ตามหาหนังสือครับ

หนังสือเล่มนี้เหมือนจะเป็นนิยายแปลไม่ก็วรรณกรรมเยาวชนครับ จขกท.เคยอ่านในห้องสมุดโรงเรียน เนื้อเรื่องก็จะประมาณว่า มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งบังเอิญไปเจอแวมไพร์หนุ่มคนนึง เขาถูกทำให้เป็นแวมไพร์เหมือนกัน เวลากินเลือดจะไม่กัดคอแบบแวมไพร์ทั่วไปเพราะมันเป็นจุดสังเกตง่ายเกินไป จะทำให้โดนล่าแทน แต่จะใช้วิธีเอาเล็บกรีดผิวเหยื่อให้เลือดออก ดื่มเลือดจากรอยกรีดนั้น แล้วใช้น้ำลายสมานแผลเอา ใช้ชีวิตกลางวันปกติ

ต่อมาเด็กชายตัวเอกของเรื่องก็ได้พบกับเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่งเป็นมนุษย์ หลังจากที่ตัวเองเป็นแวมไพร์ไปแล้ว เด็กชายตัวเอกไม่ยอมกินเลือดเพื่อนตัวเองครับถึงจะถูกคุณน้าแวมไพร์คะยั้นคะยอสักเท่าไหร่ พยายามหลีกเลี่ยงกินเลือดสัตว์อื่น ๆ ทดแทนมาตลอดทั้งที่ถูกบอกเสมอว่าพลังงานมันไม่พอ เธอจะตายเอานะ 

ความสัมพันธ์ของเด็กชายสองคนนี้พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ กินด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เป็นค.สัมพันธ์ที่น่ารักมากกก

ทีนี้เด็กชายเพื่อนพระเอกมีจุดเด่นที่เป็นเอกลักษณ์อยู่อย่างนึงครับ น้องชอบกินกระเทียมดอง 

ช่วงท้าย ๆ เรื่องไปงานคาร์นิวัล(มั้ง) เข้าคณะละครสัตว์ เกิดอุบัติเหตุอะไรสักอย่างจนเพื่อนพระเอกตายครับ)

พอเพื่อนตายพระเอกก็เสียใจ คุณน้าแวมไพร์บอกให้กินเลือดเขาซะ พระเอกก็โกรธ ไม่ยอมกินครับ จนกระทั่งคุณน้าแวมไพร์เตือนถึงสิ่งที่เคยสอนพระเอกไว้ในช่วงเริ่มต้นชีวิตแวมไพร์ว่า

"ถ้าเธอกินเลือดของใคร เธอก็จะได้รับความทรงจำของคน ๆ นั้นมาด้วย ถ้ายังอยากรักษาตัวตนของเพื่อนที่เธอรักไว้ไม่ให้หายสาบสูญไปไหนละก็ กินซะ"

พระเอกที่ได้ยินแบบนั้นเลยรีบดูดกินเลือดของเพื่อนจนหมดตัวเลยครับ เพื่อเก็บรักษาตัวตนและความทรงจำเอาไว้ก่อนที่จะหายไปเรื่อย ๆ ตามระยะเวลาที่ตาย (ยิ่งกินเลือดช้ายิ่งเก็บเศษเสี้ยวชิ้นส่วนความทรงจำและตัวตนได้น้อยลงครับ)

จนในที่สุดพระเอกก็ต้องออกเดินทางไปกันต่อกับคณะละครสัตว์ (คุณน้าก็ไปถ้าจำไม่ผิด) หลังจากทำใจอยู่สักพัก

ตอนจบก่อนไปพระเอกก็พูดว่า "มีกระเทียมดองมั้ย??" ละก็ยิ้ม ใช่ครับ พระเอกดูดซับเอานิสัยของเพื่อนที่ตายไปเอามาไว้กับตัวเรียบร้อยแล้ว

ใครรู้จักเรื่องนี้ช่วยตอบทีนะครับ เราชอบมากก แต่จำชื่อเรื่องไม่ได้แล้ว เคยอ่านในห้องสมุดวันเดียวจบเล่มเลย วางไม่ลง สนุกจริง ๆ จนจำขึ้นใจอ่ะ ขอบคุณล่วงหน้ามาก ๆ ครับ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่