เราพึ่งเข้าไปทำงานในโรงงานนึง 4 วันแล้ว อายุ18 จบม.6 มาก็ทำงานเลยค่ะ
ส่วนตัวเป็นคนที่เข้าหาไม่เก่ง พูดไม่เก่ง เงียบมากจนน้ำลายบูดเลยก็ว่าได้ จะคุยก็แค่เรื่องงานแค่นั้นจริงๆ
ประมาณว่า พี่อันนี้ทำยังไงคะ หนูต้องทำงานอะไรหรอคะ
พอเรารู้ว่าเราต้องอยู่ตำแหน่งนี้ตลอด รู้งานแล้วก็ทำอย่างเดียวเลยค่ะ เพราะไม่รู้จะพูดคุยอะไรกับเขา
เพื่อนร่วมงานก็อายุ เกือบ 30 เลย
พอเราทำงานได้วันที่สอง เราเริ่มทำได้ไว
ซึ่งงานจะไหลมาตามสายพาน ไหลมาเราก็ทำ และสายพานสามารถปรับความเร็วได้
2 วันแรกงานค่อยๆไหลมาเราก็ปรับแรงเลย ทำเรื่อยๆของเรา
แต่เพื่อนร่วมงานคนนี้ชอบหันไปคุยกะอีกคน ซึ้งทำให้งานไปกองตรงเขา เขาก็ว่าด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วไม่โอเคเลย ประมาณว่า ใจเยนนน ใจเยนนน กองงานอะไรเยอะเ้ยะ เราก็เงียบ
มาวันนี้ เปนวันที่งานเยอะมาก เราเข้างานกะดึกครั้งแรก ประมาณตี3++ เราเริ่มง่วง ตาเริ่มเบลอ เราก็ทำงานไป
แล้วพองานน้อยลงเราปวดท้องเลยไปห้องน้ำ ประบสายพานไว้ที่ 300 พอกลับมา
คนที่ชอบว่าเราต้องมาทำแทน แต่เขากลับปรับสายพานไปที่ 1000 ซึ้งตอนเเรกเราไม่รุ้
พอมาถึงเราก็เร่งทำให้ไวๆ เพรานึกว่า พี่ๆ หน้าสายพานเขาเร่งงาน
ตัวเรายุตำแหน่งเทสงานนะคะ พอเทสเสร็จ ก็เอางานไปวางให้คนนี้แหละค่ะ
เราก็ตาเบลอๆ ขนาดงานเท่าฝ่ามือนะคะ เปนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ก็วางซ้อนๆ กันไปพยายามเอามือประคองยุนะคะ เพรามันจะล้ม และสุดท้ายมันก็ล้ม เพราะพี่เขาไปจับจะเอางานไปทำต่อ เขาก็ว่าเรา ว่ารีบทำไปไหน พอวางก็วางไม่ดี หูเราฟัง มือเราก็ทำงานต่อ
พอเราเทสงาน เจองานที่ไม่ผ่าน เราต้องรีบกดคอมทันที เราก็กดช้าแต่ก็ทันนะคะ เพราะง่วงมาก ทั้งฟังเขาว่า
เขาก็มาว่าอีกว่า ทำงานเอากระจิตกระใจมาหน่อยเเละก็เยอะเลย เราก็จำไม่ได้ หูเราฟังมือเราทำไป งานก็เลื่อนตามสายมาเรื่อยๆ
จนเรารุ้สึกว่าไม่ไหวต้องช้า เพราะมีงานเฟล เราก็จะไปปรับทีนี้มาดู อื้อหื้อ พึ่งเห้นว่ามันเปน 1000 พี่เขาปรับไว้เรานึกว่าพี่ข้างน่าเร่งมาจั้งนาน แล้ว พี่คนนั้นก็ยังไม่จบ มาว่าเราอีกกกกก ว่า
คนที่เขาอยู่มาก่อน ยังไม่กล้าปรับไวขนาดนี้เลยนะ เขากลัวเฟลกันจะตาย แล้วตัวเองเปนใคร มาปรับไว แล้วก็ทำไม่ทัน คือเราโมโหมากเลย
แต่พยายามเงียบ เพราะไม่อยากมีเรื่อง เราก็บอกแค่หนูไม่ได้ปรับ แต่ไม่ได้อธิบายไปว่า หนูเข้าฝจว่า สายพานเร็วที่ 300 ที่งานมันเยอะเพราะข้างน่าวางงานถี่
พอพูดนางก็พูดไปอีกเรื่อยๆ ตัวเองเปนใครนุ้นนี่นั้น
เเล้วก้กระซิบกะเพื่อนประมาณถ้ามีแบบนี้ หัวหน้าให้ออกยังได้เลยนะ
บลาๆ คือเราควรจัดการกับคนแบบนี้ยังไงดีคะ เห้นว่าตัวเองโตกว่า แล้วจะพูดยังไงกับใครก็ได้
ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ดีขนาดนั้นเลย
ทั้งคุย ทั้งเล่นโทรศัพท์ เอาของเข้ามากิน ส่องกระจก
เล่นโทรศัพท์เราก็เล่นนะคะกินเราก็กินเพราะเห็นเขาทำ เราไม่อยากเดินไปกินน้ำบ่อย เราก้เอาเข้ามา เพราะงานมันมาเรื่อยๆ
เลยอยากถามพี่ๆค่ะว่าควรวางตัวยังไง
จัดการความรู้สึกตัวเองยังไงกับเพื่อนร่วมงานแบบนี้ดีคะ
ส่วนตัวเป็นคนที่เข้าหาไม่เก่ง พูดไม่เก่ง เงียบมากจนน้ำลายบูดเลยก็ว่าได้ จะคุยก็แค่เรื่องงานแค่นั้นจริงๆ
ประมาณว่า พี่อันนี้ทำยังไงคะ หนูต้องทำงานอะไรหรอคะ
พอเรารู้ว่าเราต้องอยู่ตำแหน่งนี้ตลอด รู้งานแล้วก็ทำอย่างเดียวเลยค่ะ เพราะไม่รู้จะพูดคุยอะไรกับเขา
เพื่อนร่วมงานก็อายุ เกือบ 30 เลย
พอเราทำงานได้วันที่สอง เราเริ่มทำได้ไว
ซึ่งงานจะไหลมาตามสายพาน ไหลมาเราก็ทำ และสายพานสามารถปรับความเร็วได้
2 วันแรกงานค่อยๆไหลมาเราก็ปรับแรงเลย ทำเรื่อยๆของเรา
แต่เพื่อนร่วมงานคนนี้ชอบหันไปคุยกะอีกคน ซึ้งทำให้งานไปกองตรงเขา เขาก็ว่าด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วไม่โอเคเลย ประมาณว่า ใจเยนนน ใจเยนนน กองงานอะไรเยอะเ้ยะ เราก็เงียบ
มาวันนี้ เปนวันที่งานเยอะมาก เราเข้างานกะดึกครั้งแรก ประมาณตี3++ เราเริ่มง่วง ตาเริ่มเบลอ เราก็ทำงานไป
แล้วพองานน้อยลงเราปวดท้องเลยไปห้องน้ำ ประบสายพานไว้ที่ 300 พอกลับมา
คนที่ชอบว่าเราต้องมาทำแทน แต่เขากลับปรับสายพานไปที่ 1000 ซึ้งตอนเเรกเราไม่รุ้
พอมาถึงเราก็เร่งทำให้ไวๆ เพรานึกว่า พี่ๆ หน้าสายพานเขาเร่งงาน
ตัวเรายุตำแหน่งเทสงานนะคะ พอเทสเสร็จ ก็เอางานไปวางให้คนนี้แหละค่ะ
เราก็ตาเบลอๆ ขนาดงานเท่าฝ่ามือนะคะ เปนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ก็วางซ้อนๆ กันไปพยายามเอามือประคองยุนะคะ เพรามันจะล้ม และสุดท้ายมันก็ล้ม เพราะพี่เขาไปจับจะเอางานไปทำต่อ เขาก็ว่าเรา ว่ารีบทำไปไหน พอวางก็วางไม่ดี หูเราฟัง มือเราก็ทำงานต่อ
พอเราเทสงาน เจองานที่ไม่ผ่าน เราต้องรีบกดคอมทันที เราก็กดช้าแต่ก็ทันนะคะ เพราะง่วงมาก ทั้งฟังเขาว่า
เขาก็มาว่าอีกว่า ทำงานเอากระจิตกระใจมาหน่อยเเละก็เยอะเลย เราก็จำไม่ได้ หูเราฟังมือเราทำไป งานก็เลื่อนตามสายมาเรื่อยๆ
จนเรารุ้สึกว่าไม่ไหวต้องช้า เพราะมีงานเฟล เราก็จะไปปรับทีนี้มาดู อื้อหื้อ พึ่งเห้นว่ามันเปน 1000 พี่เขาปรับไว้เรานึกว่าพี่ข้างน่าเร่งมาจั้งนาน แล้ว พี่คนนั้นก็ยังไม่จบ มาว่าเราอีกกกกก ว่า
คนที่เขาอยู่มาก่อน ยังไม่กล้าปรับไวขนาดนี้เลยนะ เขากลัวเฟลกันจะตาย แล้วตัวเองเปนใคร มาปรับไว แล้วก็ทำไม่ทัน คือเราโมโหมากเลย
แต่พยายามเงียบ เพราะไม่อยากมีเรื่อง เราก็บอกแค่หนูไม่ได้ปรับ แต่ไม่ได้อธิบายไปว่า หนูเข้าฝจว่า สายพานเร็วที่ 300 ที่งานมันเยอะเพราะข้างน่าวางงานถี่
พอพูดนางก็พูดไปอีกเรื่อยๆ ตัวเองเปนใครนุ้นนี่นั้น
เเล้วก้กระซิบกะเพื่อนประมาณถ้ามีแบบนี้ หัวหน้าให้ออกยังได้เลยนะ
บลาๆ คือเราควรจัดการกับคนแบบนี้ยังไงดีคะ เห้นว่าตัวเองโตกว่า แล้วจะพูดยังไงกับใครก็ได้
ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ดีขนาดนั้นเลย
ทั้งคุย ทั้งเล่นโทรศัพท์ เอาของเข้ามากิน ส่องกระจก
เล่นโทรศัพท์เราก็เล่นนะคะกินเราก็กินเพราะเห็นเขาทำ เราไม่อยากเดินไปกินน้ำบ่อย เราก้เอาเข้ามา เพราะงานมันมาเรื่อยๆ
เลยอยากถามพี่ๆค่ะว่าควรวางตัวยังไง