จะแทนเป็นตัวผมละกันนะครับ คือผมเนี่ยเป็นเด็กคนนึงอายุ 19 ปีครับ จะ 20 แล้ว ผมไม่มีตังเรียนเลยต้องดรอปเรียนก่อนเพื่อที่จะได้มาหาตังเพื่อสร้างชีวิตใหม่ในอนาคตครับ แต่มันติดตรงที่ว่า ตอนนี้ที่บ้านผม หนี้สินเยอะมากเลยครับ เป็นส่วนนึงของการดรอปเรียนด้วย ผมเลยต้องมาหางานที่กรุงเทพทำครับ ผมเคยผ่านงาน เซ่นเว มาบ้างบางครั้งแต่ผมทำได้ไม่ถึงเดือนออกเพราะงานมันหนักเกินที่จะทำได้ พอผมเข้ากรุงเทพมา ผมมาทำงานร้านอาหารร้านนึงครับได้เงินเดือนเหลือเก็บเดือนละ 16,000 บาท แต่มันติดตรงที่ว่า ผมอยู่ที่นี่มีแต่คนกดขี่ กดดันมากกกกกก ผมไม่สามารถรับแรงกดดันได้แบบทุกวัน ผมคิดอยู่อาทิตย์สองอาทิตย์ว่าจะออกดีมั้ย สุดท้ายได้งานใหม่ ผมออกทันทีด้วยเหตุผลที่ว่า ผมอยากหาอนาคตไหม่ที่ดีกว่านี้ครับ แต่จริงๆแล้วออกเพราะกดดันมาก กลับบ้านมาร้องให้ตลอดเลยครับ 5555555+ แต่ผมก็ต้องสู้เนาะ เพราะภาระก็มี พอมาทำงานใหม่ที่ทำงานนี้ดีมากๆครับ ผมไม่เครียดมาก แล้วก็เอ็นจอย + ได้มีเพื่อนเพิ่มขึ้น แต่มีสิ่งนึงที่ทำให้ผมต้องคิดอีกครั้งคือ เงินเดือนมันได้มากสุดแค่ 11,000 บาทครับ ซึ่งผมมองว่าน้อยมาก เพราะขั้นต่ำคือถ้าผมจะมีเงินเก็บต้อง 12,000 ขึ้นไปเท่านั้น ผมเลยกลับมาคิดอีกรอบว่าจะออกดีมั้ย แต่ว่าก็กลัวว่า ถ้าออกไปจะเจอสังคมแบบเดิมมั้ย หรือว่าจะมีคนกดขี่แบบงานเก่ารึป่าว หรือเราจะมีความสุขกับงานที่เราทำ ณ ตอนเนี้ย เพื่อนของผม ออกจากงานเพราะเรื่องเงินมันน้อยเลี้ยงคนในครอบครัวไม่ได้ ตอนนี้เหลือแค่ผมกับอีกคนนึงที่ทำงานกันอยู่ ตอนนี้ผมค่อนข้างท้อครับ เพราะงานก็ยิ่งได้เงินน้อยอยู่แล้ว + งานก็หนักอยู่บางช่วงแต่ถ้ายิ่งเหลือพนักงานน้อย เวลากินข้าวก็จะยิ่งไม่มีด้วยแต่ผมยังชอบทำอยู่ครับ แต่แค่ท้อเพราะคนออกกันเกือบทั้งร้าน ตอนนี้คือตันมากครับ ผมไม่เห็นทางออกของการพัฒนาอนาคตของผม ผมอายุ 20 ผมเข้าใจครับ ว่าอายุแค่นี้เงินเดือนมันก็สุดได้แค่นี้จริงๆ แต่บางทีผมคิดว่า ทำไมโอกาสของคนจบ ปวช.หรือ ม.6 มันช่างน้อยเหลือเกิน ตัวเลือกน้อยมากถ้าเทียบกับคนจบมหาลัย ผมไม่มีตังเรียนจริงๆครับ กู้กยศ.ก็ไม่ได้ เพราะแม่เป็นราชการครู ตอนนี่ทางที่ผมมองอยู่มันมืดมาก มิดซะจนไม่เหลือแสงอะไรเลยอะครับ
คิดไม่ออก ผมไม่รู้ว่าควจจะทำยังไง ผมต้องทำต่อหรอ แต่ไม่มีเงินเก็บเลยซักบาท แล้วคราวเนี้ยก็จะมีคนบอกว่า ทำไมแกไม่ไปหางานที่รู้สึกว่าเหมาะกับตัวเองแล้วได้เงินพอกินหละ ???? คือผมอยากจะตอบว่า คำถามนี้ตอบยากมากครับ ผมอายุ 20 จบ ปวช. ตัวเลือกน้อยไม่พอ + โควิดอีก จะมีตัวเลือกไหนให้ผมบ้างล่ะครับ 2.ทนทำงานที่ได้เงินเยอะสิ จะได้ไม่เจอแบบนี้ ????? สุขภาพจิตเป็นเรื่องสำคัญมากนะครับ ถ้าเกิดซักวันผมเป็นซึมเศร้าขึ้นมา การรักษาก็จะเยอะขึ้น + กินยาทุกวันทุกครั้ง ผมไม่โอเครหรอกนะครับ พวกคุณพูดอาจจะดูง่าย แต่ผมตอนนี้ยากจริงๆครับ ยาวหน่อยนะครับถ้าไครอ่านถึงตรงนี้คือ ขอบคุณพวกคุณจริงๆครับ ที่มาอ่านเรื่องขี้โม้ของผมจนจบ ผมขอบคุณพี่ๆทุกคนมากครับ มีเรื่องไรเล่าให้ผมฟังใต้คอมเม้นได้นะครับ ผมจะพยายามเข้ามาอ่านนะ ขอบคุณมากครับ