สวัสดีครับ ตามหัวข้อเลย ผมไม่ไหวกับชีวิตแล้ว ครอบครัวที่บ้านก็มีฐานะทางการเงินนะครับ แต่ทำไมพ่อต้องโมโหตลอดเวลาเหมือนเราทำอะไรผิด แต่ผมก็พยายามไม่ทำอะไรเลยในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เอาเวลาทั้งหมดทำในสิ่งที่พ่อแม่ต้องการหรือสี่ให้ทำ ส่วนแม่ก็ไม่อยากให้แม่มารับรู้เรื่องของผมครับ เพราะแม่เป็นเสาหลักของบ้านไม่อยากให้เครียด ส่วนเรื่องเพื่อนผมก็ไม่สนใจมากนะครับถามว่ามีไหมก็มีอาย1-2คนแต่ก็ไม่สนิดมาก มีครั้งหนึ่งผมขอไปตั้งแคมป์คนเดียวอยู่กับตัวเองพ่อกับแม่ก็พูดแซวเล่นว่ากล้าหรอกแน่ใจนะทำนองว่าให้ไปแต่ไม่ได้บอกตรงๆ ผมก็ดีใจนะแต่วันต่อมาพ่อจะอารมณ์เสียเรื่องอะไรผมก็ไม่รู้ แม่ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมเลยไม่ไปดีกว่ากลัวถ้าไปจะทำให้อะไรไม่ดีไปมากกว่านี้ เป็นแบบนี้ทุกรอบครับ ผมก็พยายามหาจุดที่ผมผิดพลาดว่าทำอะไรผิดแต่ก็หาไม่เจอ ผมทั้งไม่ผมพยายามไม่คุยกับน้องๆเพื่อไม่ให้หัวเราะเสียงดัง พยายามไม่แต่งตัวดีเพื่อจะได้เป็นการบอกกล่าวเป็นในๆว่าผมไม่ไปไหนนะ จนผมคิดว่าถ้าไม่มีผมคงดีกว่านี้ ตอนแรกก็อยากตายๆไปนะครับ แต่ก็กลัวบาป เลยอยากหนีไปบวชไกลๆบ้าน แต่ก็ไม่รู้จะทำไง
อายุ20 ปัญหาชีวิตเข้ามาตลอด ในใจอยากฆ่าตัวตาย แต่ก็อยากหนีไปบวชที่ไกลๆ