สวัสดีค่ะคือเรื่องมีอยู่ว่าย้อนกลับไปเมื่อตอนที่ยังเป็นเด็กนักเรียนม.ต้นเราได้เรียนอยู่ในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งแล้วเราเป็นคนที่เรียนไม่ค่อยเก่งแถมหน้าตาก็ไม่สวยแถมยังอ้วนและก็ใส่แว่นกลมอีกด้วยค่ะ แล้วเราจะโดนเพื่อนบลูลี่เรื่องรูปร่างหน้าตาบ่อยมากจนกระทั่งไม่อยากมาโรงเรียน แต่ว่าโดนเพื่อนบลูลี่ยังไม่เท่าไหร่ค่ะ แต่ว่าที่เราโดนไม่ใช่แค่เพื่อนนะคะยังมีครูที่คอยมาบลูลี่เราอีก เดี๋ยวเรียกเราว่าอ้วนบ้าง เดี๋ยวหาว่าเราหน้าบูดบ้างตอนนั้นเราอยากตายมากเลยค่ะเราไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องมาบลูลี่เราด้วยทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้เขา เวลาเรามีเรื่องสำคัญที่ต้องแจ้งครูเขาก็จะไม่รับฟังเราแถมยังมาพูดตะคอกใส่อีกแสดงกิริยามารยาทหยาบคายมากเลยค่ะ ซึ่งตอนนั้นเราก็รู้สึกโมโหนะคะ แต่เราก็คิดในใจว่าสักวันนึงคนแบบนี้จะไม่เหลือใครในชีวิต
พอเราเรียนจบม.ต้นเรารีบไปลาออกจากโรงเรียนเดิมเลยค่ะเพราะทนไม่ไหวแล้ว เราไปสอบเข้าโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งแล้วพอวันประกาศผลปรากฏว่าเราติดเราดีใจมากเลยค่ะที่เราติดเพราะเราจะได้ไม่ต้องมาทนอยู่โรงเรียนเอกชน นรกๆ แบบนั้นอีกแล้ว ตอนแรกเข้าโรงเรียนรัฐบาลก็กลัวนะคะเพราะว่าเราก็ได้ยินมาเยอะว่าโรงเรียนรัฐบาลเวลาอาจารย์ด่าคือด่าแรงมาก แต่พอได้เข้าไปเรียนในโรงเรียนรัฐบาลจริงๆก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดนี่น่าแถมทุกอย่างคือดีมากทั้งเพื่อนทั้งอาจารย์คือดีมากเลยค่ะดีกว่าโรงเรียนเอกชนที่เราย้ายมาอีกเราไม่ได้มีเจตนาหาว่าโรงเรียนเอกชนไม่ดีนะคะ เราหมายถึงแค่โรงเรียนเอกชนบางโรงเรียนค่ะ เราก็คิดว่าน่าแปลกนะคะที่บางที่ทำไมเราเสียค่าเทอมแพงภายนอกดูสวยงามแต่ภายในต่ำหยาบช้าเหมือนอยู่ในนรกทั้งเป็น แต่พอเราได้ออกมาสู่โลกภายนอกที่เราเคยได้ยินว่ามันโหดร้ายแต่พอได้มาอยู่จริงมันก็ไม่ได้โหดร้ายอย่างที่เราคิดนะแถมดีมากด้วยค่าเทอมถูกเพราะว่าเป็นโรงเรียนรัฐบาลภายนอกสวยงามภายในก็ยังสวยงามไม่ต่างกันเรารู้สึกดีมากๆเลยค่ะที่เราได้เข้ามาอยู่โรงเรียนรัฐบาลแห่งนี้
แต่มีอยู่ช่วงนึงเป็นช่วงสอบปลายภาคตอนม.4ตอนนั้นเรานั่งทำข้อสอบอยู่แล้วอยู่ดีๆเรื่องในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวเราเรื่องตอนที่เราอยู่โรงเรียนเอกชนแล้วเราโดนครูว่าด่าต่างๆนาๆเรื่องที่ทำให้เราต้องอับอายเพื่อนในห้องตอนที่เรียนโรงเรียนเอกชน แต่เราก็ไม่เข้าใจว่าตอนนี้เราไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วตอนนี้เราเข้ามาอยู่ในโรงเรียนรัฐบาลที่เจอแต่ผู้คนดีๆเพื่อนดีๆอาจารย์ดีๆทำไมเรื่องในอดีตถึงต้องผุดขึ้นมาด้วย ตอนนั้นเราไม่มีสมาธิทำข้อสอบเลยค่ะคนที่ทำข้อสอบเสร็จคนสุดท้ายก็คือเรา ก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกันนะคะที่เพื่อนในห้องต้องมารอเราคนเดียวㅠㅠ
แต่ว่าเรื่องในอดีตที่เราเคยเรียนโรงเรียนเอกชนมันก็ยังผุดขึ้นมาในหัวเราเรื่อยๆทำให้เราจิตตกมากเลยค่ะเหมือนยิ่งลืมเหมือนยิ่งจำ เราไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยทั้งที่เราก็ไม่ได้อยู่ในจุดๆนั้นแล้วพอมีวิธีทำให้ลืมไหมคะ เพราะว่าตอนนี้รู้สึกแย่มากๆเลยค่ะ บางทีก็รู้สึกตัวเองไร้ค่าและก็อยากตายค่ะแต่การฆ่าตัวตายมันเป็นบาปและมันก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดด้วยค่ะ เราก็เคยคิดนะคะว่าโลกมีอะไรที่เราอยากทำตั้งมากมายแล้วเรายังไม่ได้ทำอีกตั้งแยอะแยะทำไมเราต้องมาฆ่าตัวตายเพราะเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ด้วยค่ะ แต่เรื่องในอดีตมันก็ไม่ลบจากสมองสักทีค่ะ มีวิธีไหนที่ช่วยทำให้ลืมไหมคะ
เคยมีเรื่องที่อยากลืมแต่ยิ่งลืมเหมือนยิ่งจำไหมคะ? พยายามลืมมากแค่ไหนแต่สมองก็นึกถึงมันอยู่ดี
พอเราเรียนจบม.ต้นเรารีบไปลาออกจากโรงเรียนเดิมเลยค่ะเพราะทนไม่ไหวแล้ว เราไปสอบเข้าโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งแล้วพอวันประกาศผลปรากฏว่าเราติดเราดีใจมากเลยค่ะที่เราติดเพราะเราจะได้ไม่ต้องมาทนอยู่โรงเรียนเอกชน นรกๆ แบบนั้นอีกแล้ว ตอนแรกเข้าโรงเรียนรัฐบาลก็กลัวนะคะเพราะว่าเราก็ได้ยินมาเยอะว่าโรงเรียนรัฐบาลเวลาอาจารย์ด่าคือด่าแรงมาก แต่พอได้เข้าไปเรียนในโรงเรียนรัฐบาลจริงๆก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดนี่น่าแถมทุกอย่างคือดีมากทั้งเพื่อนทั้งอาจารย์คือดีมากเลยค่ะดีกว่าโรงเรียนเอกชนที่เราย้ายมาอีกเราไม่ได้มีเจตนาหาว่าโรงเรียนเอกชนไม่ดีนะคะ เราหมายถึงแค่โรงเรียนเอกชนบางโรงเรียนค่ะ เราก็คิดว่าน่าแปลกนะคะที่บางที่ทำไมเราเสียค่าเทอมแพงภายนอกดูสวยงามแต่ภายในต่ำหยาบช้าเหมือนอยู่ในนรกทั้งเป็น แต่พอเราได้ออกมาสู่โลกภายนอกที่เราเคยได้ยินว่ามันโหดร้ายแต่พอได้มาอยู่จริงมันก็ไม่ได้โหดร้ายอย่างที่เราคิดนะแถมดีมากด้วยค่าเทอมถูกเพราะว่าเป็นโรงเรียนรัฐบาลภายนอกสวยงามภายในก็ยังสวยงามไม่ต่างกันเรารู้สึกดีมากๆเลยค่ะที่เราได้เข้ามาอยู่โรงเรียนรัฐบาลแห่งนี้
แต่มีอยู่ช่วงนึงเป็นช่วงสอบปลายภาคตอนม.4ตอนนั้นเรานั่งทำข้อสอบอยู่แล้วอยู่ดีๆเรื่องในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวเราเรื่องตอนที่เราอยู่โรงเรียนเอกชนแล้วเราโดนครูว่าด่าต่างๆนาๆเรื่องที่ทำให้เราต้องอับอายเพื่อนในห้องตอนที่เรียนโรงเรียนเอกชน แต่เราก็ไม่เข้าใจว่าตอนนี้เราไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วตอนนี้เราเข้ามาอยู่ในโรงเรียนรัฐบาลที่เจอแต่ผู้คนดีๆเพื่อนดีๆอาจารย์ดีๆทำไมเรื่องในอดีตถึงต้องผุดขึ้นมาด้วย ตอนนั้นเราไม่มีสมาธิทำข้อสอบเลยค่ะคนที่ทำข้อสอบเสร็จคนสุดท้ายก็คือเรา ก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกันนะคะที่เพื่อนในห้องต้องมารอเราคนเดียวㅠㅠ
แต่ว่าเรื่องในอดีตที่เราเคยเรียนโรงเรียนเอกชนมันก็ยังผุดขึ้นมาในหัวเราเรื่อยๆทำให้เราจิตตกมากเลยค่ะเหมือนยิ่งลืมเหมือนยิ่งจำ เราไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยทั้งที่เราก็ไม่ได้อยู่ในจุดๆนั้นแล้วพอมีวิธีทำให้ลืมไหมคะ เพราะว่าตอนนี้รู้สึกแย่มากๆเลยค่ะ บางทีก็รู้สึกตัวเองไร้ค่าและก็อยากตายค่ะแต่การฆ่าตัวตายมันเป็นบาปและมันก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดด้วยค่ะ เราก็เคยคิดนะคะว่าโลกมีอะไรที่เราอยากทำตั้งมากมายแล้วเรายังไม่ได้ทำอีกตั้งแยอะแยะทำไมเราต้องมาฆ่าตัวตายเพราะเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ด้วยค่ะ แต่เรื่องในอดีตมันก็ไม่ลบจากสมองสักทีค่ะ มีวิธีไหนที่ช่วยทำให้ลืมไหมคะ