เคยลองคิดกันไหมว่ามาตรฐานของระบบการศึกษาไทยกำลังไปทำร้ายเด็กบางคนมากเกินไป?

เริ่มเรื่องเลยนะคะเราจะเกริ่นค่อนข้างยาวหน่อยนะคะคือเรื่องมันมีอยู่ว่า ณ ปัจจุบันตัวเจ้าของกระทู้เป็นเด็กที่กำลังศึกษาอยู่ชั้นม.ปลายปีสุดท้ายแล้วแหละค่ะแต่จขกท.มีเพื่อนในโลกออนไลน์อยู่ม.3ขออนุญาตใช้นามสมมุติว่า B Bเป็นเพื่อนสนิทกันมาปีนี้เข้าปีที่สามแล้วค่ะเรากับ B มีอะไรชอบอะไรคล้ายๆกันเรื่องที่เหมือนกันมากๆคงเป็นเรื่องที่เรากับ B เป็น introvert จ๋าเลยค่ะไม่ชอบทำความรู้จักผู้คนใหม่ๆแต่ถ้าจะให้คุยก็คุยได้แต่แค่จะเหมือนมีกำแพงหนาๆกั้นไว้และไม่สบายใจชอบอยู่ในที่ที่คนน้อยๆไม่โหวกเหวกและที่สำคัญคือเรากับ B อยู่คนเดียวได้และคิดนิสัยชอบอยู่คนเดียวค่ะในปีแรกพวกเราอยู่กันคนละจังหวัดกันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรก็คุยแชทกับคอลเล่นหากันตลอดพอมาปีที่แล้ว B ได้ย้ายจากต่างจังหวัดที่อาศัยอยู่กับน้าและยายมาเรียนจังหวัดเดียวกับเราแต่คนละโรงเรียนนะคะเพราะว่าพ่อแม่ของ B ทำงานอยู่ที่นี้อยู่แล้วบวกกับเป็นช่วงเรียนออนไลน์พอดี B ย้ายมาเรียนที่นี้ในปีแรกก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะเพราะจังหวัดเรากับ B เป็นจังหวัดสีแดงไม่สามารถมาเรียนออนไซต์ได้อย่างแน่นอน B ก็เข้าเรียนออนไลน์ทำงานส่งไปตามปกติ B ไม่ได้ไปทักทำความรู้จักเพื่อนใหม่แล้วก็ไม่ได้มีเพื่อนคนไหนทัก B มาแต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนะคะช่วงนั้นเรากับ B ก็ได้นัดเจอกันแล้วก็ไปเที่ยวหลายๆที่ด้วยกันในวันหยุดคือเรากับ B อยู่ไม่ห่างกันมากค่ะถ้ารถไม่ติดก็ใช้เวลาสัก20-30นาทีถ้านั่งรถยนต์ไปส่วนใหญ่เราจะให้พ่อไปส่งเราที่บ้าน B แล้วเราทั้งคู่ค่อยนั่งbts ไปต่อกันเองช่วงนั้นคือ B มีความสุขมากค่ะ