ใครเคยรู้สึกว่าครอบครัว สังคมภายนอก ไม่ใช่พื้นที่ของตัวเองบ้างมั้ยคะ

กระทู้คำถาม
คือเราอายุยังน้อยอยู่เข้าใจนะคะว่าผู้ใหญ่ผ่านอะไรมาก่อนเราเยอะและมีหน้าที่ความรับผิดชอบเยอะกว่าอยู่แล้ว แต่คือเรารู้สึกไม่ไหวกับครอบครัวหรือสังคมภายนอกที่เราเจอ เราโตมาในสภาพที่ต้องเห็นพ่อ แม่ ทะเลาะกันรุนแรงแบบเผาห้อง จะฟันกัน ด่าทอกันแรงๆ ตะหวาด ตะคอก มันผ่านมานานแล้วติงแต่ตอนเราเด็กๆเลย ตอนนี้โตขึ้นมากแล้วแต่ทุกครั้งที่ได้ยินพ่อแม่ ตะคอกใส่กัน ภาพในวันนั้นก็จะผุดขึ้นมา มันทำเราหวาดกลัวจนร้องไห้ แล้วแทนที่จะหยุดทะเลาะกันหรือหันมาปลอบเรา กลับด่าเราว่า โตเป็นควายแล้วยังจะร้องไห้อยู่อีกหรอ แล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่สามารถร้องไห้กับครอบครัวได้อีกเลย ไม่ใช่แค่พ่อ แม่นะ กับตายายก็ด้วย พอร้องหรือแสดงออกว่าเศร้า ก็จะมองเรา ทำหน้าทำตาเหมือนเราฆ่าใครตายสักคน ตอนเราย้ายมาอยู่กับยาย ตอนแรกๆก็โอเคนะ มาอยู่กับลูกน้าอีกคนนึง แต่พอผ่านไปนานๆ เริ่มรู้สึกว่าเราไม่ได้รับความสนใจเลย อะไรๆก็โทษว่าเราผิด น้องเล่นไฟเช็คลนโต๊ะก็หาว่าเราทำทั้งๆที่เราเป็นคนไม่ถูกกับไฟเช็คเลยอะ พอเราบอกว่าน้องทำ ยายก็ด่าเราต่ออีกว่า ก็เพราะไม่ได้ดูน้องไง สรุปเราผิดหมดเลยหรอ วันเกิดเรายายไม่เคยจำได้เลย แต่พอวันเกิดน้องตำได้แม่นแป๊ะ อวยพรทุกครั้ง วันแม่เราซื้อดอกมะลิมาไหว้ยายเพราะแม่อยู่คนละจังหวัด ยายกลับบอกเราว่า ทำไปทำไม ไร้สาระ แถมเอาของเราไปทิ้ง พอสงกรานต์น้องมารถน้ำ ดีใจ ยิ้มร่า น้องเรียนไม่เก่งมาตลอดพอได้เกรดดีก็ชมใหญ่ แต่เราที่ทำดีมาตลอดไม่เคยได้รับคำชมเลย พอเราเกรดตกปีแรกก็หาว่าเรา โง่ ควาย เรียนยังไงให้ได้แค่นี้ ดูน้องบ้างสิ ปีนี้เกรดมันดีกว่าอีก เก่งจะตาย บอกตามตรงว่าสาขาที่เรียนอยู่ไม่ได้ชอบเลย พยายามบ่น พยายามบอกทางบ้านแล้ว แต่ก็ได้รับคำตอบมาว่า เรียนๆไปเถอะ สาขานี้ได้ตังเยอะ จะได้เลี้ยงพ่อแม่ได้ จะได้ช่วยค่าหนั้สิน เอาจริงนะ หนี้สินที่บอกมาอะ เราไม่รู้ว่าเขาเอาไปทำอะไรด้วยซ้ำ เพราะพ่อแม่ไม่ได้ส่งเราเรียนมา2-3ปีแล้ว ไม่ส่งตังให้ยายด้วย อยู่กันได้เพราะญาติเอาผักเอากับข้าวเอาอะไรมาให้ เราเคยโดนผีอำด้วย ทรมานมากเกือบตาย แต่พอบอกยาย ยายบอกไร้สาระ ทั้งๆที่เราเสียงแหบเพราะเรียกแกตอนผีอำแต่แกก็ไม่เชื่อ พอแม่เราโทรมาหาบอกว่าแม่โดนผีอำ ยายรีบปลอบ เป็นห่วงเป็นใย ตั้งต่นั้นมามันก็ฝังความคิดว่าทุกอย่างที่เป็นฉันมันไร้สาระ และต่อจากนั่นไม่ว่าจะผีอำอีกกี่ครั้งก็จะไม่บอกใครเลย ไปทำบุญคนเดียว เราเปิดพัดลมเพราะมันร้อนก็ด่าเราว่า จะเปิดทำอะไรนักหนา พอน้องเราเปิด24ชม. เราถามว่าทำไมไม่ว่ามันบ้าง คำตอบคือ ก็น้องมันร้อน .... ปัจจุบันนี้ยายเหมือนไม่ค่อยอยากคุยกับเราแล้วอะ ถามไรไปก็เงียบ ทำว่าทำอะไรก็บอก แหกตาดูดิ บ่นคิดถึงแต่น้อง น้องอย่างนู้น น้องอย่างนี้ บ่นกับเราว่าอยากตายเหนื่อยใจกับแม่ แต่กับน้องเรากลับบอกว่า ยายยังอยู่ได้นาน นานจนได้ดูหน้าลูกแกนั่นแหละ อยู่กับเรามันอึดอัดมากเลยหรอ  พอเข้าสังคมก็ไม่เคยเจอเพื่อนที่จริงใจ มีแต่เพื่อนที่ต้องใช้เงินยึดเหนี่ยวเอาไว้ ไม่มีก็ไม่ได้ เพราะครูชอบสั่งงานกลุ่ม มีเพื่อนเหมือนมีลูกจ้าง ปรึกษาอะไรก็ไม่ได้ แบ่งงานให้รับผิดชอบต้องทำสำรองไว้ชุดนึง ไปเที่ยวกับเพื่อนก็โดนเบียดให้เดินหลังสุด ไม่เคยหันมามองว่าเราเดินทันไหม หยุดแวะรึป่าว เราได้แต่เดินตาม แวะก็ต้องแวะที่เดียวกันไม่งั้นได้หลงกันแน่ๆ พอเจอแฟนเจอเพื่อนแฟนเจอสังคมที่แฟนอยู่ ทำไมเรารู้สึกอิจฉายังไงก็ไม่รู้สิ  แต่พ่อแม่ว่าเรานะเรื่องแฟนอะ ว่าเรามาตลอดแต่เราก็ดื้อเพราะเรารู้สึกว่าเราได้รับความรักจากแฟนมากกว่า พ่อชอบพูดว่า ลูกเป็นสมบัติของพ่อ จะทำอะไร จะมีแฟนต้องมาขอพ่อก่อน ถ้าไม่ได้คือไม่ได้ ห้ามเถียง (บ้านเราเถียงไม่ได้เลย พูดอธิบายก็หาว่าเถียง) เราไม่อยากอยู่ในที่แบบนี้อะ อยากโตไวๆ แยกบ้าน อยู่กับคนที่เรารู้สึกอบอุ่นมากกว่าครอบครัว มากกว่าเพื่อนตัวเองอะ  มีคนเคยเป็นมั้ย แล้วมันผิดรึป่าวคะ
แสดงความคิดเห็น
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ปัญหาครอบครัว
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่