หัวใจสีฟ้า ภูผาสีทอง บทที่ 33

กระทู้สนทนา
หัวใจสีฟ้า ภูผาสีทอง
ดรัสวันต์

33

        “พี่เกื้อคะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะค่ำมาก หาที่พักลำบาก” ณนิสาหันไปชวนเกื้อกูล หล่อนได้เห็นความงามของฮาล์ฟโดมสมใจแล้ว

       “นิ” ปนนท์อุทาน ใจหาย นี่เขาจะต้องลาจากเธออีกครั้งแล้วหรือ

       ณนิสาขยับตัวลุกขึ้นยืน แต่ปนนท์คว้าข้อมือไว้ราวกับกลัวว่าจะสูญเสียหล่อนไป หญิงสาวหันมามองอย่างตกใจ

       “อยู่ก่อน อย่าเพิ่งไป”  ปนนท์อ้อนวอน

        ณนิสามองมือแข็งแรงนั้นแล้วจ้องมองเขาด้วยสายตานิ่งๆ เอาเรื่อง ไม่สะบัดข้อมือออกไม่โวยวาย ปนนท์จึงรู้สึกตัวและจำต้องยอมแพ้ เขาคลายมือออก ยอมปล่อยให้หญิงสาวเดินจากไป

        เกื้อกูลมองอาการผิดหวังของชายหนุ่มอย่างไม่รู้จะช่วยเหลืออย่างไร 

        “พี่ไปก่อนนะ”

        ปนนท์ถอนหายใจ แล้วยกมือขึ้นไหว้ลา

       “ผมลานะครับ ขอบคุณที่พี่ช่วยเหลือ”

       “พี่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร”

        “พี่ทำดีที่สุดแล้วครับ เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของผมเองและเขาคงไม่มีวันให้อภัย” พูดพลางส่งสายตามองตามหลังณนิสาที่เดินดุ่มๆ ไปยังลานจอดรถ “แต่ผมก็อยากจะบอกพี่ว่าผมตั้งใจจริง ผมชอบเขาจริงๆ นะฮะ และผมจะไม่มีวันยอมให้เขาหลุดลอยไปจากชีวิตผมแน่นอน”

       ได้ยินปนนท์ลั่นวาจาแบบนั้นแล้ว เกื้อกูลก็ยิ้มออก 

       “เอาเถอะพี่เอาใจช่วย แต่ว่า...ผู้หญิงอีกคน คุณก็ต้องเคลียร์ให้ได้นะ” 

       ไม่ทันขาดคำ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

      “คุณนนท์ แหม มาอยู่ตรงนี้นี่เอง มาถ่ายรูปกับดาวหน่อยซิคะ”

       เกื้อกูลยิ้มขัน ส่ายหน้าแล้วเดินจากไป

       ณนิสาเดินมาถึงรถก่อนแล้ว หล่อนเข้าไปนั่งสงบสติอารมณ์ในรถรอเกื้อกูล สีหน้าเครียดๆ ของหญิงสาวทำให้เกื้อกูลไม่อยากเอ่ยอะไร ประสบการณ์ชีวิตที่มีมากกว่าทำให้ผู้อาวุโสมั่นใจว่าแท้ที่จริงแล้ว ณนิสาก็อ่อนไหวและมีใจให้ปนนท์ไม่น้อย แต่ปัญหาระหว่างกันที่มีมาก่อนหน้านี้ จำเป็นต้องอาศัยเวลาในการเยียวยาให้ความไม่พอใจค่อยคลายลง แต่ระยะเวลาที่ต้องการนี้ ไม่มีเหลืออีกแล้ว แถมยังมีผู้หญิงชื่อดวงดาวเข้ามาแทรกกลางเช่นนี้ ยิ่งจะทำให้ณนิสาไม่พอใจ

       เกื้อกูลมองไม่เห็นอนาคตสำหรับหนุ่มสาวคู่นี้เลย  
 

        ณนิสาใช้เวลาและสมาธิอย่างมากในการขับรถลงเขาเพราะป่าสนแน่นทึบบดบังแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ไปหมดสิ้น ทั้งความมืดและถนนแคบทำให้ต้องเพิ่มความระมัดระวังยิ่งขึ้นไปอีก ในใจวิตกกังวลเรื่องที่พักเพราะตลอดการเดินทางนี้ ทั้งสองมักจะเข้าที่พักก่อนค่ำเสมอ ยกเว้นแต่คืนนั้นที่เมือง Winnemucca ที่ต้องนอนกันในรถ หญิงสาวบอกตัวเองว่าขณะนี้หล่อนเหนื่อยล้าเกินกว่าจะต้องนอนในรถอีกครั้ง ภาวนาขอให้ถึงที่พักข้างหน้าเร็วๆ

        ลงจากเขามาแล้ว ยังต้องเดินทางต่อไปเป็นระยะทางหลายสิบไมล์เพื่อออกจากอุทยานฯ ไปหาที่พักข้างนอก ดวงตาณนิสาเริ่มพร่าและท้องก็แสบโหยด้วยความหิว แต่หญิงสาวพยายามอดทนไม่ปริปาก ตั้งหน้าตั้งตาขับตลุยต่อไปข้างหน้าเพื่อให้ถึงจุดหมายเร็วๆ เพราะหล่อนอยากจะทรุดตัวลงนอนบนเตียงเต็มทนแล้ว

       ถนนเลี้ยวโค้งไปมาและลาดลงไปตามแนวภูเขาที่ไม่ชันมากนัก ทำให้ขับได้อย่างสบาย อีกทั้งนานๆ จะมีรถสวนมา ณนิสาเหลือบตามองนาฬิกา ใกล้สามทุ่มแล้ว ครั้นพอหันไปมองคนข้างๆ เกื้อกูลหลับไปแล้ว คงเหนื่อยเพลียไม่แพ้กัน

       ไม่นานณนิสาก็พารถมาถึงประตูทางออกด้านทิศตะวันตกของอุทยานฯ หญิงสาวเริ่มมีกำลังใจขึ้นว่าจะต้องมีที่พักและร้านอาหารอยู่ด้านนอก
อุทยานฯ เหมือนที่เยลโล่สโตน แต่เปล่าเลย พอขับผ่านประตูออกมามีแต่ป่า ถนนยังคงทอดคดเคี้ยวอยู่ในป่าสนอันมืดมิด ถนนที่เลี้ยวไปเลี้ยวมาไม่ได้ทอดตรงทำให้ไม่สามารถใช้ความเร็วได้มาก 

       “หิวไหมนิ” เกื้อกูลขยับตัวตื่นขึ้นมาถามเสียงอ่อน คงทั้งเหนื่อยและหิวไม่แพ้กัน

       “พี่ล่ะคะ หิวใช่ไหม”

       เกื้อกูลพยักหน้ารับเนือยๆ หันไปหยิบถุงขนมมาเปิดดู เหลือคุ๊กกี้อยู่ไม่กี่ชิ้นพอแบ่งปันให้รองท้องกันไปก่อน

      “เราออกมาข้างนอกอุทยานฯ แล้วค่ะ เดี๋ยวคงเจอที่พักกับร้านอาหาร” ณนิสาบอกเพื่อนร่วมทางราวกับจะให้กำลังใจ

      ไฟส่องสว่างหน้ารถมีอาการหรี่ลง คนขับเริ่มรู้สึกถึงอาการผิดปกติบางอย่างเพราะเมื่อตอนสตาร์ทรถ ก็ติดยาก และเมื่อครู่ตอนชะลอรถขับผ่านประตูทางออก ดูเหมือนเบารถแล้วคล้ายเครื่องจะดับ แต่หล่อนก็ยังประคองมาได้ จนกระทั่ง....

       “พี่ ! รถเป็นอะไรไม่รู้”  ณนิสาอุทานอย่างตกใจเมื่อรู้สึกถึงอาการติดขัดของเครื่องยนต์ 

      “อะไร เกิดอะไรขึ้น ! ” เกื้อกูลถามอย่างตกใจ

      “เครื่องมันกระตุกค่ะ” 

       พอถึงช่วงขึ้นเนินรถทำท่าไม่มีแรง ครั้นพอลงเนินเครื่องก็เบาแล้วดับไป

       “เครื่องดับ ! ”

       “หา ! เครื่องดับ ! ” เกื้อกูลอุทานแล้วรีบสั่งการ “ประคองรถไว้นิ เราต้องแอบรถเข้าข้างทางอย่าปล่อยให้ตายกลางถนน เราเข็นไม่ไหวแน่” เกื้อกูลบอกเสียงสั่น พยายามมีสติกับเหตุการณ์เฉพาะหน้า

       ณนิสาประคองพวงมาลัยให้รถเบนเข้าไหล่ทาง หล่อนเห็นแล้วว่าข้างหน้าเป็นช่วงถนนที่มีซอยแยกเข้าไป คิดว่าจอดตรงนั้นน่าจะปลอดภัย หล่อนหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปได้ก่อนที่รถจะหยุดเคลื่อน

       ถนนซอยที่ลาดต่ำลงเล็กน้อยช่วยส่งให้รถที่เครื่องยนต์ดับสามารถไหลลึกเข้าไปเกือบร้อยเมตรกว่าจะหยุดสนิท ทั้งสองมองหน้ากันด้วยอาการวิตกทุกข์ร้อน ณนิสาพยายามบิดกุญแจสตาร์ทอีกครั้ง  เงียบ ! ไม่มีเสียงใดๆ เกิดขึ้นแม้แต่น้อย 

       “ไหนลองอีกครั้งซิ” 

        ยังคงเงียบดังเดิม 

       “แบบนี้ต้องเป็นแบตเตอรี่แล้วล่ะ” เกื้อกูลสันนิษฐาน

       “นิก็ว่าต้องเป็นเรื่องไฟเพราะไฟหน้าดับลงไปแล้ว” บอกแล้วพยายามเปิดวิทยุ ก็ดับไปเช่นกัน

       เกื้อกูลเปิดประตูเดินลงไปจากรถ ณนิสากดปุ่มเปิดฝากระโปรงรถแล้วเดินตามลงไป รอบตัวมืดสนิท เกื้อกูลเปิดฝากระโปรงรถแล้วก้มลงไปคลำหาขั้วแบตเตอรี่ด้วยความเคยชิน แต่มือไปโดนส่วนอื่นของตัวเครื่องที่ร้อนจัด

       “อูย ร้อน” สะบัดมือเร่า

       ณนิสาจึงกลับไปข้างในรถค้นหาไฟฉายออกมาส่องให้ เกื้อกูลลองขยับที่ขั้วแบตเตอรี่ดู

       “นิ ลองไปสตาร์ทซิ” 

       ณนิสากลับเข้าไปนั่งแล้วลองทำตามที่เกื้อกูลบอก ก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม

       เกื้อกูลถอนหายใจเฮือก ทั้งหงุดหงิดทั้งกลุ้มใจที่รถมามีปัญหากลางป่าค่ำๆ มืดๆ อย่างนี้

       “เป็นไปได้ยังไงว่าแบตเตอรี่จะเจ๊ง พี่เพิ่งเปลี่ยนลูกใหม่ได้ไม่ถึงปี” บ่นอย่างหงุดหงิดพลางมองไปรอบตัวที่มีแต่ป่าสน  มองหาชุมชนและบ้านเรือนสักหลังที่จะไปขอความช่วยเหลือ ก็ไม่มี

       “นี่ถ้ามีทีมนั้นมาด้วย เราคงมีคนช่วย อย่างน้อยก็ช่วยพ่วงแบตเตอรี่จั๊มสตาร์ท ให้เราพอวิ่งต่อไปได้” 

       ณนิสาไม่มีความรู้เรื่องรถมากนัก หล่อนช่วยเหลือเกื้อกูลในเรื่องนี้ไม่ได้เลย 

       พูดถึง ‘ทีมนั้น’ เกื้อกูลจึงนึกขึ้นได้ รีบกลับมาหยิบโทรศัพท์ในรถ หล่อนจะโทรฯ ไปหาปนนท์กับศักดิ์สิทธิ์ให้มาช่วย แต่พอเช็คหน้าจอ

       “อะไรกันเนี่ย ไม่มีสัญญาณ ! โธ่เอ๋ย ทำไมถึงซวยอย่างนี้นะ” เกื้อกูลสบถแล้วแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง

       ณนิสามองไปรอบตัวที่เป็นป่าทึบ พยายามเดินหาสัญญาณโทรศัพท์

       “มีสัญญาณบ้างไหม” 

       หญิงสาวส่ายหน้า แม้จะเหนื่อยล้าแต่สถานการณ์เช่นนี้ หล่อนจะท้อไม่ได้ เพราะเกื้อกูลจะยิ่งทุกข์หนักและหาทางออกด้วยการพร่ำบ่นราวกับคนประสาทเสีย หล่อนจึงพยายามคิดหาหนทางอื่น
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่