สวัสดีครับผมไม่คิดว่าจะได้เข้ามาตั้งคำถามอีก ผมแค่อยากเพื่อนๆครับว่าผมผิดมากมั้ย ? เเล้วใครที่พอมีประสบการณ์ช่วยแนะนำด้วยครับ
เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อ6ปีที่แล้วผมได้พบรู้จักรุ่นพี่คนหนึ่งที่อายุต่างกันวงรอบหนึ่ง แล้วเคยผ่านการมีครอบครัวมาเเล้วมีลูก1คน เรามีความรู้สึกดีๆต่อกันเเล้วตกลงคบหากัน ตลอดเวลาที่เราคบหากัน เราเคยตกลงคุยกันไว้ว่าแกบอกผมว่า ผมยังเด็กอยู่ยังต้องเจออะไรอีกมากมาย เมื่อถึงเวลา เราสองคนก็ต้องไปชีวิตแยกกันไปเติบโต ผมก็ต้องไปมีครอบครัว มีลูก เช่นเดียวกับที่แกผ่านมา และแกบอกผมว่า ใช้ชีวิตตอนนี้ให้มีความสุขก็พอ จนมีขึ้นมีเรื่องราวดีๆเกิดขึ้นมากมาย ตอนนั้นผมก็ยังเด็กอาจคิดน้อยใช้ชีวิตตามที่แกแนะนำแกบอก และผมมั่นใจผมก็ดูแลเขาได้ดีมากตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน พอเวลาผ่านไปๆ ผมโตขึ้นอาจมีเหตุมากมาย ถึงเวลาที่เราอาจต้องจบความสัมพันธ์นี้และเป็นพี่น้องหรือคนรู้จัดกัน เรากลับมานั้งคุยกัน แต่กลับกลายเป็นว่า มีการทวงบุญคุณกันเกิดขึ้นในคำพูดทางอ้อม มีบอกผมว่า อย่าคิดว่าผมเก่งที่จะออกไปใช้ชีวิต บอกผมว่ายินดีด้วยโตเเล้วส่งถึงฝั่งแล้วปล่อยให้แกโดนเดี่ยวไปแบบนี้แหละ(ประชด) ผมทำให้เขาเศร้า บอกผมว่าผมทำให้เขาเหงาและโดดเดี่ยว ทั้งๆผมไม่ได้ไล่เขาไปไหนไม่ได้ทะเลาะกัน เรายังคุยกันได้ เจอกันได้ แต่เพราะอาจเป็นเพราะงาน ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ส่วนผมก็ไปมีชีวิตของผม ผมเครียดมาหลายวัน ว่า ผมเป็นคนผิดมากหรือ แล้วผมต้องทำอย่างไร ตอนนี้ผมรู้สึกผิดรู้สึกแย่มาก ผมควรกลับไปทำให้เขาสบายใจมีความสุขต่อไปอย่างที่เขาต้องการ หรือ ควรไปชีวิตของเราตามที่เราต้องการครับ อาจผิดพลาดล้มเหลวแต่ผมแค่ลองทำอะไรนอกกรอบดูบ้าง
*ใครผ่านเข้ามาช่วยแสดงความคิดเห็นในความเห็นส่วนตัวในแต่ละท่านด้วยนะครับ
*ขอบคุณทุกความเห็นและคำแนะนำมากๆครับ ผมไปปรับใช้หรือหาทางออกดู
ผมผิดมากหรือครับ ที่อยากออกมาใช้ชีวิตของตัวเอง
เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อ6ปีที่แล้วผมได้พบรู้จักรุ่นพี่คนหนึ่งที่อายุต่างกันวงรอบหนึ่ง แล้วเคยผ่านการมีครอบครัวมาเเล้วมีลูก1คน เรามีความรู้สึกดีๆต่อกันเเล้วตกลงคบหากัน ตลอดเวลาที่เราคบหากัน เราเคยตกลงคุยกันไว้ว่าแกบอกผมว่า ผมยังเด็กอยู่ยังต้องเจออะไรอีกมากมาย เมื่อถึงเวลา เราสองคนก็ต้องไปชีวิตแยกกันไปเติบโต ผมก็ต้องไปมีครอบครัว มีลูก เช่นเดียวกับที่แกผ่านมา และแกบอกผมว่า ใช้ชีวิตตอนนี้ให้มีความสุขก็พอ จนมีขึ้นมีเรื่องราวดีๆเกิดขึ้นมากมาย ตอนนั้นผมก็ยังเด็กอาจคิดน้อยใช้ชีวิตตามที่แกแนะนำแกบอก และผมมั่นใจผมก็ดูแลเขาได้ดีมากตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน พอเวลาผ่านไปๆ ผมโตขึ้นอาจมีเหตุมากมาย ถึงเวลาที่เราอาจต้องจบความสัมพันธ์นี้และเป็นพี่น้องหรือคนรู้จัดกัน เรากลับมานั้งคุยกัน แต่กลับกลายเป็นว่า มีการทวงบุญคุณกันเกิดขึ้นในคำพูดทางอ้อม มีบอกผมว่า อย่าคิดว่าผมเก่งที่จะออกไปใช้ชีวิต บอกผมว่ายินดีด้วยโตเเล้วส่งถึงฝั่งแล้วปล่อยให้แกโดนเดี่ยวไปแบบนี้แหละ(ประชด) ผมทำให้เขาเศร้า บอกผมว่าผมทำให้เขาเหงาและโดดเดี่ยว ทั้งๆผมไม่ได้ไล่เขาไปไหนไม่ได้ทะเลาะกัน เรายังคุยกันได้ เจอกันได้ แต่เพราะอาจเป็นเพราะงาน ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ส่วนผมก็ไปมีชีวิตของผม ผมเครียดมาหลายวัน ว่า ผมเป็นคนผิดมากหรือ แล้วผมต้องทำอย่างไร ตอนนี้ผมรู้สึกผิดรู้สึกแย่มาก ผมควรกลับไปทำให้เขาสบายใจมีความสุขต่อไปอย่างที่เขาต้องการ หรือ ควรไปชีวิตของเราตามที่เราต้องการครับ อาจผิดพลาดล้มเหลวแต่ผมแค่ลองทำอะไรนอกกรอบดูบ้าง
*ใครผ่านเข้ามาช่วยแสดงความคิดเห็นในความเห็นส่วนตัวในแต่ละท่านด้วยนะครับ
*ขอบคุณทุกความเห็นและคำแนะนำมากๆครับ ผมไปปรับใช้หรือหาทางออกดู