เกลียดพ่อตัวเอง ไม่อยากอยู่ด้วย เกลียดมาก

พ่อเป็นคนชอบบังคับให้ทำตามที่เค้าต้องการตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าจะเป็นการเรียน ที่ไม่เคยได้เลือกเอกที่ตัวเองชอบ หรือโรงรียนที่อยากจะเรียน หรือการใช้ชีวิต ที่ทุกๆสิ่งพ่อต้องเป็นคนตัดสินใจให้ เราเหนื่อยมากจริงกับเค้า จบเรียนมาก็ไม่ได้ทำงานที่ตัวเองอยากทำ พ่อบอกต้องช่วยงานเค้า เราก็เข้าใจว่าพ่อไม่มีคนช่วยงาน ก็ช่วยงานเค้า แต่ประเด็นมันอยู่ที่ เวลาทำงาน เราโดนพ่อด่าเกือบทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นลายมือไม่สวยโดนด่า พูกเบาก็โดนด่า ทุกอย่างที่ๆม่ได้ถูกใจโดนด่า และกับแม่เค้าปฏิบัติเหมือนแม่เป็นทาส หาของไม่เจอก็ด่าแม่สารพัด บอกจะมีเมียใหม่บ้าง จะหาใหม่บ้าง แม่ก็ร้องให้ตลอด กับคนทั่วไป ใครพูดไม่เข้าหูนิดเดียว ด่าจนขายหน้า พูดแรงใส่ ไม่ค่อยคิดว่าใครจะอายอะไรยังไง เอาสะใจอย่างเดียว คนอื่นที่อยู่กับเค้าต้องฟังเค้าคนเดียว บ้าอำนาจ ตัวเองถูกเสมอ คนอื่นผิด แม้กระทั้งทำผิดใส่คนอื่นไม่เคยขอโทด กับลูกก็เช่นกันต่อหน้าคนเยอะๆด่าจนขายหน้าไปเลย ทุกครั้งที่ทำงาน เราจะทำเกือบทุกอย่าง มันก็ต้องมีลืมบ้างแต่ไม่เคยร้ายแรงเลย แต่พ่อด่าอย่างกับไปฆ่าคน และบางทีก็มีปาของใส่ด้วย หรือกับพนักงานคนอื่นก็เหมือนกัน ด่าว่าจนขายหน้าต่อหน้าคนเยอะ เวลาตัวเองทำผิดอะไรชอบโยนความผิดว่าเป็นเพราะคนนี้ คนนั้น  ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าพูดอะไรที่เค้าไม่ชอบนิดหน่อย ก็พูดแรงใส่ลูกค้า ไม่สนใจว่าเค้าจะรู้สึกยัง ศักดิ์ศรีอ่ารักเป็นที่หนึ่ง เจ้าชู้ชอบคึยกับผู้หญิง แม่รู้แต่ทำไรไม่ได้ แต่ข้อดีคือรักแม่มาก รักลูกมาก แต่การกระทำเหมือนจะฆ่าทุกคนในครอบครัว เราอดทนมานานกับคำพูของพ่อ จนกระอักทรมานตายอยู่แล้ว ไม่สามารถเถียงได้ถึงเราถูกก็ออกความคิดเห็นไม่ได้ เพราะ เค้าจะหาว่าเราเถียงและด่าแบบเจ็บทรวงต่อ ทุกครั้งที่ด่าจะทวงบุญคุณลูกทุกครั้ง เราอยากจะตายไป ไม่อยากอยู่กับเค้าแล้ว 
ข้อดีของเค้าคือซัพพอร์ตสิ่งของให้ตลอด รักแม่มากรักลูกมาก แต่นิสัยนี่แหละเรารับไม่ได้ คนอื่นต่างกลัวเข้าใกล้  เรากลัววันนึงคนที่เจ็บปวดที่โดนพ่อด่าร้ายๆจะหวนกลับมาทำร้ายพ่อจนตาย เคยได้ยินตายเพราะปากไหม นั้นแหละที่กลัว คิดว่าเราผิดมากไหมที่เกลียดเค้า ไม่อยากอยู่กับเค้า อยากไปจากเค้า น้องๆเราก็เป็น ไม่มีใครจะอยู่เลย ต่างพากันหนีเรียนต่อไม่อยากอยู่บ้าน
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่