เราอยากตายบ่อย แค่บางทีหลับในคาบเรียนตื่นมาก็คิดว่าจะมีชีวิตไปทำไมวะ เเค่เรียนยังหลับ เคยทำร้ายตัวเองตอนเด็ก ประมาณ10ขวบมั้งถ้าจำไม่ผิด แต่หลังจากนั้นก็ไม่คิดทำอีก เพราะสงสารพ่อแม่ แต่เราแค่คิดว่าเมื่อไหร่จะตาย อยู่ไปทำไม ืเอเราไม่ค่อยรักตัวเองเลย ส่วนกินน้อย เบื่ออาหารเราไม่มี สมาธิลดลง เรามี โฟกัสกับการอ่านหนังสือนานๆไม่ได้เลยช่วงนี้ มันเบื่อ ท้อ เหนื่อยไม่อยากทำ รวมถึงงานบ้านที่เมื่อก่อนเราข่วยแม่ตลอด (แต่เรื่องซักผ้ารีดผ้าหุ้งข้าวเรายังทำ เพราะเสื้อนักเรียนต้องใส่ อันนี้เรารับผิดชอบตัวเองหมดไม่คอยให้แม่บอก)เราอยากใช้ชวิตแบบมีคสามสุขไม่ต้องคิดอะไรเยอะเเยะบ้าง เราเป็นคนไม่ค่อยสวยหรอก อลยไม่ค่อยมันใจเวลาจะถ่ายอะไรลง เอาง่ายไปคือเราไม่เคยลงอะไรเกี่ยวกับรูปหน้าตาตัวเองเลยยกเว้นโปรไฟล์ เราไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง เวลาฟรีเซ้นต์งานก็จะใจเต้น เหงื่อออก(ซึ่งน่าจะเป็นกันส่วนมาก อันรี้ปกติเราคิดว่าไม่มีอะไร)เราอยากไปหาหมอนะ แต่เรากลัวว่ามันจะเว่อร์ไปไหม เพราะอาการเรามันก็ไม่ได้รุนแรงอะไร ไม่ได้ติดต่อแบบต่อเนื่องร้องไห้ข้ามวันข้ามคืน แค่มันเป็นบ่อย แต่เป็นครั้งละไม่กี่วันก็หาย แล้วถ้าไปหมอจะคิดว่าเราเรียกร้องความสนใจไหม เว่อร์ไปไหม มันยังไม่หมดแต่เราคิดไม่ออกแบ้วว่าจะพิมพ์อะไรต่อถ้าใครอยากว่าเราว่าได้นะ เรารู้ว่าเราผิด ทุกคนสามารถเตือนเราได้นะ แล้วเราก็อาจจะเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก วนไปวนมา เราไม่รู้จะเรียงยังไงก็เลยพิมพ์ตามที่คิด ถ้าใครอ่านแล้วงง เราขอโทษด้วยนะคะ หรือถ้าใครคิดว่าเราเรียกร้องความสนใจก็บอกกันได้นะคะ เราจะได้ไปรับปรุงตัว