แมวจากไปเพราะเรา จัดการความรู้สึกยังไงดี

กระทู้คำถาม
คือเราเลี้ยงแมวไว้สองตัวค่ะ ชื่อวิสโก้กับโลตัส ทั้งสองกินเก่งมากๆ กินจนตัวกลมเลย แต่พอถึงวันที่จู่ๆอากาศก็หนาวในฤดูร้อน ผ่านไปหนึ่งวันก็กลับมาร้อนเหมือนเดิม หลังจากนั้นวิสโก้ก็ป่วยค่ะ ในความคิดเรา วิสโก้น่าจะปรับอุณหภูมิในร่างกายไม่ทันเลยป่วย น้องไม่ค่อยแข็งแรงอยู่ด้วย ผ่านไป5วันวิสโก้ก็ยังไม่หายป่วย พอเข้าวันที่หกน้องก็ฉี่ราด ทำให้น้องเปื้อนเยอะมาก ในความคิดเราตอนนั้นเราคิดจะอาบน้ำให้ค่ะ ไม่รู้ว่าเรียกว่าอาบน้ำได้มั้ย แต่เราแค่ต้องการที่จะล้างส่วนที่มันเปื้อนฉี่ให้น้อง ในใจตอนนั้นเราก็ลังเลนะคะ ลังเลว่าจะอาบให้ดีมั้ย เพราะเราเคยอาบให้แมวตัวก่อนพอผ่านมา1วันน้องก็จากไป ช่วงนั้นน้องป่วยด้วยแถมเป็นช่วงฤดูหนาวอีก สุดท้ายเราก็เลือกที่จะอาบให้ค่ะ เราค่อยๆเอาวิสโก้ลงไปช้าๆ แค่ครึ่งตัวแล้วค่อยๆล้างตัวน้องค่ะ หลังจากนั้นก็เอาวิสโก้ออกมา แล้วเราก็พยายามที่จะทำให้ตัวน้องแห้งไวที่สุด แต่ผ่านไปไม่กี่นาทีน้องก็ชัก น้องดิ้นไปมาในอ้อมกอดเรา ตอนนั้นเรารู้แล้วหล่ะ ว่าเราไม่ควรทำแบบนี้เลย เราเห็นแบบนั้นก็ร้องไห้ออกมาพร้อมกับกอดวิสโก้แล้วค่อยๆเช็ดตัวน้องด้วยมือของเราที่มันสั่นอยู่ เราหวังว่าจะน้องจะไม่ตายเหมือนตัวก่อน แต่มันกลับซ้ำรอยเดิม วิสโก้ตาค้าง เสียงลมหายใจก็หยุดไป เรียกชื่อก็ไม่ตอบสนองเลย วิสโก้ตายคาอ้อมกอดเรา เราได้แต่กอดน้องแน่นๆแล้วพูดขอโทษทั้งๆที่มันสายไปแล้ว ตอนนั้นเราช็อกมากทำอะไรก็ไม่ถูกเพราะเราอยู่บ้านคนเดียว เรานั่งกอดร่างวิสโก้แล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้นประมาณ3-4ชั่วโมง จนแม่กลับมาจากทำงาน แล้วเราก็เล่าให้แม่ฟัง ว่าเป็นเพราะเรา ถ้าเราไม่จับวิสโก้อาบน้ำ ถ้าเราเสิร์ชว่าแมวป่วยควรอาบน้ำมั้ย ถ้าไม่มีเรา ถ้าเราไม่ตื่นขึ้นมา วิสโก้ก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้ เราโทษตัวเองอยู่แบบนี้ตลอดเวลา แต่ทั้งหมดมันเป็นเพราะเราจริงๆ เพราะเราเลยทำให้น้องต้องตาย เราฝังใจมาก แม่บอกเราว่า "อย่าคิดมาก อย่าโทษตัวเองเลย ก็เราไม่รู้นี่นา ไม่เป็นไรนะ อย่างน้อยเราก็ได้ทำความสะอาดให้วิสโก้ก่อนมันจากไป" แต่เราก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี น้องตายคาอ้อมกอดเราเลยนะ...
     นี่ก็ผ่านมาเกือบ2วันแล้ว ตาเราบวมโต่งเลย นอนก็นอนไม่ค่อยหลับ อีกวันเดียวเราก็ต้องไปงานปฐมนิเทศม.4(เราอายุ15-16ปี) เราไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากแม้แต่จะเดินออกจากบ้าน ใบหน้าเราชาไปหมด ไม่อยากยิ้ม ได้แต่ร้องไห้เวลานึกถึงวันนั้น พอหยุดร้องได้ไม่กี่นาที เราก็ร้องไห้อีก ซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ทั้งวัน โลตัสก็อยู่เป็นเพื่อนนะ แต่เราก็ห่วง กลัวว่าโลตัสจะเหงา เพราะนางติดวิสโก้มาก นอนด้วยกันตลอดเลย เราขอโทษโลตัสด้วยที่ทำพี่มันจากไป มองหน้าโลตัสก็รู้สึกผิดแล้วร้องไห้ออกมาทุกที เราจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี.... ไม่ไหว ไม่ไหวเลยจริงๆ


ปล.เราอยากพาน้องไปหาหมอนะคะ แต่แถวบ้านเราไม่มีสัตวแพทย์เลยเพราะอยู่ในชนบท เราเข้าเมืองก็ยากเหมือนกัน ตอนที่วิสโก้ป่วยแม่ก็ให้กินยาค่ะ เป็นยาที่น้องเคยกินตอนที่เคยป่วยตอนแรกๆ เพราะน้องก็หาย แต่คราวนี้น้องไม่หาย เราอยากพาน้องไปหาหมอมาก แต่ด้วยสิ่งรอบตัวมันไม่อำนวยความสะดวกให้เราเลย ทุกคนจะโทษเราก็ได้ค่ะ เพราะเราผิดจริงๆ เราผิดเอง
แก้ไขข้อความเมื่อ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่