เกลียด

เรารู้สึกไม่ดี รู้สึกโมโหมากๆๆ แม่เราบอกว่าจะพาไปนู้นไปนี้ไปเที่ยว บอกว่าถ้างานเสจแล้วจะพาไป ปม่ก็เอาเรากับพี่ไปด้วยไปทำงาน งานก็เสจแล้ว ที่นี้มันต้องแก้งาน แม่บอกว่า แก้งานอีกสองสามวันเสจละเดียวพาไป แม่เหนื่อยละ นี้ผ่านมาเป็นสิบวัน งงมาก แม่ใครชอบผัดวันประกันพรุ่งไหมค่ะ แล้วไม่ค่อยชอบนิสัยแบบนี้ของแม่เลย กลับบ้านมาก็ไม่พูดไม่จาทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น เหมือนอยากให้เราลืมๆไปที่แม่จะพาไปเที่ยว ขึ้นเราอยู่แต่ในบ้านจนจะเครียดอยู่แล้วแถบจพไม่ได้ออกบ้านเลย อยู่บ้านก็เบื่อไม่มีไรทำเลย วันนี้ก็มาหาที่ห้องมาถามหายาย แต่ไม่ถามไม่บอกเลยสักนิดว่าจะได้ไปวันไหนยังไง ละ รร เราก็ใกล้จะเปิดแล้วด้วย เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเอาแต่ใจนะ แต่เราก็ไม่ชอบนิสัยแบบนี้เหมือนกัน มันก็ไม่ใช่แค่นี้ มีนอีกตั้งหลายครั้ง เราโครตเบื่อเลย😤😤
เรารู้สึกแบบเห้อ เราคิดถึงเรื่องนี้ทีไรก็ร้องไห้ตลอด จนเกลียดแม่ตัวเองเลย เรารู้ว่ามันไม่ดี แต่เราาแค่รู้สึกไม่ชอบมากๆๆ เราร้องไห้จนจะเป็นโรคซึมเศร้าอยู่เเล้วอะ พอได้ระบายออกมามันก็รู้สึกดีขึ้นมากๆ ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ มีความคิดเห็นนังไงเม้นบอกได้นะคะจะเอาไปปรับปรุงค่ะ