@@…พลาด คือบทเรียน…@@ กลอนกลบท ดอกไม้พวงพู่ร้อย

🍎สุดรัก หักจิต คิดกระหวัดทุกข์จัด ซัดซบ กลบสุขหนักแรกรัก จักยอด กอดกกนักสักพัก สับปลับ กลับปวดแปลบ 🍎กุ๊กกิ๊ก ซุกดะ กะจะปดมิลด คดคิด ปิดและแสบบทบาท มาดยอด ริจะแอบโลกแคบ เสร็จเพราะ จริตคด 🍎พบภาพ อาบอบ ค

“ สองเรา ” 💍ด้วยดวงจิต พิศวาส มาตรแม้นว่าเสน่หา ตราตรึง ซึ้งทรวงหนักสบดวงตา พาเคลิ้ม เติมให้รักศรลงปัก หักห้ามใจ ไม่ได้เลย 💍คงเป็นเพราะ เหมาะสม พรหมลิขิตวางเส้นขีด รีดรอย คอยผลักเฉยให้สองเ

“อโหสิกรรม” 🍷ระทวยระทม ก็ขมก็ขื่น สะอื้นสะอึกมิตรองมิตรึก กระไรกระนี้ มิมีสมองประสงค์ประสาน และนานเสมอ บ่มีจะปรองกระทบจะครอง จะปองก็ยาก ลำบากลำบน 🍷สนิทสนม ประสมเสนอ และเปรอสนุกคละเคล้าคละค

“ชมสวน” ❄️ม่วงส่าหรี คลี่งาม อร่ามล้น กลีบหยักย่น เลาะลาม อร่ามเหลือประดับกิ่ง อิงก้านใบ ไม่มีเครือต่างก็เอื้อ กันไป ไม่มีแคลง 🌸ดอกเงาะงาม งามเงาะใช่ คล้ายดุจสื่อ-ปุยขนคือ เส้นสาย คล้

“รักแรกพบ” 🧚รู้สึกแปลก เมื่อแรกพบ สบตานั้นรู้สึกหวั่น หวิวไหว โอ้ใจหนอใคร่เอ่ยถาม แต่ทำไม ใจรีรอใคร่เอ่ยขอ ไลน์ไว้ ไยเงียบงัน 🧚เมื่อต่างคน ต่างนิ่ง ต่างไม่กล้าเมื่อต่างมา ท่าที มีผกผันเพรา

“ จะจำจด ” 🌸ประหวาดหวั่น คละพรั่นพรึง คะนึงหนักเพราะร้าวรัก ประจักษ์จน สิทนท้อมาพังภินท์ จะรินรส ปริพจน์พอจะพร่ำพ้อ มิขอขัด และคัดคำ 🌸ณ คืนค่ำ ระคำคน ผจญจิตประสงค์สิทธิ์ ประชิดชื่น และกลืน

“เลาะไปเรื่อย ” 🦋ธรรมชาติ วาดวางไว้ ในไพรสณฑ์สุขยินยล บนเขาเขิน เพลินเลาะเลี้ยวทอดน่องเดิน เกินสุขได้ ไม่แดเดียวมิคิดเปลี่ยว เหลียวหาใคร ไร้เงารอ 🦋ผีเสื้อร่อน ว่อนหาคู่ ดูน่ารักแล้วทำไม ไม

“รักร้าง” 🌺รักราร้างแรมรอน จำจรห่างวันเวิ้งว้างว้าวุ่น ลุ้นไม่ไหวทานทนทดท้อแท้ แผลในใจมันหม่นมัวหมองไหม้ ใคร่ระทม 🌺ขอขอดค่อนคนเคียง เลี่ยงหลบหายเคยเคลียคลอเคลื่อนคลาย กลายกลับขมจำใจจดจ่อจ้

“ อภัย ” 🍁โอ้โศกใด ไม่โศก เท่าอกหักเศร้าหน่วงหนัก ทุ่มเท เขาเหห่างปราศจาก จริงใจ ไร้ทิศทางจนจืดจาง ทางเป็นศูนย์ ลุ้นคืนดี 🍁มอบศรัทธา ในรักแรก ไม่แปลกนักรู้จักรัก หากศึกษา ให้ถ้วนถี่ปัญหาเก

“จำยอม..ทำใจ ” 🌎รายรอบขอบเร่าร้อน……ทรมาน้ำปะพรมเยียวยา……ผ่อนบ้างแสงแดดแผดเมามา……พิโรธ ใดฤๅสาดส่องแรงแสงสร้าง……ช่างร้ายเหลือทน 🌎โปรดบ