ต้องการให้พ่อออกไปจากชีวิตแม่

เราเป็นนักศึกษามหาลัยค่ะ อาศัยอยู่บ้านอยู่กับคุณแม่ พ่อ และน้องสาว เรื่องมีอยู่ว่า พ่อเป็นคนที่มีอารมณ์โมโหร้าย ใจร้อน เห็นแก่ตัวค่ะ จริง ๆ พ่อมีนิสัยอย่างนี้มาตั้งแต่เราจำความได้แล้ว แต่มาเป็นเอาหนักขึ้นในช่วงที่พ่อเริ่มมีอาการป่วยเกี่ยวกับเส้นเลือดในสมองค่ะ จากตอนที่เจออาการจนถึงตอนนี้ผ่านมาประมาณ 8 ปีแล้วค่ะ อาการป่วยนี้ทำให้พ่อกลายเป็นคนตกงาน ไม่มีงานทำ เลยทำให้รายได้ทางเดียวของบ้านเรามาจากแม่ค่ะ ตอนแรก ๆ ที่เริ่มมีอาการเข้าโรงพยาบาล พ่อก็เชื่อฟังหมอนะคะ หมอห้ามกินเหล้า ห้ามสูบบุหรี่ กินยาให้ตรงเวลา และดูแลสุขภาพ พ่อเค้าก็ทำตาม แต่พอผ่านไปสักประมาณ 2-3 เดือน พ่อก็เริ่มไม่ทำตามแล้วค่ะ เริ่มไม่กินยา(เพราะคิดว่าตัวเองหายแล้ว) ไม่ยอมไปหาหมอ เริ่มใช้ชีวิตตามใจด้วยเงินของแม่ กินเหล้า สูบบุหรี่ พาเพื่อนมากินเลี้ยงที่บ้าน ทั้ง ๆ ที่คุณแม่ห้ามแล้วห้ามอีก แต่พอห้ามทีไรพ่อก็จะด่าแม่สวนกลับมาทุกรอบเลยค่ะ จนพักหลังแม่ก็เริ่มไม่อยากจะพูดแล้ว และอีกอย่างพ่อเป็นพวกหูเบาเชื่อเพื่อนมากค่ะ แม่เตือนเท่าไหร่ก็ไม่เคยฟัง ทำหูทวนลมตลอดเรื่องเพื่อน ทั้งชอบให้เพื่อนยืมเงิน ทั้ง ๆ ที่ตัวเองตกงานอยู่แท้ ๆ เงินเก็บก็ไม่มี ใช้เงินแม่ทั้งนั้น ทั้งเพื่อนบอกว่าพ่อโดนทำของใส่ก็เชื่อ(ทางบ้านพ่อค่อนข้างเชื่อเรื่องแบบนี้ค่ะ) ให้ไปแก้คุณไสยอีก จริง ๆ เราก็ไม่อยากลบหลู่หรอกค่ะ แต่จะแก้ทั้งทีถามว่าใครเสียเงิน ก็ต้องกลายเป็นแม่อีก แล้วพ่อก็เป็นคนพูดไม่คิด ชอบดูถูกคนอื่น แบบด่ากราดไปทั่ว ทั้ง ๆ ที่บางทีตัวเองผิดด้วยซ้ำ อีโก้สูง ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ชอบทำลายข้าวของ ชอบขว้างของตอนหงุดหงิด รักศักดิ์ศรีจนเป็นบ้า แล้วปัจจุบันเลยช่วงต้นเดือนนี้พ่อเริ่มมีอาการลิ้นแข็งพูดไม่ชัด พ่อเลยยอมไปโรงพยาบาลหลังจากที่ไม่ยอมไปมา 6-7 ปี สรุปเลยคือเจอเส้นเลือดสมองตีบเพิ่มทำให้ลิ้นแข็งพูดไม่ชัด ซึ่งทำให้ภาระแม่เพิ่มขึ้นอีกเยอะมาก ๆ ต้องจ่ายค่ายาทุกเดือนซึ่งราคาประมาณเกือบ 10,000 บาท/เดือน สำหรับแม่เราที่แบกรับภาระค่าใช้จ่ายของทั้งครอบครัวมันเยอะมาก ๆ ทุกวันนี้แม่เครียดและเหนื่อยมาก ทั้งเรื่องงานที่หนักทำจนแทบไม่ได้พัก ทั้งเรื่องค่าใช้จ่าย ค่าบ้าน ค่ารถ หนี้สินต่าง ๆ แม่เราเป็นคนรับผิดชอบหมดเลย แล้วแม่ก็ต้องรองรับอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้ของพ่อ ทั้งด่า ทั้งปาข้าวของสารพัด ยิ่งแม่เราเป็นคนชอบเสพข่าว ทุกวันนี้มีข่าวครอบครัวอารมณ์ร้อนชักปืนมายิงค่อนข้างเยอะค่ะ ยิ่งทำให้แม่กลัวคนแบบพ่อมาก ๆ เพราะพ่อมีปืนอยู่ในห้องด้วย แม่เราเคยพูดให้พ่อกลับไปอยู่ต่างจังหวัด ไม่ก็แยกบ้านกันอยู่ไปเลย แต่พ่อเค้าก็เมินค่ะ ไม่ยอมคุยกับแม่เรื่องนี้สักที ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อเค้าไม่กลับไปอยู่ตจว. เพราะเค้าดูเหมือนนับเพื่อนนับญาติกับคนที่จังหวัดเค้าเยอะมาก(แต่คนอื่นนับไหม อันนี้ก็ไม่แน่ใจ) มีความสุขตอนกลับตจว.มากจนงงว่าจะกลับมาอยู่บ้านนี้อีกทำไม เราเคยบอกให้แม่ขายบ้านนี้ทิ้งแล้วย้ายไปอยู่ด้วยกัน 3 คน แค่แม่เราน้อง แต่แม่เราก็กลัวพ่อจะตามไปด้วย

ทุกวันนี้เราสงสารแม่มาก ๆ อยากจะไปหางานพาร์ทไทม์ทำแต่แม่ก็ไม่อยากให้เราไปทำ อาจจะเพราะเราเป็นผู้หญิงแม่เราเลยห่วงเราค่อนข้างมาก เราไม่รู้จะทำยังไงให้แม่หลุดพ้นจากผู้ชายแบบนี้ เราอยากให้แม่มีความสุข อยากให้แม่ได้ใช้ชีวิตแบบที่คนดี ๆ คนนึงสมควรได้รับ ไม่ต้องมาเครียดเพราะผู้ชายไร้ประโยชน์ เห็นแก่ตัวแบบนี้ต่อไป แต่ไม่รู้จะทำยังไงค่ะ ใครคิดเห็นยังไงหรืออยากจะแนะนำอะไร สามารถพิมพ์บอกเล่าเราได้นะคะ ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ