กลอนห้า ๑-๒-๒ ()

ร่าย ดั้น @ เทพไท้ข้าฯน้อมนบ กราบเคารพโปรดพร ซึ่งสอนให้รู้ใช้ ปัญญาได้เกิดผล ดล ร่ายดั้น ไพเราะ เหมาะควรแก่กาลสถาน ...แลบุค- คลเฮย วอนมุ่งหวังให้ได้...ดั่งประสงค์ อินทรลิลาตฉันท์ ๑๑ @ จง"รัก&qu

https://www.youtube.com/watch?v=f_cNSpFAzww จูฬธัมมปาลชาดก (บทคร่ำครวญของพระนางจันทรเทวี) ## กลอนธรรมะ : อุทาหรณ์จากจูฬธัมมปาลกุมาร เพียงโทสะ บดบัง จนคลั่งแค้น มานะแล่น เข้าปิดตา มหาปตาปะ ลืมค

หน้ากลมกลม ผมแกละชอบแสยะยิ้ม ฟันหลอแหว่งพอยิ้ม น้ำจิ้มไหล ความทรงจำ คณานับประทับใจ ยังติดตรึงซึ้งในหัวใจเรื่อยมา แก้มป่องป่อง ตาโต โมโหแล้วเอาเรื่อง พอขุ่นเคืองชอบแกล้งแสดงท่า ยังจดจำเธอได้ทุกกิริยา

กลอนสาม @ อย่า หูเบา เขลา ใหลหลง เชื่อ ธรรมจง ง่าย "ตรง" กระทำ

@ ทุกวัน วันเลิศแท้.....ประโยชน์สร้าง @ ไป่อ้างสารพัดใช้.....เฉไฉ @ ใช่กาล!รอท่าเจ้า.....เขลาคลุม @ ลุ่มดอนจงมั่นสู้........เพื่อชน เสมอนา โคลง หนึ่งสุภาพ

@ ปัญญาธรรมตระหนักไว้ เที่ยงตรง พุทธะ-"ตื่นรู้"จง ประจักษ์แจ้ง กาลามสูตรพึงคง ยึดมั่น ขจัดอวิชชาย้อนแย้ง สลัดสิ้น"ติดตน" @ คน ผิดหลงอ่อนด้อย แน่นอน ผู้ปราชญ์ย้ำพร่ำสอน ตระหนักแล้

รวมสองบทกลอนเป็น 1 บทเพลง ๏ จบใจ จากเจ้า จำจร งามงอน งอแง เงียบเหงา บริบท แบ่งบ้าง บางเบา รักเรา เริ่มร้าง ร้าวราน ๏ ๏ ยินเสียงซอล้อลม..ลอยละล่อง รับเสียงฆ้องบอกเวลาถึงคราค่ำ ตะวันลับขอบฟ้าโลกมืดดำ

พฤติการณ์ซึ่งห้อมล้อมคนอยู่มักเป็นผู้จูงคนให้ป่นปี้แต่ตราบใดดวงจิตหวนคิดดีพอจะหนีชั่วพ้นได้คนชม"สำนึกตัวรู้ชั่วอย่ากลัวสายที่ต้นร้ายปลายดีนั้นมีถมคชสารตัวหนักตกปลักตมยังหลุดหล่มโคลนเลนเห็นกับตา&q