การที่เรากลัวคนแปลกหน้า ถึงขั้นยอมเดินผ่านบ้านตัวเองเพื่อคนที่ผ่านไปมาจะได้ไม่รู้ว่าบ้านเราหลังนี้ ถือว่าเป็นโรคไหมคะ?

สวัสดีค่ะเราจะมาเล่าเรื่องของเราให้ฟังแต่ก่อนเราไม่ได้เป็นคนแบบนี้เลยนะคะการเป็นคนที่ขี้กลัวแต่มันเกิดเหตุการณ์ที่เราอยู่ในบ้านแล้วเราโดนจ้องมองจากนอกบ้านเป็นการจ้องมองที่จอดมอเตอร์ไซค์แล้วก็นั่งดูเราเต้นอยู่ในบ้านแล้วก็ยิ้มหน้าตาแปลกๆเหมือนโรคจิต เราต้องอธิบายก่อนว่าบ้านเราเป็นกระจกใสบานใหญ่หน้าบ้านเพราะบ้านเราเป็นร้านตัดเสื้อผ้าทุกอย่างก็เลยเป็นกระจกใสหมดเลยตอนนั้นตอน 23:00 น เรากำลังเต้น tiktok เราเต้นไปเต้นมารู้สึกเหมือนมีคนจ้องทางหน้าบ้านเราก็เลยหันไปดูเป็นผู้ชายน่าจะอายุประมาณ 40 กว่าๆจอดมอเตอร์ไซค์นั่งมองเราและยิ้มและแลบลิ้นเลียรอบปาก เราตกใจมากๆเพราะเขารู้ตัวว่าเราเห็นเขาก็ค่อยๆขับรถไปแต่ก็ยังมองเราอยู่ ตั้งแต่วันนั้นก็กลายเป็นว่าเราระแวงทุกๆอย่างเลย เพราะว่าเราไม่ได้เจอแค่นั้นเราเจอทั้งคนบ้าโรคจิตและอีกหลายๆอย่าง ตอนนี้เรากลายเป็นคนที่กลัวผู้ชายในช่วงเวลากลางคืนเพราะเราจะจินตนาการแปลกๆไปเอง คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะต้องตามเราเข้ามาในบ้านแน่ๆ เรายอมที่จะเดินผ่านบ้านตัวเองทำเป็นบ้านเราไม่ได้อยู่ตรงนี้ ก่อนจะเข้าบ้านเราต้องมองซ้ายมองขวาก่อนถ้ามีคนเดินผ่านหน้าบ้านเราในจังหวะที่เรากำลังจะเข้าบ้านแล้วเลือกที่จะเดินผ่านบ้านไปไม่งั้นก็มองหาอาวุธใกล้ๆไว้ตลอดเวลาเหมือนตัวเองเป็นโรคแพนิคกลัวคนแปลกหน้าไปแล้ว **อธิบายเพิ่มเติม**(ซอยบ้านเราเป็นซอยที่มีเหตุการณ์คนสติไม่ดีและโรคจิตเยอะ)อาการที่เราเป็นถือว่าเป็นโรคชนิดหนึ่งไหมคะ