ได้ฟังพี่นิ้วกลมแล้ว ผมนึกถึงเรื่องของผมได้สองเรื่อง เป็นความรู้สึกที่ ยังงงอยู่ว่ามันคืออะไรว้าาาา?
แต่ขอบอกว่าเรื่องจริง ผมไม่โกหก ไม่มุก ไม่พูดเล่น ทั้งสองเรื่องเกิดขึ้นนานมากแล้ว แต่ผมยังจำได้อย่างแจ่มชัดเลยครับ

1. ตอนผมเป็นเด็ก เด็กมากกกกก เด็กทารกเลยล่ะ อายุผมเดาว่าตอนนั้นน่าจะสองสามเดือน ความทรงจำก็คือ แม่อุ้มผมไปที่ไหนสักแห่ง(มาประมวณตอนโตมันคือโรงพยาบาล) แล้วแม่ก็ส่งผมให้กับพยาบาล เธอก็เอาผมไปชั่งน้ำหนัก สิ่งแรกที่ผมรู้สึกเลยก็คือ ความเย็นวาบบบที่แผ่นหลัง และรู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่มีใครกอด ผมเลยร้องลั่นเสียงดัง จนใครสักคนมาอุ้มผมขึ้น จากนั้นผมก็จำไม่ได้แล้ว แต่เรื่องนี้มันแจ่มชัดมากกกก จำความรู้สึกนั้นได้จนกระทั่งวันนี้

2. ตอนวัยรุ่นสักยี่สิบต้นๆ วันหนึ่งผมนอนกลางวันในห้องคนเดียว เริ่มนอนสักบ่ายสองมั่ง ตืนมาอีกทีสี่โมงเย็นกว่าๆ ตอนตื่นนี่ผมตื่นแบบอยู่ดีดีก็ลืมตาขึ้น ไม่ได้มีเสียงอะไรทำให้ตกใจตื่น นอนคนเดียวห้องเย็นสบายและเงียบสงบ พอลืมตาขึ้นผมนอนหงาย สิ่งหนึ่งที่คิดตอนนั้นก็คือ "เราเป็นใคร แล้วทำไมมาอยู่ที่ร่างนี้" เฮ้ยยยย ผมคิดแบบนี้จริงๆ คิดแบบไม่ได้คิด อยู่ดีดีมันก็คิดขึ้นมาเอง ตอนนั้นผมก็ไม่ได้รู้เรื่องศาสนาอะไร เข้าวัดใส่บาตรเฉพาะวันเกิดปีละครั้งเพราะแม่ให้ทำ ผมยังงงจนวันนี้ อะไรทำให้ผมคิด หรือใครคิด งงจริงๆ

ท่านใดพอจะมีเหตุผลในสองเรื่องนี้บ้างไหมครับ?
ว่าหนึ่งทำไมผมถึงจำเหตุการณ์ตอนเด็กมากกกกได้ และทำไมผมถึงคิดอะไรแปลกประหลายปานนั้น
ขอบคุณครับ