ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซน อยู่ด้วยแล้วเสียสุขภาพจิตมากๆไม่รู้จะทำยังไง

ไม่เข้าใจพ่อแม่เลยจริงๆ เราอายุ20ปีจบม.6มาอยากเรียนต่อเขาก็ไม่ให้เรียนบอกไม่มีตังส่งเสียแต่พอจะไปทำงานก็ไม่ให้ทำเพราะเป็นห่วงเรา บอกให้เราอยู่บ้านเฉยๆ แล้วเราจะเอาเงินไหนใช้ อีกอย่างอยู่บ้านไม่เคยมีความสุขเลยนอกจากเวลาอยู่คนเดียว  มีพี่ชายก็ไม่ปกติภาษาบ้านๆเลยก็ว่าบ้านั้นแหละ ไปสมัครงานที่ไหนเขาก็ไม่รับ ทำได้แปปเดียวมันก็ไม่ไปทำละ มันเลยต้องอยู่บ้านให้พ่อแม่เลี้ยงไปวันๆ วันดีคืนดีเดี๋ยวก็อารมขึ้นๆลงๆ สักพักอยากจะฆ่าคนละ ด่าคนนั้นคนนี้ เดี๋ยวก็ด่าพ่อแม่ ทะเลาะกับแม่ บางทีเรานอนหลับอยู่ดีๆพี่ชายก็เปิดเพลงเสียงดังๆ ดีดกีตาร์ร้องเสียงดัง เราบอกไม่ชอบกลิ่นบุหรี่มันก็เดินมานั่งดูดใกล้ๆไล่ก็ไม่ไป ตีหน้ามึนไม่รู้เรื่อง เวลาเราจะนั่งเล่นที่เปลที่ประจำของเรามันก็มาแย่งนั่ง ขนาดนอนหน้าทีวีมันก็มาแย่ง เราโครตเบื่อ ส่วนแม่ก็พูดมากจนเราหงุดหงิด แม่บ่นให้กับทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ทำอะไรก็บ่น อยู่คนเดียวก็บ่นเรื่องเดิมๆ ชอบขุดเรื่องเก่ามาพูด เราไม่ได้อยากรับรู้ ไม่อยากรับฟัง เสียสุขภาพจิตมากๆแต่ละวัน  ไม่รู้จะเอายังไงต่อกับชีวิตดี จะออกไปอยู่คนเดียวก็ไม่มีงบ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่