สวัสดีค่ะเราเป็นคนที่หัวไม่ไวเลยค่ะ ตอนนี้กำลังฝึกงานในโรงพยาบาล ชั้นปีที่ 2 ซึ่งบางอย่างเป็นเรื่องใหม่ เป็นหัตถการที่ทำอีกแบบ แล้วแต่เครื่องมือ แล้วแต่นโยบายโรงพยาบาล เราเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เด็กค่ะ จริงๆที่บ้านเป็นเกษตรกร เราก็ได้ไปช่วยเขาทำงานเสมอๆ แต่เราไม่ได้คิดว่าสิ่งที่เราทำมันจะผิดหลักมั้ย ต่อให้ที่บ้านบอกว่า จับจอบแบบนี้ แต่ถ้าทำแบบนี้ก็ขุดได้เหมือนกัน เราเปลี่ยนแล้วไม่ถนัดก็ทำกันไปได้ค่ะ ไม่ได้ใช้ความรู้อะไร
ทีนี้กลับกันการอยู่ในโรงพยาบาลต้องใช้ความรู้เป็นอย่างมาก ต้องมีทั้งสองอย่างค่ะ ซึ่งอาจารย์ให้ความสำคัญมาก
แล้วต้องพูดก่อนว่า สมมุติว่าเราไปปรึกษาใคร ทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีใครเก่งต้องฝึก เอาจริงๆ เราแทบใช้เงินที่มีทั้งหมดมาซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ปกติเขาจะยืม เพื่อกลับมาทบทวนในสิ่งที่คนอื่นทำได้ไปแล้ว เพราะเราอยากทำได้ค่ะ แต่บางอย่างหน้างานแล้ว บางครั้งความรู้เราไม่พอ อาจารย์ก็ไม่ให้ทำ เรารู้สึกว่าทำไมโอกาสฝึกมันน้อยจัง เราจะปรับปรุงตัวยังไง แล้วเราจะทำยังไงดี เราเคยคิดว่าควรแบกรับงานที่ใช้มือทำเยอะๆ คอยช่วยเหลือคนอื่น ให้หยิบจับอะไรเป็น สุดท้ายไม่ค่อยได้อะไรเท่าไหร่ คนละเรื่องอยู่ดี แล้วพอเราเป็นประมาณนี้ คนรอบตัวก็ไม่ไว้ใจ ครูก็ไม่ค่อยไว้ใจประมาณนี้ค่ะ บางครั้งเราขอคำแนะนำจากคนรอบตัว ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ อันนี้ไม่ได้คิดลบนะคะ ซึ่งไม่ว่าตะเป็นยังไง เราก็จะพยายามต่อไปอยู่ดี แต่รู้สึกเหมือนฝืนสุดๆ แอบกลัวการทำงานมาก ๆ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ให้คนที่มาอ่านไม่สบายใจด้วย หรือนี่จะเป็นความรู้ก็น้อย เอาตัวก็ไม่รอดคะ
เคยคิดเรื่องไปเรียนคณะอื่นเหมือนกัน ซึ่งเรารู้สึกเรามีความสามารถ แต่นี้เราตั้งใจเข้าคณะนี้มาเองค่ะ เพราะชอบ และคิดว่าทำไม่เป็นแหละ เรารู้จักตัวเอง แต่เราน่าจะเรียนรู้ได้ แค่รู้สึกแอบเหนื่อยนิดหน่อย ถ้าได้ทำเอกสาร เขียนหนังสือ หรือศิลปะเป็นส่วนใหญ่น่าจะทำได้ดี ส่วนเรื่องปรับตัวกับที่ทำงาน เราว่าไม่ว่าบุคลิกแบบไหน ถึงแม้จะอินโทรเวิร์ดก็ตามเราก็สร้างสัมพันธภาพได้ค่ะ เราคิดว่าเราทำได้นะการร่วมงาน ที่ไม่ได้หมายถึงการออกไปพูดเวทีใหญ่ คนชมเยอะ ประมาณนั้นค่ะ
ล่าสุดอาจารย์เคยเรียกไปคุยค่ะ ว่าอนาคตเราจะดับถ้ายังเป็นแบบนี้ เหมือนหุ่นยนต์รับอะไรไปไม่ดีขึ้นเลย ถ้าเธอมีความรู้มากกว่านี้แล้วทำไม่ได้ครูจะไม่ว่าเลย
อาจจะเขียนวกไปวนมา ค่อนข้างวิตกกังวลค่ะ ช่วยแนะนำแนวทางแก้ปัญหาหน่อยนะคะ เราอยากแก้ไขค่ะ
คนที่ทำงานไม่เป็น และความรู้ระดับปานกลาง ควรตัดสินใจแก้ไขปรับปรุงตัวเองยังไงดีคะ
ทีนี้กลับกันการอยู่ในโรงพยาบาลต้องใช้ความรู้เป็นอย่างมาก ต้องมีทั้งสองอย่างค่ะ ซึ่งอาจารย์ให้ความสำคัญมาก
แล้วต้องพูดก่อนว่า สมมุติว่าเราไปปรึกษาใคร ทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีใครเก่งต้องฝึก เอาจริงๆ เราแทบใช้เงินที่มีทั้งหมดมาซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ปกติเขาจะยืม เพื่อกลับมาทบทวนในสิ่งที่คนอื่นทำได้ไปแล้ว เพราะเราอยากทำได้ค่ะ แต่บางอย่างหน้างานแล้ว บางครั้งความรู้เราไม่พอ อาจารย์ก็ไม่ให้ทำ เรารู้สึกว่าทำไมโอกาสฝึกมันน้อยจัง เราจะปรับปรุงตัวยังไง แล้วเราจะทำยังไงดี เราเคยคิดว่าควรแบกรับงานที่ใช้มือทำเยอะๆ คอยช่วยเหลือคนอื่น ให้หยิบจับอะไรเป็น สุดท้ายไม่ค่อยได้อะไรเท่าไหร่ คนละเรื่องอยู่ดี แล้วพอเราเป็นประมาณนี้ คนรอบตัวก็ไม่ไว้ใจ ครูก็ไม่ค่อยไว้ใจประมาณนี้ค่ะ บางครั้งเราขอคำแนะนำจากคนรอบตัว ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ อันนี้ไม่ได้คิดลบนะคะ ซึ่งไม่ว่าตะเป็นยังไง เราก็จะพยายามต่อไปอยู่ดี แต่รู้สึกเหมือนฝืนสุดๆ แอบกลัวการทำงานมาก ๆ ขอโทษจริง ๆ นะคะ ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ให้คนที่มาอ่านไม่สบายใจด้วย หรือนี่จะเป็นความรู้ก็น้อย เอาตัวก็ไม่รอดคะ
เคยคิดเรื่องไปเรียนคณะอื่นเหมือนกัน ซึ่งเรารู้สึกเรามีความสามารถ แต่นี้เราตั้งใจเข้าคณะนี้มาเองค่ะ เพราะชอบ และคิดว่าทำไม่เป็นแหละ เรารู้จักตัวเอง แต่เราน่าจะเรียนรู้ได้ แค่รู้สึกแอบเหนื่อยนิดหน่อย ถ้าได้ทำเอกสาร เขียนหนังสือ หรือศิลปะเป็นส่วนใหญ่น่าจะทำได้ดี ส่วนเรื่องปรับตัวกับที่ทำงาน เราว่าไม่ว่าบุคลิกแบบไหน ถึงแม้จะอินโทรเวิร์ดก็ตามเราก็สร้างสัมพันธภาพได้ค่ะ เราคิดว่าเราทำได้นะการร่วมงาน ที่ไม่ได้หมายถึงการออกไปพูดเวทีใหญ่ คนชมเยอะ ประมาณนั้นค่ะ
ล่าสุดอาจารย์เคยเรียกไปคุยค่ะ ว่าอนาคตเราจะดับถ้ายังเป็นแบบนี้ เหมือนหุ่นยนต์รับอะไรไปไม่ดีขึ้นเลย ถ้าเธอมีความรู้มากกว่านี้แล้วทำไม่ได้ครูจะไม่ว่าเลย
อาจจะเขียนวกไปวนมา ค่อนข้างวิตกกังวลค่ะ ช่วยแนะนำแนวทางแก้ปัญหาหน่อยนะคะ เราอยากแก้ไขค่ะ